<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891</id><updated>2012-01-26T09:40:03.253-08:00</updated><category term='Beatles'/><category term='Libros'/><category term='Zurdos'/><category term='Picasso'/><category term='Chesterton'/><category term='Arqueología'/><category term='Periodismo'/><category term='Blanca contra el cielo azul'/><category term='Esperanza Spalding'/><category term='Hunter S. Thompson'/><category term='Moonlight Saloon'/><category term='rock&apos;n&apos;roll'/><category term='un cuento que te cuento'/><category term='Xira Mundial'/><category term='Aníbal'/><category term='canciones'/><category term='Henry Miller'/><category term='magic moments'/><category term='la ópera'/><category term='Bob Dylan'/><category term='Historia'/><category term='Villon'/><category term='Rib/veira'/><category term='Cunqueiro'/><title type='text'>Zurdo City</title><subtitle type='html'>Música, Literatura, Historia &amp;amp; Flashes</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default?start-index=101&amp;max-results=100'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>106</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-929458138003261307</id><published>2012-01-17T13:59:00.000-08:00</published><updated>2012-01-17T14:13:44.134-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Periodismo'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Libros'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Historia'/><title type='text'>EL IMPERIO</title><content type='html'>Recuerdo perfectamente la escenificación del fin de la URSS. El 25 de diciembre de 1991 Gorbachov dimitía del cargo de presidente. Yo estaba en la estación de autobuses de Vigo y lo vi en la televisión de la cafetería. Aunque al día siguiente cumplía 12 años, fui plenamente consciente de que estaba pasando algo gordo. Era el final tras 74 años de la última forma que había adquirido el expansionismo, el imperialismo inherente al pueblo ruso, como se dice en &lt;i&gt;El Imperio&lt;/i&gt;, de Ryszard Kapuściński, libro en el que el genial periodista polaco nos muestra en toda su crudeza, a través de su propia experiencia y de testimonios de primera mano, la crueldad del estado soviético y la miseria ética y material que causó. Esta obra es una buena cura para el romanticismo con el que a veces abordamos la idea misma y la historia de la URSS los que no tuvimos que sufrirla. Yo mismo, aquel día de Navidad de 1991, seducido como estaba por lo que representaba la URSS para mí siendo un niño, el gran enemigo de los yankis con una hermosa bandera roja y una hoz y un martillo, el país más grande del mundo, sentí una mezcla de pena y de alegría al constatar-lo sé ahora, imposible identificar esa sensación entonces-que el futuro está siempre abierto y jamás es previsible (ni los politólogos expertos en la URSS habían vaticinado su colapso, y uno de ellos aseguraba que era el estado perfecto por ser indestructible).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;No se nos dice aquí que lo que había antes y lo que hubo después de la implantación del estado bolchevique fuese mejor: simplemente que no supuso una mejora de las condiciones de vida de su población, y en muchos aspectos un empeoramiento debido a la prolongación de un gobierno autoritario -el de los zares-bajo otro nombre, otra bandera, otra mitología.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;La implantación en la práctica de unos supuestos llenos de esperanza para la sociedad, para una forma de ordenarla más justa, llevó a que esa esperanza se esfumara casi enseguida, como ocurrió con el cristianismo. "El comunismo: bonita teoría, especie equivocada", dijo un antropólogo cuyo nombre no recuerdo. "!Se nos prometió el paraíso y no tenemos ni para pantalones!" bramaba un intelectual ruso en plena Guerra Fría.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Kapuściński elabora un retrato con pequeños retazos de la terrible maquinaria soviética desde 1939 -cuando los rusos llegan a su aldea en Polonia- hasta los inciertos primeros años tras la caída de "el Imperio". En cada uno de esos retazos nos muestra las aldeas, las calles de las ciudades, las tradiciones, las pequeñas historias de los individuos y de los pueblos olvidados de las repúblicas que conformaban la URSS. Nos habla de uzbekos, armenios, de mil etnias entremezcladas y enfrentadas en circunstancias que aquí en Occidente nos resultan tan exóticas como las relatadas por Marco Polo lo eran para sus coetáneos. Difícilmente relacionamos en nuestro imaginario los desfiles del Ejército Rojo en la Plaza Roja con los pastores, con los cultivadores forzados de algodón a los que se les arrebató un vergel perdido en medio del desierto (la destrucción del mar de Aral y la consecuente muerte de la región es la más destacada y conocida de las catástrofes ecológicas perpetradas por el gobierno de Moscú), con los musulmanes de las profundidades de Asia o con la fascinante historia del cristianismo de Armenia. Todo eso era la URSS, pero resulta extraño hasta que no te alejas y puedes ver el mosaico terminado; entonces vuelve a resultar extraño, pero de otra manera.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tal vez la cualidad más destacada de Kapuściński en todos sus escritos sea su capacidad de poner de relieve las contradicciones del poder, de crear suspense con los entresijos de las decisiones de los poderosos, que casi siempre resultarían ridículas de no ser por el inmenso dolor que causan a millones de personas. Entre las imágenes más elocuentes de este libro está la de un desierto muerto y congelado, Siberia, vallado para que nadie pueda entrar, cuando en realidad lo único que despierta es el ansia de huir de él, de la espeluznante inmensidad de aquella cárcel de inocentes.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;He aquí la historia de la URSS resumida por Yuri Bórev en su libro &lt;i&gt;Staliniada&lt;/i&gt; a través de una brillante metáfora, y citada en &lt;i&gt;El Imperio&lt;/i&gt;: &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"El tren se dirige hacia un futuro luminoso. Lo conduce Lenin. De  pronto: stop, se han acabado las vías. Lenin apela a la gente pidiendo  que trabaje horas extras los sábados; se colocan más vías y el tren  puede continuar viaje. Después se pone a conducirlo Stalin. Y también se  acaban las vías. Stalin manda fusilar a la mitad de los revisores y de  los pasajeros, y obliga a los demás a colocar vías nuevas. El tren se  pone en marcha. Jruschov sustituye a Stalin, y cuando se acaban las vías  ordena desmontar las que el tren ha dejado atrás y colocarlas delante  de la locomotora. Jruschov es sustituido por Brézhnev. Cuando vuelven a  acabarse las vías, Brézhnev dispone que se corran las cortinas de las  ventanillas y que se balanceen los vagones de tal manera que los  pasajeros crean que el tren continúa en marcha."&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-929458138003261307?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/929458138003261307/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=929458138003261307' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/929458138003261307'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/929458138003261307'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2012/01/el-imperio.html' title='EL IMPERIO'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-5485140209913972687</id><published>2011-11-13T03:21:00.000-08:00</published><updated>2011-11-13T06:03:48.290-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Libros'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Historia'/><title type='text'>DE CÓMO LOS IRLANDESES SALVARON LA CIVILIZACIÓN</title><content type='html'>Vengo de leer &lt;i&gt;De cómo los irlandeses salvaron la civilización&lt;/i&gt;, gran título que hace años ya me había llamado la atención en una librería de Coruña. Lo leí rápidamente; me causó una buena impresión general, a pesar de que al principio parece un libro divulgativo y pensé que me iba a encontrar con una serie de datos y anécdotas que ya conocía referidos al fin del Mundo Antiguo con la caída del Imperio Romano de Occidente. A medida que iban pasando las páginas empezaron a surgir destellos de que el autor, Thomas Cahill, quería ir un poco más allá, como cuando nos dice que con San Agustín y sus &lt;i&gt;Confesiones&lt;/i&gt; " la conciencia humana da un salto gigantesco hacia adelante: se convierte en autoconciencia" (p. 54), y señala al obispo de Hipona como padre de la autobiografía y precursor de la ciencia de la psicología.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Uno de los lastres del libro es la traducción: parece que el traductor no tiene una idea muy clara de lo que está traduciendo. Por ejemplo transcribe literalmente "Venerable Bede" cuando el nombre en castellano (o en español, debería decir, ya que el traductor es evidentemente latinoamericano) de aquel insigne monje inglés es "Beda el Venerable".&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tras ese vistazo general al fin de la Antigüedad para contextualizar lo que iba a ocurrir en Irlanda, el autor pasa a centrarse en la Isla Esmeralda, desde los tiempos remotos hasta nuestros días. Cahill nos habla de la esencia céltica de Irlanda (aunque nadie esté muy seguro de qué es "lo céltico") cuyo carácter sigue marcando a los actuales irlandeses, y del hecho de que esta isla fue el primer lugar del mundo en ser evangelizado sin una romanización previa y sin que se derramase una gota de sangre a causa de ello: no hubo conflicto religioso y los celtas irlandeses aceptaron el cristianismo heterodoxo que les trajo San Patricio. Crearon monasterios alrededor de los eremitas que se aislaban en los bosques, y en aquellos monasterios los monjes irlandeses comenzaron a copiar todos los libros que llegaron a sus manos- a la vez que fijaban por escrito su propia épica pagana- mientras la Europa continental era arrasada por los bárbaros.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Al leer este libro se experimenta cierto alivio al pensar en cómo se desarrollaron las cosas, en cómo los conocimientos y la literatura del mundo clásico no se perdieron- aunque a veces uno desee que todo volviese a empezar de cero...- y el agradecimiento a aquellos hombres humildes, alegres y devotos por su ingente tarea y su espiritu emprendedor, el cual los llevó además a fundar monasterios por toda Europa, esparciendo así la cultura, los libros, por el erial cultural que era entonces nuestro continente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Al hablar de los tiempos precristianos de Irlanda, Cahill hace referencia a algo que es bien sabido por los estudiosos hoy en día, primero a través de la tradición oral de la isla y desde hace poco a través de estudios genéticos: que los celtas irlandeses llegaron allí desde el noroeste de la Península Ibérica: "Según el mito fundacional irlandés, los hijos de Mil, sobrevivivientes (sic) del Diluvio Universal y por lo tanto descendientes de Noé, llegaron a Irlanda desde España" (p.95). Es bien conocido el intercambio comercial que se dio en la Antigüedad entre los finisterres europeos, las idas y venidas que también forjaron el mito de Breogán en Galicia...pero lo que más me llama la atención cuando Cahill aborda el asunto es la siguiente afirmación: "Una tribu emparentada con ellos [ con los celtas] ocupó la península ibérica (sic) y se hicieron grandes marinos mercantes...en efecto, rastros de edificaciones levantadas por estos celtas ibéricos se han encontrado tan lejos como lo está New Hampshire, lo que los convertiría en los primeros europeos en llegar a las Américas." (p. 93)&lt;br /&gt;Es la primera vez, y de momento la última, que tengo constancia de semejante afirmación, teniendo en cuenta que soy licenciado en Historia por la Universidad de Santiago de Compostela. Remotos predecesores de los palmeiráns de Newark...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hablando de los adornos en espiral de la artesanía irlandesa, Cahill nos dice: "Pareciera decir, con las espirales de Newgrange, "el círculo no existe, sólo existe la espiral, la siempre reconfigurable espiral. No existe la línea recta, sólo las curvas". O, para traer a cuento la más característica de las respuestas irlandesas cuando se ven frente a una situación que les exige una única, clara e inequívoca respuesta: "Pues sí pero no". "Sí y no". "Lo hará y no lo hará"." (p. 184)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Así que llevamos miles de años subiendo y bajando las escaleras...escaleras en espiral, por supuesto.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ahí va el link para ver una hermosísima película relacionada con el asunto, "Brendan and the secret of Kells":http://www.cuevana.tv/peliculas/661/brendan-and-the-secret-of-kells/&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;(http://rogeraraica.com/alarico-el-godo-vs-patricio-de-irlanda/&lt;br /&gt;&amp;nbsp; En este link en el que se reseña el libro de Cahill, el autor, presumiblemente de Nicaragua, nos dice que "los irlandeses son un poco parecidos a los nicaragüenses: agresivos,  mal hablados, poco disciplinados, a veces irresponsables, pero  simpáticos y de buenos sentimientos." Al final va a resultar que somos todos cojonudos, o, como decía el personaje de Morgan Freeman en &lt;i&gt;Million Dollar Baby&lt;/i&gt;, "todo el mundo quiere ser irlandés".)&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-5485140209913972687?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/5485140209913972687/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=5485140209913972687' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5485140209913972687'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5485140209913972687'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2011/11/de-como-los-irlandeses-salvaron-la.html' title='DE CÓMO LOS IRLANDESES SALVARON LA CIVILIZACIÓN'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-1777071906789954118</id><published>2011-09-06T09:55:00.000-07:00</published><updated>2012-01-18T09:23:37.321-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='la ópera'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Historia'/><title type='text'>"ENSAYAR ES DE FLOJOS" (Andante Giocoso)</title><content type='html'>El cantante de la orquesta se puso a hacer una escala en el teclado en pleno merengue. Me asaltó la escena final del Commendatore de &lt;i&gt;Don Giovanni&lt;/i&gt;, en la que se escucha una progresión semejante de las cuerdas. Al día siguiente volví a escuchar los mejores momentos de &lt;i&gt;Don Giovanni,&lt;/i&gt; que seguían latiendo en mi memoria musical y seguirán haciéndolo hasta el fin de mis días desde que tuve el privilegio de formar parte de la representación de esta cumbre del ingenio humano. En aquel momento me sacudió; hoy en día, si tuviese que estar como entonces en el escenario mientras la orquesta toca la obertura y en la mencionada escena en la que el Commendatore vuelve a por Don Giovanni, posiblemente me desmayaría (" es usted el primer caso, señor Stendhal").&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;La música es el arte supremo. No imita a nada en la naturaleza, no se refiere a nada exterior a la mente. Es patrimonio exclusivo de la mente humana, que- he aquí uno de sus misterios- se siente conmovida por una serie de sonidos ordenados. Ahí van unas citas al respecto:&lt;br /&gt;"La ausencia de la relación con el exterior convierte a la música en algo único entre las artes."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"El cerebro humano es sumamente complejo y nuestro conocimiento de la forma en que la música incide en este órgano es incompleto y elemental."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"La música se ha convertido en un lenguaje simbólico del inconsciente, cuyos símbolos jamás podremos comprender."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Las dos primeras citas pertenecen a&lt;i&gt; La música y la mente&lt;/i&gt;, de Anthony Storr (gracias Rafa, por el libro, ¡Te lo devolveré en breves!) y la tercera aparece en el estudio &lt;i&gt;Psicoanalisis de percepción artística&lt;/i&gt;, de Anton Ehrenzweig, también citado en el libro de Storr.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Entonces surge en mi reflexión la figura de Mozart. Uno de los seres humanos más deslumbrantes que hayan existido&lt;i&gt;. Don Giovanni&lt;/i&gt; es fruto de una evolución artística asombrosa, la de un hombre que moriría en su plenitud ¿Qué podría haber llegado a crear, de seguir vivo? Ya el simple pensamiento de algo más grande que esta ópera, o que sus últimas obras, como&lt;i&gt; La flauta mágica&lt;/i&gt; y el &lt;i&gt;Réquiem en Re menor&lt;/i&gt;, compuestas en el año de su muerte, 1791, a los 35 años, resulta abrumador.&amp;nbsp; Como digo a veces charlando con los colegas, un par de años más...e inventa el rock and roll!&lt;br /&gt;Todos conocemos los pormenores de su singular existencia, aunque sólo sea por la película &lt;i&gt;Amadeus&lt;/i&gt;: un niño prodigio en el más pleno sentido de la palabra para regocijo de su padre, compositor mediocre y profesor de música que en cuanto se percató de que había sido bendito con un hijo nacido para ser músico como nadie antes, se dedicó por entero a su formación. El pequeño ya componía a los 4 años...De existir los milagros, Mozart es uno de ellos. Como dijo José Luis de Vilallonga, "Sólo existen dos milagros: un culo bonito y Mozart."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El misterio mayúsculo que es la música se había encarnado. Otra de las anécdotas más conocidas del pequeño Mozart es aquella que cuenta que a los 6 años escuchó gruñir a un cerdo y dijo: "Gruñe en Sol sostenido". Los adultos presentes lo comprobaron en un teclado, y sí, aquel cerdo gruñía en Sol sostenido. Cómo no, poseía el don/maldición del oído absoluto, de la memoria musical absoluta, del talento absoluto.&lt;br /&gt;Maldición porque a pesar de su talento absoluto- y siendo consciente del mismo, por supuesto- y su labor incansable, tuvo que pelear por hacerse un hueco en el mundo real, como cualquier homo sapiens. El mezquino mundo real. Ese cúmulo de relaciones interpersonales que se nos ha impuesto desde el principio de los tiempos y que aceptamos para no ser tachados de locos, o inmaduros, que le enfrentó con la autoridad que no sabía ver más allá de sus narices, como siempre, en este caso representada por el arzobispo de Salzburgo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como me pregunté otras veces al referirme a seres humanos excepcionales que no llegaron a cruzar el umbral de la fotografía (afortunada expresión de Antonio Muñoz Molina), es decir, que nacieron antes de que se inventasen las cámaras de fotos, ¿Cómo era su rostro? ¿Cómo se movía, cómo hablaba? Sus retratos difieren entre sí. Las descripciones físicas no son suficiente. Al parecer, sí tenía una risa escandalosa, al menos cuando era niño. No sabemos gran cosa, y sólo estamos a 220 años de distancia. En la película &lt;i&gt;Amadeus&lt;/i&gt;, Salieri, momentos antes de su primer encuentro con él, busca su rostro esperando reconocer el milagro en sus rasgos. ¿Ocurre eso con los seres humanos excepcionales que todos conocemos a través de los medios? El bombardeo masivo de información visual tal vez mitiga el milagro, o tal vez éste sólo se revela en persona. No me he topado nunca con nadie tan excepcional como Mozart. En caso de que se invente la máquina del tiempo, aguardaré pacientemente en la cola hasta que todos los millonarios y mandamases hayan logrado colapsar el universo y entonces llegará mi turno de visitar a los genios, de hablar con Shakespeare, de mirar a los ojos a Picasso, de encontrar a Homero en los rostros de mil rapsodas componiendo un solo rostro fulgurante.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como ocurre con Shakespeare, puede que algún día nos encontremos con los defensores de la teoría de que Mozart no escribió su obra,o de que lo hicieron varios...en fin, la manifestación de lo difícil que resulta aceptar la existencia de individuos realmente excepcionales y, como en este caso, totalmente consagrados a su trabajo. El Catálogo Köchel -que ordena cronológicamente el trabajo de Mozart- incluye 626 obras, desde el  &lt;i&gt;Andante para teclado en do mayor &lt;/i&gt;(KV 1a), compuesto a los 5 años de edad, hasta el &lt;i&gt;Réquiem en Re menor&lt;/i&gt; (KV 626).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;i&gt;Don Giovanni&lt;/i&gt; se estrenó en Praga el 29 de octubre de 1787. Mozart compuso la obertura el día antes, por lo que no llegó a ensayarse. Utilizó el andante de la escena final del Commendatore y después un allegro que imagino -las elucubraciones de mi mente comparadas con su genio musical son las de un chimpancé con ropa, vaya por delante- compuso de un solo golpe de inspiración. Sabía que el andante produciría un gran impacto inicial y el allegro serviría para señalar el carácter jovial de algunos fragmentos de la ópera (y para que los músicos fuesen calentado...)&lt;br /&gt;Así que la tarde del 29 de octubre de 1787, antes del estreno, llega Mozart con la partitura bajo el brazo y un cerebro luminoso como el sol bajo la peluca a sus 31 años y les muestra a los músicos la obertura que tienen que tocar sin previo ensayo. La noche anterior los violinistas no pegaron ojo sabiendo que tendrían que tocar un fragmento de música genial ante la flor y la nata de la sociedad imperial en semejante coyuntura, por lo que se lanzan ávidos a echarle un vistazo. El copista trabaja a toda velocidad para que todos dispongan de su copia. Al del bombo le da igual: "bah, ensayar es de flojos."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://0.gvt0.com/vi/5xmMx7a_0Nw/0.jpg" height="266" width="320"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/5xmMx7a_0Nw&amp;fs=1&amp;source=uds" /&gt;&lt;param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /&gt;&lt;embed width="320" height="266"  src="http://www.youtube.com/v/5xmMx7a_0Nw&amp;fs=1&amp;source=uds" type="application/x-shockwave-flash"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-1777071906789954118?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/1777071906789954118/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=1777071906789954118' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/1777071906789954118'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/1777071906789954118'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2011/09/ensayar-es-de-flojos-andante-giocoso.html' title='&quot;ENSAYAR ES DE FLOJOS&quot; (Andante Giocoso)'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-5025377057677666765</id><published>2011-04-25T07:43:00.000-07:00</published><updated>2011-08-05T01:27:44.383-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Xira Mundial'/><title type='text'>XIRA MUNDIAL 24-2-2010</title><content type='html'>Outra entrega de Xira Mundial, neste caso a do 24 de febreiro do 2010, na que escoitaremos a Calamaro- e os comentarios do experto calamariano Juancho Rivas- tres cancións de Police en directo e a Dylan ó piano cantando "Angelina". E un anuncio de mobles ó principio.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object data="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_627441_1.html" height="30" type="application/x-shockwave-flash" width="173"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_627441_1.html"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="allowFullScreen" value="true"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_627441_1.html" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" wmode="transparent" width="173" height="30"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;a href="http://www.ivoox.com/xira-mundial-24-2-2010-audios-mp3_rf_627441_1.html" style="bottom: 4px; color: #333333; font-size: 12px; position: relative;" title="xira mundial 24-2-2010"&gt; Ir a descargar&lt;/a&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-5025377057677666765?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/5025377057677666765/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=5025377057677666765' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5025377057677666765'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5025377057677666765'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2011/04/xira-mundial-24-2-2010.html' title='XIRA MUNDIAL 24-2-2010'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-6868564936055847043</id><published>2011-04-10T04:23:00.000-07:00</published><updated>2011-04-13T16:20:19.118-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='canciones'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Cunqueiro'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Libros'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Esperanza Spalding'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Bob Dylan'/><title type='text'>PALABRAS QUE ME ANDAN NA CACHOLA NOS ÚLTIMOS TEMPOS</title><content type='html'>Xa sexa polo ben que soan, polo que significan, ou simplemente porque non hai maneira de que se vaian, hai vai unha lista dalgúns dos éxitos que máis soan no meu cerebro nestes días:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;- "But you don't really care for music, do ya?" Leonard Cohen na voz de Jeff&amp;nbsp;&amp;nbsp; Buckley.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;- "Enamorado de la hermosa mentira" Álvaro Cunqueiro.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;- "It's tough out there, high water everywhere." Bob Dylan.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;- "Estuvimos siempre tristes bajo aquel aire dulce que del sol se alegra." Dante Alighieri.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;- "Then am I a happy fly, if I live or if I die" William Blake, na voz de Esperanza Spalding.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;- "The gambling man is rich, the working man is poor, and I've got no home in this world anymore." Woody Guthrie.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"- Preguntan si son dioses.&lt;br /&gt;&amp;nbsp; - Dioses no, somos ingleses, que es casi lo mismo", responde (o doblador de) Michael Caine.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-6868564936055847043?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/6868564936055847043/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=6868564936055847043' title='5 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6868564936055847043'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6868564936055847043'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2011/04/palabras-que-me-andan-na-cachola-nos.html' title='PALABRAS QUE ME ANDAN NA CACHOLA NOS ÚLTIMOS TEMPOS'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-1836616883843412315</id><published>2011-03-21T04:26:00.000-07:00</published><updated>2011-03-21T04:33:47.775-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='un cuento que te cuento'/><title type='text'>LA PRIMAVERA SÓLO ES EL PRINCIPIO! (UN SUEÑO)</title><content type='html'>-La primavera sólo es el principio.&lt;br /&gt;-¿Qué?&lt;br /&gt;El rebumbio de la gente en la sala no me dejaba oír lo que decía el juez.&lt;br /&gt;-!Que la primavera sólo es el principio!!!- gritó poniéndose de pie y poniendo el punto final con un mazazo. Se limpió las manos sudorosas a la toga.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Al salir de los juzgados compré el periódico. Lo abrí por el horóscopo. Como estaba en inglés, me lo creí. Venía a decir lo siguiente: "Capricornio: si todos los huesos de tu cuerpo estuviesen rotos, te lo callarías."&lt;br /&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="https://lh6.googleusercontent.com/-Y3G7uFJOLzY/TYc3W9DfsaI/AAAAAAAAABQ/WaUDHrMi1pY/s1600/capri-terrace.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="218" src="https://lh6.googleusercontent.com/-Y3G7uFJOLzY/TYc3W9DfsaI/AAAAAAAAABQ/WaUDHrMi1pY/s320/capri-terrace.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;i&gt;Capricorn&lt;/i&gt;, en inglés. O sea, cereal de la isla de Capri. Tengo que irme al sur, porque lo que parecía el sur en realidad es lo de siempre.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-1836616883843412315?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/1836616883843412315/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=1836616883843412315' title='5 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/1836616883843412315'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/1836616883843412315'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2011/03/la-primavera-solo-es-el-principio-un.html' title='LA PRIMAVERA SÓLO ES EL PRINCIPIO! (UN SUEÑO)'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='https://lh6.googleusercontent.com/-Y3G7uFJOLzY/TYc3W9DfsaI/AAAAAAAAABQ/WaUDHrMi1pY/s72-c/capri-terrace.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-4194503821812055599</id><published>2011-03-12T10:08:00.000-08:00</published><updated>2011-03-12T10:08:23.271-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Beatles'/><title type='text'>CONFERENCIA SOBRE OS BEATLES</title><content type='html'>Esta é a segunda - e polo de agora última- conferencia que din no Ateneo Valle- Inclán de Ribeira, nesta ocasión para contar a traxectoria dos Beatles.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;THE BEATLES: A GRAN AVENTURA MUSICAL DOS ANOS 60&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Conferencia escrita e presentada por Javier Ferreirós o 27 de Novembro de 2008 no Ateneo Valle Inclán de Ribeira.&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Os Beatles representan o paradigma do éxito da nosa época no ámbito musical e máis alá deste; son o símbolo primordial da chamada música pop, isto é, popular, xa que os seus discos, a cada cal máis logrado e que seguen a ser un referente, supuxeron tamén un éxito comercial antes nunca visto. A súa fama converteunos nun mito moderno e a súa influencia segue a ser enorme.&lt;i&gt; A difusión universal&lt;/i&gt; e &lt;i&gt;a calidade musical&lt;/i&gt; foron con eles xuntas da man, feito que ás veces se olvida cando a súa traxectoria é calificada, sen maiores miramentos, como “fenómeno de fans”. Claro que os Beatles hoxe en día forman parte da tradición, e a tradición está para ser derrubada.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Gran parte da xenialidade dos Beatles reside no proceso de gravación das cancións e os arranxos elixidos para as mesmas, sobre todo dende 1965, cando publican&lt;i&gt; Rubber Soul.&lt;/i&gt; Escoitar este proceso dende unha primeira toma, cun deles á guitarra ou ó piano mostrándolle unha nova composición ó resto dos membros da banda e ó productor George Martin, ata o resultado final da canción a incluir no LP,supón un exemplo de exploración artística apaixonante que ademáis dará froitos admirables e definitivos.&lt;br /&gt;Por outra banda, os Beatles, conscientes sobre a marcha da envergadura do seu mito e para “quitarlle ferro ó asunto”, son moi xenerosos e sinceiros á hora de explicar a orixe de cada unha das súas cancións (Lennon é especialmente pródigo neste sentido). Isto por un lado nos fai partícipes do seu proceso creativo e por outro menoscaba o misterio das súas excepcionais composicións. Para guiarme pola historia das cancións e dos álbumes utilicei o exhaustivo estudio titulado &lt;i&gt;The Beatles:Guía completa de canciones,&lt;/i&gt; de W. J. Dowlding.&lt;br /&gt;Tendo en conta todo isto procurarei daquela centrarme na súa evolución musical, que fixo que foran o epicentro do gran estalido da música popular da década de 1960. Por cuestión de tempo e polo carácter introductorio desta charla, só escoitaremos as cancións ou fragmentos das mesmas que considero esenciais nos logros musicais dos Beatles.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;Orixes&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&amp;nbsp;En EE.UU xurdiu a música que marcou a liña da música popular do século XX: jazz, blues, country... e finalmente o rock´n´roll nos anos 50. Un exemplo temprano deste xénero revolucionario é o “Rock around the clock” de Bill Haley and The Comets, banda de country and western. Meses despois chegaría o skiffle, baseado na música do sur de EE.UU, co intérprete de banjo Lonnie Donegan como estrela do xénero; en 1956 o skiffle arrasaba en Inglaterra, todo o mundo se puxo a tocar esta música, que só necesitaba dunha guitarra e unha táboa de lavar. Xurdiron centos de grupos de rapaces novos en cada cidade.&lt;br /&gt;Pero o impacto chegou con Elvis Presley e o seu primeiro éxito,”Heartbreak Hotel”. O aspecto de Elvis e os seus contoneos foron adaptados de inmediato polos mozos ingleses igual que polos norteamericanos, xa que desafiaban a orde establecida, non como Bill Haley ou Lonnie Donegan, que parecían respetables pais de familia. Despois de Elvis chegaron a portos como o de Liverpool os discos de Eddie Cochran, Gene Vincent (que chegaron a actuar en Inglaterra), Buddy Holly, Chuck Berry... o que fixo que en pouco tempo apareceran en todo o Reino Unido os primeiros rockers nacionais, como Bill Fury, Cliff Richard ou os Shadows. O seu éxito fixo que se comezase a pensar que Gran Bretaña podía producir rock´n´roll sen ter que recurrir en exclusiva ós artistas americanos, o que supuxo un estímulo para moitos mozos da illa.&lt;br /&gt;Entre eles John Lennon, Paul McCartney e George Harrison, todos eles de Liverpool, e todos eles ataviados cos atuendos de “teddy boys”, tupé, patillas, chupas de coiro, pantalóns estreitos...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;John Winston Lennon nacera o 9 de outubro de 1940. Dende pequeno lle gustaba escribir e debuxar, ainda que era mal estudiante. O rock´n´roll foi a canle perfecta para a súa creatividade e a súa rebeldía.&lt;br /&gt;James Paul McCartney e George Harrison eran algo máis novos; o primeiro naceu o 18 de xuño de 1942 e o segundo o 25 de febreiro de 1943. O centro aglutinador e o líder sería Lennon, xa que era o maior e a certas idades un par de anos marcan grandes diferencias. O propio Lennon diría moito tempo despóis que tardou anos en ver ó pequeno George como un igual.&lt;br /&gt;En canto aprendeu a tocar un pouco a guitarra, Lennon formou o seu primeiro grupo, os Quarrymen. O 6 de xullo de 1957 actuaban nunha festa parroquial cando coñeceu a Paul McCartney a través dun amigo común, e en seguida o fichou tras velo rasguear uns acordes. Por influencia de McCartney, Lennon escomezou a escribir as súas propias cancións, e os dous ían aprendendo xuntos a tocar a guitarra.&lt;br /&gt;Os Quarrymen contarían pouco despois, en 1958, cun terceiro guitarrista, Harrison, que coñecera a McCartney no autobús que os levaba ó instituto, e que era musicalmente máis competente que eles. Por aquel entón xa pasaran do skiffle e se dedicaban en exclusiva ó rock´n´roll. Os únicos membros fixos da banda son John, Paul e George. A finais de ano inclúen a Stuart Sutcliffe, amigo de John, compañeiro del na escola de arte e bo pintor que non tiña nin idea de música. Este iría aprendendo a tocar o baixo ante a insistencia de Lennon. Os baterías serían itinerantes.&lt;br /&gt;En 1960 terán o seu primeiro mánager, Alan Williams, a quen Lennon pedira axuda. Gracias a el farán unha pequena xira por Escocia. En agosto dese ano Pete Best, a quen xa coñeceran o ano anterior, convértese no seu batería oficial. O nome que máis utilizan nesa época é o de Silver Beatles.&lt;br /&gt;Pouco despóis Williams lles consegue un contrato para actuar en clubes de Hamburgo, onde medra o interese polos grupos británicos. Alí coñecerán a Ringo Starr,tamén de Liverpool, nado o 7 de xullo de 1940 como Richard Starkey Jr. e por aquel entón batería de Rory Storm and The Hurricanes. En novembro volven a Liverpool, para retornar a Hamburgo en marzo de 1961, onde conseguirán o seu primeiro contrato discográfico como grupo de acompañamento de Tony Sheridan. O resultado desas sesións é o disco hoxe coñecido como &lt;i&gt;The Beatles´First&lt;/i&gt;. Nel xa mostran a súa pericia musical e vocal, facéndolle coros ó cantante principal; Lennon exerce de cantante solista&amp;nbsp; en “Ain´t she sweet” e inclúen unha composición instrumental firmada por Lennon e Harrison, “Cry for a shadow”, ó estilo precisamente dos Shadows, no que ouvean ó máis puro estilo rockanroleiro. Pouco despois Sutcliffe abandona o grupo para quedarse en Hamburgo cando os Beatles regresan a Liverpool. McCartney pasa a ocuparse o baixo.&lt;br /&gt;Nos meses seguintes vanse confirmando como banda de renome entre os centos da cidade e tocarán como grupo fixo en The Cavern, que xurdira como local de música jazz e se vai orientando ó rock. Os Beatles seguirán actuando alí ata 1963, ano en que publican o seu primeiro disco coa compañía EMI.&lt;br /&gt;Nesta época os Beatles confirman o seu potencial como banda de directo, deslizando algunha canción propia entre o seu repertorio de temas de rock´n´roll americano. Dende moi pronto destacan tamén polas súas armonías vocais. As voces de Lennon, Mc Cartney e Harrison encaixaban perfectamente. Ademáis, algo inusual neses tempos, os tres se van alternando como voz solista, mentres tocan o seu instrumento correspondente. O resto de grupos soen ter un cantante que exerce como tal sen tocar ningún instrumento. E por se fora pouco, adoptan o peiteado con flequillo dos seus amigos existencialistas alemáns.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O single de aquel disco gravado en Hamburgo como acompañantes de Tony Sheridan foi o tema “My Bonnie”, baseado nunha canción tradicional. O 28 de outubro de 1961 un rapaz chamado Raymond Jones vai á tenda da familia Epstein en Liverpool e lle pide a Brian Epstein, encargado da sección de discos, “My Bonnie” de Tony Sheridan &amp;amp; The Beatles, aínda non editado en Inglaterra. Uns días despois dúas rapazas fan o mesmo. Brian Epstein intéresase polo grupo e descubre que pode velos actuar en The Cavern. Epstein, actor frustrado de 27 anos, queda fascinado pola música e a salvaxe posta en escena dos Beatles. En decembro ofréceselles como mánager. Ó parecer, a súa atracción por John Lennon foi clave para a providencial entrada en escena deste personaxe, que puliría a imaxe do grupo para facelo presentable ante o establishment da época. Con él chegaron o traxe e a garabata, a prohibición de soltar tacos, beber e cuspir no escenario, e sendo xa mundialmente famosos, a imposición de evitar declaracións que mostraran o seu posicionamento político respecto a acontecementos como a guerra do Vietnam. En entrevistas posteriores á disolución dos Beatles Lennon dixo que isto supuxo unha renuncia necesaria para alcanzar o éxito que fixo que o grupo perdera frescura no escenario. Segundo él, coma sempre propenso a dramatizar, o grupo morreu musicalmente nese momento. Aquí temos o xerme dunha controversia: os Beatles vendéronse a un mal necesario e probaron en primeira persoa, dende o seu primeiro disco con EMI, os sinsabores da fama mundial para acceder á liberdade creativa total.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pero antes diso, unha vez firmado o contrato con Epstein, éste tentará conseguirlles un contrato discográfico coa compañía Decca. Nese mismo mes o grupo é declarado pola revista local Mersey Beat como o mellor de Liverpool.&lt;br /&gt;O día de aninovo de 1962, con Pete Best aínda como batería, os Beatles fan unha audición para Decca gravando nos seus estudios de Londres 15 cancións, das cales podemos escoitar varias no primeiro volume do &lt;i&gt;Anthology&lt;/i&gt;, triloxía editada nos anos 90 que recolle rarezas, primeiras tomas e descartes da banda. A selección do repertorio, sorprendentemente, non se centra no rock n´roll, senón en temas máis amables e lixeiros, por así dicilo. Entre eles hai unha canción de McCartney, “Like dreamers do”, e outra de Lennon, “Hello little girl”; tamén temas de espectáculos musicais da época, como “Three cool cats” e “The sheik of Araby”, con Harrison en ambos á voz solista. McCartney canta na interpretación de “Bésame mucho”. Os temas de corte máis rockeiro son “Searchin´” e a versión, máis tarde archifamosa, de “Money”.&lt;br /&gt;Decca diralles que non, e no lugar dos Beatles escollerán a outro grupo que fixera tamén unha proba ó mesmo tempo, Brian Poole &amp;amp; The Tremeloes. O grupo seguirá sen compañía discográfica. En maio, Brian Epstein entra en contacto con George Martin, de 36 anos, e responsable do selo Parlophone, pertencente a EMI Records, coa que firmarán un contrato provisional, trala aprobación de Martin, para gravar unha maqueta. Na primeira sesión gravan “Bésame mucho” e tres cancións propias que despois aparecerían no seu primeiro LP: “P.S. I love you”, “Ask me why” e “Love me do”.&lt;br /&gt;En xullo firman un contrato definitivo coa compañía. George Martin dille a John, Paul e George que teñen que cambiar de batería; como eles mesmos sabían, Pete Best non estaba á altura. Invitan a Ringo a formar parte do grupo e Epstein despide a Best.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;Comezos na industria discográfica&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A partir de agora, dende o seu primeiro disco, como xa dixen, comeza un proceso fulgurante sen parangón ata entón que levará ós Beatles ó máis alto no plano comercial, ó tempo que a súa evolución creativa e o seu rendemento neste plano parece non atopar límite; teñamos en conta que dende o primeiro disco ata o último oficial da banda pasaron menos de 8 anos. Un dos cumios tempranos deste vertixinoso proceso será a conquista do mercado estadounidense (algo cáseque impensable para un grupo inglés ata eles) feito que os leva a convertirse en adalides da mocidade, con todo o que significaba nos anos 60. Ata o momento da gravación de &lt;i&gt;Rubber Soul&lt;/i&gt; en 1965 e o abandono das actuacións en directo ó ano seguinte, os Beatles filtraron pola súa creatividade o primeiro rock´n´roll e os xéneros adxacentes a éste, como o rhythm and blues da Motown americana (unha casa discógráfica de Detroit especializado na música negra que lanzou a grupos como as Supremes), o skiffle ou o country, logrando unha fusión máis atractiva e fresca ca de outros grupos que tentaban o mesmo.&lt;br /&gt;Primeiro editaron o single “Love me do” o 5 de outubro de 1962; tivo un éxito limitado, pero xa sinalaba un camiño: foi escrito por McCartney coa axuda de Lennon, e en 1962 non era nada frecuente que os artistas que gravaban discos compuxeran as súas cancións, e menos un primeiro single para facerse un oco no mercado.&lt;br /&gt;Un inciso: ata o final da banda sempre aparece a firma “Lennon- McCartney” de forma conxunta dando a entender que sempre escribiron cancións pegados un ó outro. Isto só foi unha fórmula creada pola editora das súas cancións. É certo que case todos os seus primeiros éxitos como “She loves you” ou “I want to hold your hand” foron escritos por John e Paul cara a cara, pero normalmente un dos dous chegaba cunha canción practicamente terminada e o outro axudaba a redondeala cunha pequena aportación na letra ou na estructura musical. Nos últimos discos cada un comporá as súas cancións sen apenas aportación do outro, e Harrison irá metendo os seus propios temas entre as composicións dos Beatles. Como feito indicativo, o que canta a voz soe ser o autor, salvo a maioría das que canta Ringo e as primeiras que cantou Harrison.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como dixen, o éxito de “Love me do” foi moi limitado, a pesares dos intentos de Brian Epstein por promocionalo nos medios. Lennon incluía unha armónica, como faría en “Please, please me”, en “From me to you” e en moitas do segundo disco, ata darse conta de que estaba abusando dese instrumento. O productor George Martin non se deu por satisfeito coa gravación de “Love me do” ata a toma 17. Parecíalle unha canción moi mala, e pensaba que se iso era o mellor que tiñan, habería que contratar a compositores profesionais para que lles escribiran cancións.&lt;br /&gt;A cousa cambiou con “Please, please me”, segundo single (editado en xaneiro do 63) e primeiro número un do grupo; Martin mostrou unha visión profética ó dicirlle ós Beatles nada máis gravala: “Cabaleiros, acaban de conseguir o seu primeiro número 1.” O éxito da canción motivou a gravación e edición apresuradas do primeiro álbum dos Beatles, tamén chamado&lt;i&gt; Please, please me&lt;/i&gt;. De feito foi gravado nunhas 13 horas, entre concerto e concerto; alcanzou o número un e mantivo ese posto durante 29 semanas, establecendo un&amp;nbsp; récord de permanencia. Por aquel entón os LP´s non eran máis que un ou dous singles exitosos e cancións de recheo, o LP aínda non tiña entidade como tal.&lt;br /&gt;Neste primeiro álbum os Beatles incluían 8 cancións propias e 6 versións. Segundo George Martin tratábase de reproducir un concerto “na relativa tranquilidade do estudio”. Aquí confirmaban o seu talento para as armonías vocais e para darlle un toque personal á musica que lles gustaba coas súas composicións.&lt;br /&gt;Sobreenténdese que foron número un só en Inglaterra; Capitol, selo que editaría os discos dos Beatles en EE.UU, rexeitou editar estes primeiros singles e o álbum; non o faría ata a irrupción da “beatlemanía” no país. A partir dese momento, tanto en Inglaterra como en EE.UU, que os Beatles non alcanzaran o número un nas listas (cousa que non ocurre ata 1967) sería para a prensa sinónimo de crise creativa do grupo.&lt;br /&gt;Aparecerán en diversos programas da BBC, tanto na radio como na televisión, adicados íntegramente a eles; as actuacións emitidas pola radio nestes primeiros anos serán recollidas no doble LP editado en 1994&lt;i&gt; Live at the BBC&lt;/i&gt;.&lt;br /&gt;Unha das constantes en toda a carreira dos Beatles, e tamén nas súas carreiras por separado, será a edición de singles con temas que non aparecerán nos álbumes, así como algún EP (término medio entre single e LP, normalmente formado por catro cancións). Este costume comeza co single “From me to you”, con “Thank you girl” como cara B, cancións escritas ó 50% por Lennon e Mc Cartney. A súa creatividade podía aguantar o tirón das enormes expectativas comeciais que xeneraban (tiñan a intención de editar dous discos e catro singles por ano, o que farán ata 1965). Isto corrobórase co seguinte single, editado en agosto de 1963: “She loves you”, con “I´ll get you” na cara B.&lt;br /&gt;“She loves you” é unha xoia temprana, de espléndida construcción e execución. Aquí redundan noutro feito que será tamén unha constante da súa obra, a ausencia de solos na maioría das súas cancións importantes, dándolle á melodía cantada a exclusividade da liña musical a desenrolar na interpretación. Lennon e McCartney aportan dúas voces solistas perfectamente conxuntadas, tanto técnicamente como no referido ó magnífico contraste sonoro que crean. A canción remata cunha nota alta ante a que George Martin se mostraba nun principio reticente, pero logo tivo que admitir que era o final adecuado. Desta canción, “She loves you, yeah, yeah, yeah” ven ó de chamarlle ós mozos melenudos da época “yeyés”.&lt;br /&gt;Os Beatles puxéronse a gravar as cancións do seu segundo álbum menos de catro meses despois da saída o primeiro e estando inmersos nunha agotadora programación de concertos e aparicións en radio e televisión; titularase &lt;i&gt;With the Beatles &lt;/i&gt;e sairá á venda en novembro de 1963. Neste disco inciden sobre todo na música negra, tanto nas versións como na fonte de inspiración dos temas propios. Harrison inclúe por vez primeira unha canción súa, “Don´t bother me”. Aquí, sempre coa axuda de George Martin, empeza un tímido proceso de experimentación tecnolóxica no estudio ó doblar as voces en dúas pistas, o que fan ó longo de casi todo o álbum. Os temas de Lennon, sobre todo “It won´t be long”, que abre o disco, “All I´ve got to do” e “Not a second time”(con Martin ó cargo do piano), están moi marcados pola música da Motown. Mc Cartney contribúe con “All my loving” e o tándem Lennon- McCartney escribe para Ringo “I wanna be your man”, que versionearán despois os Rolling Stones. O disco péchase coa definitiva versión de estudio de “Money”. &lt;br /&gt;Ese mismo mes, nun acto insólito e bastante estrafalario, os Beatles actuarán perante a raíña de Inglaterra e outras personalidades formando parte do programa dunha gala benéfica anual no Prince of Wales Theatre; as vendas dos discos e merchandising do grupo xa aportaban grandes beneficios ó Tesouro británico co espallamento da “beatlemanía” por Europa.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O seu seguinte single é “I want to hold your hand”, coa balada “This boy” na cara B. Unha vez máis, Lennon e Mc Cartney cara a cara. Desbancará a “She loves you” do primeiro posto das listas inglesas. Editada só unha semana máis tarde que &lt;i&gt;With the Beatles&lt;/i&gt;, “I want to hold your hand” será a canción que lles vai abrir as portas de América; Capitol Records, en vista do éxito en Inglaterra e tras varios rexeitamentos, decide por fin editar os discos dos Beatles en EE.UU.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;A Beatlemanía&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como xa dixen na charla sobre Dylan, cando os Beatles chegaron a América o rock´ n´roll estaba cáseque pasado de moda, coas súas principais figuras fóra de escea. Antes de que os editara Capitol, un par de compañías pequenas editaran os seus traballos sen moito éxito. O contido e os títulos dos discos americanos serían diferentes; por exemplo, o primeiro disco titulábase &lt;i&gt;Introducing The Beatles&lt;/i&gt;, editado por Vee Jay Records, e non incluía “Please, please me” nin “Ask me why”. Os membros do grupo calificarían estas reedicións americanas, sobre as que non tiñan control, de “odiosas”.&lt;br /&gt;Capitol edita &lt;i&gt;Meet the Beatles&lt;/i&gt; incluindo nel “I want to hold your hand”, que chega ó número un en febreiro do 64. Dispárase a “beatlemanía” no país, e imprímense cinco millóns de carteis coa frase “Chegan os Beatles”.&lt;br /&gt;E efectivamente chegaron nese mes de febreiro de 1964 a Nova York, onde para a súa sorpresa lles agardaban miles de fans. Actúan no&lt;i&gt; Show de Ed Sullivan&lt;/i&gt; da CBS, visto ese día por 73 millóns de americanos, o 60% da audiencia, saludados como novos reis da música. Os medios máis reaccionarios os atacan dende o principio e xurden pronto imitadores e grupos manufacturados como The Monkees ante a humillación de que un grupo de rock inglés arrase nos EE.UU.&amp;nbsp; O fenómeno é de tal envergadura que en abril dese ano os primeiros cinco&amp;nbsp; postos das listas americanas eran temas dos Beatles, con “Can´t buy me love” á cabeza, e tiñan outras 7 cancións entre as 100 principais.&lt;br /&gt;Durante a exitosa xira os concertos consistían nun show dunhas doce cancións interpretadas en media hora. Progresivamente, nos seguintes dous anos irían sentíndose como monstruos de circo no que o de menos era a música, o que unido a unha serie de circunstancias lamentables os levará a renunciar ás actuacións en directo.&lt;br /&gt;Pero de momento, o éxito en EE.UU tradúcese na chegada do éxito a nivel mundial.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O seguinte paso foi&amp;nbsp;&lt;i&gt; A Hard Day´s Night&lt;/i&gt;. En palabras de Dowlding: “De volta da súa xira triunfal por EE.UU, os Beatles enfrontáronse a un novo prazo para producir outro álbum, esta vez ligado a unha película. Isto requería a inmediata gravación dalgunhas cancións para a banda sonora, ó que lle seguiría a rodaxe da película e máis gravacións para completar o álbum. A pesares da dureza do programa, os Beatles aínda encontraron tempo para unhas cantas actuacións en directo e varias aparicións na radio e a televisión da BBC. Este álbum, o único que se compón exclusivamente de temas orixinais de Lennon e McCartney, obtivo un éxito enorme. De feito, foi unha proeza de Lennon, quen compuxo a grande maioría das cancións. Ademáis, &lt;i&gt;A Hard Days Night &lt;/i&gt;anunciaba o uso cada vez máis sofisticado do estudio que caracteriza ós Beatles.” (páx. 63)&lt;br /&gt;O álbum editouse en xullo de 1964. Polas declaracións de Lennon, o impulso creativo e o comercial iban aquí da man, como no caso da canción “Tell me why”. Segundo el, “necesitaban outra canción animada, así que a fixen nun momento. Era como unha canción dun grupiño de miniñas negras de Nova York.” (setembro de 1980). Sexa como for, o disco en conxunto é, por así dicilo, máis contundente e compacto que os anteriores, e nel priman claramente os temas “animados”, como di Lennon, por riba das baladas, como “And I love her”, de McCartney. Así mesmo a película esta construida cos precedentes dos que serán os videoclips, vemos ós Beatles tocando e correndo e brincando...mentres soan os seus temas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En xuño comezaran unha xira mundial: Dinamarca, Holanda, Hong Kong, Australia, Nova Zelanda... en Australia haberá disturbios entre fans e detractores. Dentro desta xira mundial fan a súa primeira xira real por EE.UU, xa que a primeira vez que chegaron ó país limitáranse a actuar en Nova York e Washington e na televisión. Alí actuarán dúas veces ó día, darán conferencias de prensa, recepcións para os peixes gordos e as súas fillas, nunha voráxine de loucura que producirá varios altercados, como o destrozo da súa limusina por parte de fans histéricos en California ou ameazas de bomba.&lt;br /&gt;Dous meses despois de editarse &lt;i&gt;A Hard Day´s Night &lt;/i&gt;comezan a gravar temas para o seguinte disco, &lt;i&gt;Beatles for Sale&lt;/i&gt;. Tanto o título (“Beatles á venda”) como a portada o din todo: están cansos e gravan outro disco por esixencias de contrato. De&amp;nbsp; novo contén oito temas propios e seis versións, xa que non tiveran tempo de compoñer un disco enteiro. Antes gravaran e editaran o single “I feel fine”. O novo LP sae ó mercado en decembro de 1964, e a pesares da falta de ambición creativa que o caracteriza en conxunto, contén xoias como “I´m a loser”, coa que Lennon comeza a escribir unhas letras máis elaboradas e persoais que as xa manoseadas sobre romances adolescentes tan propias do primeiro rock´n´roll; Lennon admitiu a influencia de Dylan para dar este xiro, como lle pasou a tantos músicos da súa xeración. Lennon dirá sobre esta canción á revista Playboy en 1980: “Eu na miña época Dylan... unha parte de min sospeita que son un perdedor e outra parte crese Deus Todopoderoso.”&lt;br /&gt;O disco tamén se decanta cara o sonido acústico propio da música americana do momento.&lt;br /&gt;Certos aspectos introspectivos das cancións dese álbum veranse reforzados en &lt;i&gt;Help!&lt;/i&gt;, quinto disco do grupo no que a metade dos temas pertencen á banda sonora da segunda película dos Beatles e que só inclúe dúas versións; respecto ó tema titular, “Help!”, Lennon dirá que realmente estaba pedindo socorro, que estaba gordo e inseguro. McCartney, que colaborou en pequena medida na canción, di que o título saeu da desesperación. A canción “You´ve got to hide your love away” tamén a firma Lennon, outra tema acústico e melancólico de corte dylanesco no que soan flautas tocadas por músicos de estudio.&lt;br /&gt;McCartney é o autor de “Yesterday”, que aparece neste disco aínda que ó principio non saiu como single. “Yesterday” resume o carácter transitorio deste LP, con elementos do rock da primeira época e lixeiras incursións nos novos sons&amp;nbsp; propias do futuro dos Beatles. “Yesterday” é a primeira canción do grupo aceptada polo público adulto, así como o tema de música pop máis versionado de tódolos tempos. George Martin diría sobre esta canción en 1979: “O punto de inflexión veu probablemente coa canción “Yesterday”(...) Foi con “Yesterday” cando comecei a escribir as partituras da súa música. Foi con “Yesterday” cando utilizamos por primeira vez instrumentos ou músicos que non foran os Beatles ou eu mesmo (...) o novo ingrediente era nin máis nin menos que un cuarteto de cordas; e iso, no mundo pop daqueles días, era un paso moi importante.” Esta foi tamén a primeira canción que un beatle gravou só (McCartney á guitarra acústica.).&lt;br /&gt;&amp;nbsp;Harrison contribúe con “You like me too much”; dende o segundo álbum que non incluía ningunha canción composta por él. Dende este momento a súa presencia nos discos como cantante e compositor e a calidade das súas cancións irán medrando.&lt;br /&gt;En xuño son nombrados Cabaleiros do Imperio Británico; en xullo actúan en España entre outros países europeos e en agosto emprenderán unha nova xira por EE.UU., sendo o primeiro concerto da mesma o que deron no Shea Stadium de Nova York, e que foi filmado como un dos momentos máis álxidos da carreira dos Beatles. Con 55.600 espectadores mantén o récord de audiencia ó aire libre ata os anos setenta. Os Beatles estaban nun pequeno estrado e os amplificadores eran, segundo Lennon, “do tamaño dun chícharo”. Neste tipo de acontecementos, como eles sabían, o de menos era a música; nas gravacións destes concertos predominan os berros extasiados das fans.&lt;br /&gt;En outubro gravan un novo single, “Day Tripper” e “We can work it out”. Esta última é unha mostra moi elocuente da forma de traballar e dos caracteres do tándem Lennon- McCartney; McCartney compón a parte que dá título á canción, na que fala da posibilidade dunha reconciliación gracias á empatía, e pode estar falando tanto dunha relación de parella como dunha situación conflictiva en xeral, o que supón que este é o primeiro tema “pacifista” dos Beatles. Lennon aporta a outra parte da canción, apremiante, na que advirte que a vida é moi curta para andar a pelexar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Para a campaña de Nadal dese ano de 1965 se lle esixía un novo álbum. O resultado, un dos seus mellores discos e o que sinala unha nova e moi orixinal orientación, e canto máis sorprendente tendo en conta que traballaban baixo a presión de cumprir cuns prazos moi estrictos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;Rubber Soul e a fin das xiras&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;O disco ó que me refiro é&lt;i&gt; Rubber Soul&lt;/i&gt;, gravado nun mes, entre outubro e novembro. O disco está cheo de cancións innovadoras, como “Norwegian Wood”, na que escoitamos por vez primeira un sitar (unha especie de guitarra hindú) na música popular de occidente, froito do recente interese por aquel entón de George Harrison pola cultura da India. Lennon pediulle que fixera un solo con este instrumento na canción, e tras varios intentos Harrison conseguiu reproducir o arranxo que Lennon pensara. A letra deste tema fala de novo dunha relación amorosa, pero cun enfoque irónico,con versos como: “Ela díxome que traballaba pola mañá e empezou a rirse/ Díxenlle que eu non e arrastreime para durmir na bañeira.”&lt;br /&gt;En “Girl”, tamén de Lennon, escoitamos algo semellante a música grega ó final da canción; na letra o autor mostra o rexeitamento de que para alcanzar a felicidade primeiro hai que sufrir, crenza tan propia do cristianismo.&lt;br /&gt;“In my life” e “Nowhere man”- novamente Lennon preocupándose pola calidade dos textos- tamén inclúen letras evocadoras que van máis alá do concepto de que a letra dunha canción se escribe só porque hai que cantala. En “In my life” George Martin toca un solo de piano ó que lle dobrou a velocidade para que soe como unha especie de clavicordio.&lt;br /&gt;Moito se ten falado do “quinto Beatle”, de quen ocupaba esa posición; de haber un quinto Beatle ese sen dúbida era Martin, que atopaba solucións concretas ás moitas veces vagas demandas musicais dos catro rapaces, sobre todo a partir desta etapa, cando o traballo do grupo se centre na explotación das posibilidades do estudio de gravación; Martin é o productor do grupo dende o principio ata o final e responsable do seu son, xa que era o único do equipo de traballo dos cinco cunha formación clásica, o que escribía o arranxo para, por exemplo, os violinistas despois de que McCartney lle tarareara unha idea. A pesares de que a última palabra era sempre dos Beatles, as suxerencias e a experiencia de Martin eran tidas en conta en todo momento.&lt;br /&gt;Harrison aporta dous temas, “Think for yourself” (da que dixo anos despois que tal vez estaba adicada ó goberno) e “If I needed someone”, presente nos últimos concertos da banda con arranxos vocais que recordan á música hindú ou á árabe. Así mesmo, Ringo colabora por vez primeira na composición con “What goes on”, un tema que esbozara Lennon na súa adolescencia.&lt;br /&gt;Na portada do disco non figura o nome do grupo, algo nunca visto ata entón. A fotografía dos Beatles xa non nos mostra a súa imaxe engarabatada dos primeiros tempos imposta polo seu mánager Brian Epstein, que segue a programarlles as xiras e os encontros coa prensa pero vai perdendo poder respecto á imaxe do grupo, e, cando abandonen as xiras, tamén sobre as súas manifestacións públicas. Agora os Beatles, rodeados dunha nube de marihuana, vestirán como queiran.&lt;br /&gt;En abril de 1966, tralo single “Paperback writer/Rain” (na que xa soa a voz de Lennon ó revés) comezan a gravar as cancións que formarán &lt;i&gt;Revolver&lt;/i&gt;, e que suporá un paso máis alá respecto a &lt;i&gt;Rubber Soul&lt;/i&gt;, máis eléctrico e imposible de recrear en directo debido ós seus achádegos sonoros: solos de guitarra e voces ó revés, música hindú, metais, efectos con son de submarino, violíns, violas e violonchelos en “Eleanor Rigby”...&lt;i&gt;Revolver&lt;/i&gt; supuxo un salto de xigante respecto a evolución no traballo de estudio dos Beatles, e as súas letras están máis elaboradas, liberadas definitivamente dos corsés dos primeiros tempos. Aparecen referencias á percepción distorsionada da realidade causada polo ácido, que probaran por vez primeira facía pouco, en tres temas de Lennon, “Doctor Robert”, “She said, she said” e “Tomorrow never knows”. A partir de agora fans e críticos verán apoloxía das drogas en moitos dos temas do grupo, incluso en “Yellow submarine”, canción infantil de McCartney incluida neste álbum. Predominan, polo tanto, os temas non amorosos. En “Taxman”, Harrison, que aporta tres cancións propias a un total de catorce, fálanos de facenda e dos políticos, da imposibilidade de zafarse das súas gadoupas.&lt;br /&gt;A portada do disco tamén é mostra dun afán experimentador: consiste nun collage con fotos dos Beatles sacadas das revistas por Lennon e McCartney. Contaron coa axuda para o deseño final de Klaus Voorman, vello amigo de Hamburgo.&lt;br /&gt;O 21 de xuño de 1966 remataron de gravalo e o 23 iniciaron a súa última xira mundial, na que, polo dito, non tocarán ningún tema de &lt;i&gt;Revolver&lt;/i&gt;.&lt;br /&gt;Esta xira será a gota que colma o vaso da paciencia dos Beatles, na que a fama e o delirio colectivo ameazan a súa integridade física e mental. A primeira etapa desta xira&amp;nbsp; lévaos a Alemania, Xapón e Filipinas. Na viaxe a Xapón realizan unha aterraxe de emerxencia en Alaska por mor dun tifón; xa en Xapón son acosados polos sectores máis conservadores; en Filipinas rexeitan asistir a unha recepción organizada pola muller do dictador Marcos, o que desata a ira da nación, con ameazas de morte incluidas; a Epstein non lle deixan dar explicacións e saen perseguidos do país pola policía; non lle pagan o concerto que deran en Manila; néganse a tocar en Sudáfrica. En agosto chegan a EE.UU.&lt;br /&gt;En abril Lennon dixéralle a unha periodista en Inglaterra que os Beatles eran máis famosos que Xesucristo. A publicación da frase en EE.UU fóra de contexto fai xurdir unha voráxine antibeatle no país: quéimanse os seus discos e fotos en varios estados sureños, que tamén vetan as súas cancións; o Gran Dragón do Ku Klux Klan queima varias cruces “na súa honra”. Lennon, a instancias de Epstein, dá explicacións e pide perdón. A pesar de todo, cando se edita Revolver ese mes chega inmediatamente ó número un.&lt;br /&gt;O seu último concerto é o 29 de agosto en San Francisco ante 20 mil persoas. Tomando unha decisión sen precedentes, abandonan as xiras e as actuacións en directo, algo que levaban facendo xuntos dende que se coñeceran e a un ritmo extenuante dende 1963. A partir de agora todo o seu traballo se centrará no estudio de gravación, e sustituirán os directos por incipientes videoclips que envían ás televisións. Ademáis no estudio non se limitarán a tocar os instrumentos asignados a cada un dende o principio, xa que, salvo Ringo, que se queda coa percusión, todos tocarán todo tipo de instrumentos. A partir de agora seguirán levando as rendas da música popular dende a “torre de marfil”, por así dicilo, dos estudios Abbey Road de Londres. Hoxe en día, esta iniciativa non deixa de chamar a atención, e máis agora que internet supón o presente e o futuro do acceso á música e a economía dos grupos depende en grande medida das actuacións en directo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;É entón cando Brian Epstein lles concede vacacións por primeira vez e os catro rapaces descubren a vida privada. Lennon participará nunha película rodada en Almería e en novembro coñece a Yoko Ono; McCartney escribe a banda sonora doutro film, e Harrison parte cara a India. Dispáranse os rumores sobre a súa separación ata que volven ó estudio de gravación a finais dese mes de novembro; Lennon enséñalle ó resto “Strawberry Fields Forever”, que escribira en Almería. O proceso de gravación da mesma será moi laborioso, e ista será a nota predominante dos seguintes LP´s e singles debido ás súas esixencias creativas e á súa disponiblidade absoluta de equipo, material, e tempo. &lt;br /&gt;Vou poñer varios extractos de como foi medrando “Strawberry Fields Forever” ata a súa fixación definitiva como cara B de “Penny Lane”, a resposta de McCartney ó desafío creativo que lle plantexara Lennon coa canción escrita en España. Esta sana rivalidade comezaba a marcar a individualidade dos compositores dos Beatles.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O single apareceu en febreiro de 1967, cando xa estaban inmersos na gravación do&lt;i&gt; Sgt. Pepper&lt;/i&gt;. Tamén rodaran un videoclip de “Strawberry Fields” na&amp;nbsp; que a novidade de que aparecesen con barbas e bigotes era unha “proba” para varias publicacións de que tolearan a causa das drogas e demáis.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Sgt. Pepper´s Lonely Hearts Club Band&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;O &lt;i&gt;Sgt. Pepper´s Lonely Hearts Club Band&amp;nbsp;&lt;/i&gt; é o momento máis festivo e luminoso dos Beatles, na época en que eran as cabezas visibles da recén saída a flote cultura da mocidade, xunto con amigos e músicos que por aquel entón frecuentaban moito como os Rolling Stones, Jimi Hendrix, os Who, os Beach Boys (que nesta época rivalizaron con eles no terreo creativo) e tantos outros. Os discos de&amp;nbsp; rock´n´roll eran o medio polo que a mocidade accedía a outras realidades que estaban máis alá da súa vida cotiá. Cando se publicou o&lt;i&gt; Sgt. Pepper &lt;/i&gt;o 1 de xuño de 1967, ó principio do que se chamou “o Verán do Amor” a guerra do Vietnam estaba no seu momento máis álxido. O &lt;i&gt;Sgt. Pepper &lt;/i&gt;sería a banda sonora daquel verán no que floreceu o movemento hippie nos EE.UU.&lt;br /&gt;Este disco cambiou en grande medida a forma de concibir a música pop: antes del, sobre todo nos EE.UU, a unidade básica era o single, como xa dixen, e se un artista tiña un éxito a discográfica xuntaba outras dez cancións e sacaba un álbum para vender máis.&lt;br /&gt;En Inglaterra os Beatles xa editaran singles sen incluilos posteriormente nos álbumes. Co &lt;i&gt;Sgt. Pepper&lt;/i&gt; foron máis aló: procuraron darlle unha unidade temática ó disco (o que conseguiron en parte, en canto a son, pero non no relativo á temática das cancións) e negáronse a que se extraeran singles del para non socavar esa unidade. Por iniciativa de McCartney, o disco presentaríase como se fose un concerto dun alter ego do grupo, e as cancións encadénanse sen apenas silencios entre elas coma nun directo.&lt;br /&gt;A portada tamén vai máis aló do visto ata o momento, xa que McCartney creu que había que darlle un aspecto digno do seu contido: nela reuniron a iconos da cultura, a política e a sociedade, como Marylin Monroe, Lewis Carroll, Karl Marx ou Marlon Brando. Tamén aparecen eles con bigotes e vistosos traxes ó lado das súas reproduccións en cera duns anos atrás, con traxes escuros e rostros sombríos, establecendo un gran contraste coa época da beatlemanía. Brian Epstein opúxose a esta portada, pero os Beatles, tralas xiras, facían o que querían. Na contraportada&amp;nbsp; imprimíronse as letras das cancións, algo tamén moi pouco usual por aquel entón.&lt;br /&gt;O equipo técnico e a instrumentación foron levados ó límite nos catro meses que durou a súa gravación, ata abril do 67. Os Beatles utilizaron unha orquestra de 40 músicos e, decididos a que o disco fora radicalmente distinto, gravaron cada instrumento e cada voz con algún tipo de manipulación: en verbas de Dowlding, “distorsionaron, comprimiron, puxeron eco e ecualizaron, convertindo o estudio nun auténtico laboratorio de experimentación sónica.” (páx. 151). O cumio desta experimentación foi a inclusión dunha nota só audible para os cans e dun galimatías de dous segundos no final da cara B. Nalgún momento George Martin creu que aquel disco se lles fora das mans ós cinco. Hai que lembrar que todo isto foi gravado cun equipo de catro pistas. Segundo un membro dos Lovin´Spoonful, “parecía unha tarea casi insuperable que puideran tan sequera lograr algo.”&lt;br /&gt;Persoalmente estou dacordo con Al Kooper, músico americano, na defensa da arte de Ringo que supón a seguinte declaración: “Antes deste álbum, os fraseos de batería no rock´n´roll eran bastante rudimentarios(...) e este disco ten o que eu chamo fraseos con espacio”, nos que a batería se fai notar tamén a través dos silencios que deixa. Isto é especialmente notable en “A day in the life”.&lt;br /&gt;A crítica e os colegas músicos desfíxéronse en eloxios cara este LP, se ben co paso dos anos a tendencia é a de preferir&lt;i&gt; Revolver &lt;/i&gt;ou&lt;i&gt; Rubber Soul&lt;/i&gt; como depositarios de mellores cancións que o&lt;i&gt; Sgt. Pepper&lt;/i&gt;, a pesares de que éstas están máis elaboradas no plano da gravación. As cancións contan con melodías e letras excelentes, coma no caso de “Lucy in the Sky with Diamonds”, de Lennon, tecida con poesía onírica, ou “Fixing a hole”, de McCartney. “Within you without you” é unha canción hindú escrita por Harrison e interpretada por músicos da India e el mesmo, cun solo tocado no estraño compás de 5/4. Varios animais se persiguen uns ós outros ó final de “Good Morning, good morning”, e na orquestación de “A day in the life”, de Lennon e McCartney, Lennon pediulle a Martin que a partitura a dar a ler á orquestra “soara como se fora a fin do mundo.” Esta canción foi censurada pola BBC a causa do verso “I´d love to turn you on” (“gustaríame excitarche”).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Escoitemos “A day in the life”, coa batería de Ringo, a fin do mundo e a excitación.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;De “All you need is love” á fin da psicodelia&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;En maio dese ano os Beatles firmaran un contrato coa BBC no que se comprometían a compoñer e interpretar unha canción representando á cadea e a Inglaterra en conxunto no primeiro programa que ía ser emitido a nivel mundial o 25 de xuño. Os Beatles decidiron que tiñan que dicirlle ó mundo que o que necesitamos é amor. O programa foi retransmitido vía satélite para 24 países e foi visto por 400 millóns de persoas. No coro de “All you need is love” participarán Mick Jagger e Keith Richards entre outros.&lt;br /&gt;A canción foi lanzada como single con “Baby you´re a rich man” na cara B, na que se metían cos fillos de papá.&lt;br /&gt;&amp;nbsp;A finais de agosto suicídase Brian Epstein, vencido pola depresión á que contribúe o feito de que os Beatles xa non parecen necesitar dos seus servicios como mánager tralos cambios dos últimos dous anos. Segundo Lennon a morte de Epstein marcou a fin dos Beatles como grupo e fixo saír á luz ós individuos que o formaban, se ben como xa sinalei isto xa ocorría dende facía un tempo, feito normal en homes que mediaban a vintena e que levaban tantos anos literalmente pegados uns ós outros. A partir de agora eles levarán o negocio; pero só eran bos músicos, e o grupo de empresas que fundan agora, Apple Publishing Limited, non fará máis que perder cartos. Unha das empresas é Apple Records, dende o que lanzarán a novos artistas e os discos dos Beatles, que seguirán a ser distribuidos por EMI e Capitol.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;McCartney, que fora o gran impulsor do&lt;i&gt; Sgt. Pepper&lt;/i&gt;, pon en marcha outro proxecto que xa viña fraguando durante a gravación dese disco: refírome a &lt;i&gt;Magical Mistery Tour&lt;/i&gt;, que será unha película para televisión de corte vanguardista coa banda sonora das cancións escritas e gravadas tralo &lt;i&gt;Sgt. Pepper&lt;/i&gt;. Primeiro esta banda sonora saiu en forma de EP de 6 cancións. En EE.UU engadíronse os singles de&amp;nbsp; “All you need is love/Baby you´re a rich man” e “Hello goodbye/I am the walrus”, completando así un álbum.&lt;br /&gt;“Hello Goodbye” lanzárase ó mercado pouco antes que &lt;i&gt;Magical Mistery Tour&lt;/i&gt;, en novembro de 1967. A cara B, “I am the walrus”, é unha peza mestra de Lennon, e a este molestoulle que fora relegada por “Hello goodbye” como cara A do single.&lt;br /&gt;En “I am the walrus” Lennon desata todo o seu potencial como escritor de nonsense, moi influido por Lewis Carroll e outros autores ingleses; a música é absolutamente barroca e psicodélica, e tamén se escoitan ó final fragmentos de&lt;i&gt; O Rei Lear &lt;/i&gt;de Shakespeare.&lt;br /&gt;&lt;i&gt;Magical Mistery Tour&lt;/i&gt; recolle tamén a única peza instrumental da discografía oficial dos Beatles, e a primeira que firman os catro. Nel tamén aparece “The fool on the hill”, de McCartney, que ven a dicir que a iluminación reside na loucura, algo que o traballo dos Beatles dicía de maneira implícita dende 1966.&lt;br /&gt;A película, estreada a finais de decembro, foi o primeiro traballo do grupo que recibiu malas críticas dende sectores especializados. Segundo Lennon, foi “a película doméstica máis cara da historia”, enfadado porque McCartney asumira o control do grupo trala morte de Epstein.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;Volta ó rock &amp;amp; roll&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En 1968 os Beatles deixan a psicodelia e a experimentación sonora máis extrema no seu traballo para volver a infundirlles ás súas cancións un sonido máis sinxelo. A partir de agora, e sobre todo do álbum &lt;i&gt;The Beatles &lt;/i&gt;( coñecido como “álbum branco”), o grupo consistirá básicamente en tres compositores (Lennon, McCartney e Harrison) que utilizan ós outros para gravar cadansúas cancións. É o principio da fin e cada un comezará a ter diferentes intereses e a seguir o seu propio camiño.&lt;br /&gt;A volta ó rock´n´roll comeza con “Lady Madonna”, de McCartney, single que na cara B leva “The inner light”, de Harrison, onde a música foi gravada por músicos hindús e Lennon, McCartney e Harrison poñen voces. Pouco despois, a mediados de febreiro, os Beatles marchan á India para dar un curso de meditación trascendental co Maharishi, santón hindú ó que frecuentaban dende o ano anterior e que logo se revelará como un fiasco, ó aproveitarse da fama e os cartos dos Beatles e outras estrelas. Na estancia na India, que se prolongará ata finais de abril (aínda que Ringo e Paul voltan antes), se escribirán a maioría das cancións do “disco branco”, que comezan a gravar en maio.&lt;br /&gt;&amp;nbsp;No verán gravan “Hey Jude”, e a publican con “Revolution”,canción política de Lennon non moi do agrado dos outros, na cara B.&lt;br /&gt;Lennon dixo en 1972, trala separación da banda, que “Hey Jude” era a mellor canción de McCartney. Ademáis nela Paul demostra sobradamente as súas dotes como cantante sobre todo no fundido final, no que os Beatles se fan acompañar dunha orquestra e na gravación para a televisión duns espontáneos que estaban á porta do estudio.&lt;br /&gt;O disco branco foi publicado en novembro, 18 meses despois do&lt;i&gt; Sgt. Pepper&lt;/i&gt;,o anterior álbum propiamente dito. Como dixen, cada un traía as súas cancións e as gravaba cos outros; McCartney incluso gravou un par de cancións el solo e chegou ó punto de borrar a batería de Ringo cando este marchaba do estudio e gravala el. Isto sucedeu polo menos en “Back in the USSR”, canción que abre o disco. Así que Ringo abandonou o grupo para volver días despois. Nestas sesións xurdiron os primeiros conflictos serios entre eles, a pesares da meditación.&lt;br /&gt;Este é o único disco doble dos Beatles e o que máis tempo lles levou gravar, de maio a outubro, xa que no estudio non tiñan límite de tempo para xogar coas cancións. George Martin lles recomendara que sacaran só un disco sinxelo co mellor daquel material; pero eles argumentaron que así lle debían un disco menos a EMI. &lt;br /&gt;Aínda despois de todo o dito, &lt;i&gt;The Beatles&lt;/i&gt; contén algunhas das mellores cancións do grupo, todas elas impregnadas da personalidade dos seus respectivos autores. As 30 compoñen unha ampla diversidade, do rock duro de “Helter Skelter” que concibe McCartney a suaves temas acústicos, sen olvidar o experimento conceptual e antimusical de “Revolution 9” que elabora Lennon por influencia de Yoko Ono.&lt;br /&gt;Ringo aporta a primeira canción completa que compón, “Don´t pass me by”, con violíns country e que curiosamente foi número un nas listas de éxitos escandinavas. Harrison rubrica temas tan fermosos como “While my guitar gently weeps” (no que Eric Clapton toca a guitarra solista) ou “Long, long, long”. En “Sexy Sadie” Lennon métese abertamente co Maharishi aínda que cambia a última hora o nome do santón polo de Sexy Sadie na letra. Esta canción é unha mostra excelente do gran cantante que era Lennon e da imaxinación de Harrison á guitarra solista, así como de que as voces dos tres, con McCartney, podían seguir estando perfectamente conxuntadas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O seguinte proxecto dos Beatles foi bautizado en principio &lt;i&gt;Get Back&lt;/i&gt; e rematou sendo&lt;i&gt; Let it be&lt;/i&gt;, que aínda que foi o último disco que lanzaron, co grupo xa disolto, foi gravado case na súa totalidade en xaneiro de 1969, pero as últimas sesións tiveron lugar en xaneiro do 70, tres meses antes de que Paul McCartney anunciara a fin dos Beatles.&lt;br /&gt;O nome de “Get Back”, título dunha das cancións, respondía ó desexo de voltar ás orixes: querían que as sesións de xaneiro do 69 fosen ensaios para gravar un álbum en directo con cancións novas, diante dun público, sin parafernalias nin orquestacións. Ademáis esta sorprendente actuación&amp;nbsp; tamén sería filmada. Ninguén fixera algo así antes. Para dar cabida á multitude que acudiría a este concerto, chegouse a falar de dalo no deserto de Túnez. Lennon propuxo facelo nun manicomio.&lt;br /&gt;Por aquel entón os roces entre os Beatles convertíronse en pelexas abertas, como se pode ver no documental que recolle a gravación do que sería o LP&lt;i&gt; Let it be&lt;/i&gt;. Cundía o desencanto e finalmente lanzaron un disco convencional tralos arranxos orquestais que o productor americano Phil Spector engadiu a algunhas cancións que os Beatles rexistraran con vistas a estrealas en directo. &lt;br /&gt;A pesar de todo, os Beatles sorprenderon ós que pasaban polo centro de Londres o 30 de xaneiro de 1969 ó mediodía. Deron un concerto dende o tellado dos seus estudios Apple, acompañados de Billy Preston ó teclado, con cancións pertencentes ó que sería&amp;nbsp; &lt;i&gt;Let it be,&lt;/i&gt; como “Get back”, “I´ve got a feeling” ou “Don´t let me down”, que sería cara B de “Get back” como single. O concerto durou 42 minutos ata que chegou a policía.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A este concerto pertence a seguinte toma de “Get back”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nese mismo mes de xaneiro de 1969 apareceu &lt;i&gt;Yellow Submarine&lt;/i&gt;, banda sonora da película de debuxos animados homónima, da que a metade son orquestracións de George Martin incluidas na susodita película. O LP tamén incluía dous temas relativamente antigos – tendo en conta a velocidade á que evolucionaban os Beatles- como son a propia “Yellow Submarine” e “All you need is love”. Quedan entón catro cancións que non foran editadas previamente, gravadas antes do álbum branco. Nun principio ós Beatles non lles facía moita gracia ser personaxes de debuxos animados (esta película foi un dos últimos acordos realizados por Brian Epstein), pero as boas críticas e o éxito popular da película fíxolles cambiar de opinión. Así que meteron aquí temas descartados previamente,como “All together now”, outra canción infantil de McCartney, “Only a Northern song”, tema olvidable de Harrison, e dúas grandes cancións, “It´s all too much”, tamén de Harrison, glorificando as posibilidades do LSD mentres vai medrando cara un gran clímax, e “Hey Bulldog”, de Lennon, unha boa peza de rock.&lt;br /&gt;A película recolle o espíritu do “Verán do Amor” a través dunha estética innovadora, da que era responsable en gran parte Terry Gilliam, un dos membros de Monty Python e despois director de cine.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O 14 de abril de 1969 John Lennon e Paul McCartney gravaron sós “The ballad of John and Yoko”, que sería o próximo single con “Old brown shoe”, de Harrison, na cara B. A pesar de que a relación entre Lennon e McCartney pasaba un mal momento, ese día foron xuntos á sesión de bo humor e con bo rollo entre eles. McCartney tocou baixo, batería, piano, maracas e puxo unha segunda voz; Lennon tocou a guitarra acústica, a guitarra solista e cantou a voz solista. A canción fala da voda de John e Yoko en Xibraltar e das viaxes que fixeron despois.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Abbey Road&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;i&gt;Abbey Road&lt;/i&gt; é o gran final dos Beatles, o broche de ouro á súa vertixinosa traxectoria xuntos, na que obviando o mal ambiente reinante puxeron o seu empeño en gravar o que eles sabían que era o seu último disco para que estivera á altura dos grandes logros dos Beatles. A el pertencen as derradeiras sesións de gravación completas, no momento en que Apple perdía cartos, Lennon e McCartney os dereitos sobre as súas cancións debido a chanchullos financieiros e Allen Klein (ex-mánager de grupos como os Rolling Stones) asumía a xestión dos intereses do grupo en contra da vontade de McCartney, que quería que isto o fixera a súa familia política.&lt;br /&gt;Non hai nada disto en&lt;i&gt; Abbey Road&lt;/i&gt;. O grupo está moi compenetrado e a mostra máis evidente é que é o disco con máis momentos cantados a tres voces. A pesares do dito, e supoño que para non romper a maxia das cancións, os catro Beatles coincidiron nos estudios de Abbey Road en moi poucas ocasións. Chegouse o acordo de que a cara A faríase segundo o criterio de Lennon e a B, formada por unha “suite” de temas ininterrumpidos, segundo o de McCartney.&lt;br /&gt;A gravación prolongouse do 22 de febreiro ó 19 de agosto de 1969. Era a primeira vez que utilizaban un equipo de oito pistas para gravar, ata entón só dispoñían do de catro.&lt;br /&gt;A fotografía da portada foi tomada en agosto diante do estudio no que os Beatles rexistraran tódos os seus discos; Paul McCartney foi descalzo porque vivía ó lado, era verán e tiña calor.&lt;br /&gt;&lt;i&gt;Abbey Road&lt;/i&gt; ábrese con “Come together”, antolóxico tema lennoniano que John tocaría en directo a cotío na súa traxectoria en solitario; Harrison aporta as grandes cancións&amp;nbsp; “Here comes the sun” e “Something”, unha das mellores cancións de amor da historia, dixo Frank Sinatra, e o único tema de Harrison que foi cara A dun single dos Beatles e a segunda máis versionada do grupo tras “Yesterday”.&lt;br /&gt;O disco inclúe a segunda canción enteira que escribiu Ringo, “Octopus´s garden”, moi na liña de “Yellow submarine”.&lt;br /&gt;A cara B, como xa adiantei, está formada case na súa totalidade por cancións encadeadas que ó parecer non foran rematadas. A última canción do último disco gravado polos Beatles é “The End”, a fin, na que Ringo se atreve por fin a facer un pequeno solo de batería e McCartney canta: “E ó final, o amor que te levas é o amor que diches.” Lennon, McCartney e Harrison túrnanse na guitarra solista deste tema.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Para dar conta de que as súas armonías vocais seguían sendo excepcionais, imos escoitar “Because” a capela.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O 10 de abril de 1970, tralo anuncio de McCartney, os Beatles deixan de existir. Ningún dos seus membros cumplira os trinta anos entón, e como é lóxico, durante as súas carreiras en solitario o peso de ter pertencido ó grupo máis exitoso da historia lastrará en maior ou menor medida o seu traballo. &lt;br /&gt;No periodo de tempo de só oito anos dende a publicación do single “Love me do” os Beatles demostraron con creces a súa fertilidade creativa, sendo acompañados e seguidos por outros grupos e artistas nesta viaxe. As súas vidas persoais estaban totalmente expostas dende a súa primeira xuventude,as súas declaracións eran analizadas con lupa e os seus peiteados e atuendos eran copiados por doquier. A súa música deixou unha profunda impronta tanto no son como na forma de concebir un grupo musical. Dende entón son sempre o modelo a superar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-4194503821812055599?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/4194503821812055599/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=4194503821812055599' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/4194503821812055599'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/4194503821812055599'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2011/03/conferencia-sobre-os-beatles.html' title='CONFERENCIA SOBRE OS BEATLES'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-6887645282354765196</id><published>2011-02-26T03:29:00.000-08:00</published><updated>2011-02-26T03:35:37.314-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Xira Mundial'/><title type='text'>XIRA MUNDIAL 9- 6- 2010</title><content type='html'>&lt;object data="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_550324_1.html" height="30" type="application/x-shockwave-flash" width="173"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_550324_1.html"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="allowFullScreen" value="true"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_550324_1.html" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" wmode="transparent" width="173" height="30"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;a href="http://www.ivoox.com/xira-mundial-9-6-2010-audios-mp3_rf_550324_1.html" style="bottom: 4px; color: #333333; font-size: 12px; position: relative;" title="xira mundial 9-6-2010"&gt; Ir a descargar&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aquí está o programa da víspera do 40 de maio do 2010, con Josele Santiago, Rufus Thomas, Bill Wyman, os Rolling Stones e Bob Dylan. Que lo disfruten!&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-6887645282354765196?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/6887645282354765196/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=6887645282354765196' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6887645282354765196'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6887645282354765196'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2011/02/xira-mundial-9-6-2010.html' title='XIRA MUNDIAL 9- 6- 2010'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-8099637413299257672</id><published>2011-02-15T04:35:00.000-08:00</published><updated>2011-02-15T11:27:31.759-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Bob Dylan'/><title type='text'>CONFERENCIA SOBRE BOB DYLAN</title><content type='html'>Agora que "os blogs morreron", tratarei de resucitar o meu, tres meses despois da última entrada publicada. Vou colgar as dúas conferencias que din no 2008, nesta ocasión a adicada a Bob Dylan (durante a cal interpretei algúns dos seus temas) e en breves a que din meses despois sobre os Beatles.&lt;br /&gt;Tamén seguirei a colgar os programas de "Xira Mundial" agora que é un proxecto pechado.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ademáis de seguir coas reseñas dalgúns dos meus discos favoritos no xornal dixital Certo (tedes o enlace á dereita), seguirei publicando entradas sobre libros e demáis soportes que conteñan algo que esperte o meu interés.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;BOB DYLAN: MÁIS ALÁ DO MITO&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Conferencia escrita e presentada por Javier Ferreirós o 3 de abril de 2008 no Ateneo Valle Inclán de Ribeira.&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Fálase de Bob Dylan como de “lenda viva”, o artista que elevou a canción ó estatuto de arte, influindo a todos os compositores da chamada “música popular” coetáneos e máis novos que el.&lt;br /&gt;Tamén é, sobre todo, un icono dos anos 60, de todo o que esa década supuxo, tanto a nivel artístico como social ou político. O corpus das súas cancións, e as súas letras separadas das mesmas, fanno merecedor de eloxios procedentes de tódos os ámbitos, así como de prestixiosos premios académicos e dende fai uns anos aspirante ó Premio Nobel de Literatura.&lt;br /&gt;Icono dos 60 e compositor excepcional. Dende o meu punto de vista esta é unha visión sesgada da figura de Dylan. Numerosos críticos e estudiosos da súa obra ignoran, cando non desprecian abertamente, a obra que produciu despois dos 60 e a importancia deste home como intérprete no escenario e no estudio de gravación, como intérprete tanto das súas cancións como das doutros autores.&lt;br /&gt;Vou intentar seguir unha orde cronolóxica, na medida do posible, deténdome nos momentos máis salientables da carreira de Bob Dylan e comentando certos aspectos da súa vida privada determinantes na súa traxectoria artística.&lt;br /&gt;Tamén vou interpretar algunhas das cancións que considero máis significativas das que compuxo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nacemento, infancia, adolescencia&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Robert Allen Zimmerman naceu o 24 de maio de 1941, fai case 67 anos, en Duluth, Minnesota, mentres os nazis se expandían por Europa. Minnesota está no Medio Oeste americano, á beira dos Grandes Lagos, e Duluth era un pobo mineiro no medio da nada con invernos de oito meses. Os avós de Dylan, tanto maternos coma paternos, eran xudeus emigrados dende o Leste de Europa e Bobby medrou nun ambiente familiar bastante relixioso, coas palabras da Biblia xudea resonando na súa vida cotiá.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A través da radio descubriu a música popular, o country de músicos como Hank Williams, o blues de Robert Johnson e outros, e o primeiro rock and roll, o de Bill Haley, Jerry Lee Lewis, Little Richard, Elvis. Ós 14 anos fíxose cunha guitarra española e ós 18 declarou no anuario do instituto que a súa ambición era “unirse á banda de Little Richard”.&lt;br /&gt;Ós 10 anos escribiulle un poema á súa nai, pero mentres tocaba rock and roll cos amigos do instituto aínda non pensara en escribir cancións. Como el mesmo sinalaría máis tarde, comezou a escribir cancións para ter material que cantar, algo que lle importase de verdade. Así que se se fixo compositor foi porque antes xa era intérprete, esa foi a súa manifestación artística primordial. A precocidade á hora de compoñer non é, por tanto, unha das facetas do seu xenio. &lt;br /&gt;Sobre os 18 anos comezou a prestarlle atención á música folk, descubrindo un mundo moito máis rico e variado que o que lle proporcionaba bebopalula ou “Blue suede shoes”. As cancións folk, transmitidas de xeración en xeración e con raigame europea, falaban de pantasmas, da Biblia, da Guerra de Secesión, de venganzas e amores desgraciados. Dylan cambiou o seu equipo eléctrico por unha guitarra acústica.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Acudiu á Universidade de Minneapolis durante un ano, no cal non asistiu a ningunha clase, xa que pasaba as noites tocando e aprendendo cancións. Entón comezou a prestarlle máis atención ó blues do mítico Robert Johnson e, sobre todo,descubriu a Woody Guthrie.&lt;br /&gt;Woody Guthrie era a figura punteira do folk dos anos 30, da época da Gran Depresión, na que vagou polos EE.UU recollendo nas súas cancións a voz dos desfavorecidos, un gran eslabón na cadea da música tradicional americana, viaxando en trens de carga e buscándose a vida, un irmán maior para Pete Seeger e outros adalides da chamada canción protesta.&lt;br /&gt;Dylan describe na primeira parte das súas memorias (publicada en 2005) o que sentiu a primeira vez que escoitou a Woody Guthrie:”Puxen (un disco) no prato e cando a agulla descendeu, quedei abraiado; non sabía se estaba colocado ou sobrio...oír todas esas cancións, unha tras outra, deixoume mareado, con ganas de berrar. Era como se a terra se abrira ós meus pés... Woody Guthrie captaba coma ninguén a esencia das cousas. Era (tan) poético, duro e rítmico á vez.”&lt;br /&gt;A partir de entón o xove Dylan adicaríase a aprender tódas as cancións de Guthrie que puidera, a imitar o seu estilo e a súa dicción á hora de cantar. Ademáis da súa ambición coma músico, coñecer a Woody sería unha das razóns polas que iría a Nova York. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Así que aquí temos o xerme das cancións que Dylan comezaría a compoñer en breve: o blues do Sur e o folk de ascendencia europea, con Woody Guthrie como referencia principal.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;Primeiros tempos en Nova York&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bob Dylan chegou a N.Y.en decembro de 1960, ós 19 anos,. Sentíase coma un dos vagabundos das antigas cancións que interpretaba e que a moitos da súa idade lle parecían daquela arcaicas, cancións que xa interpretara nos cafés de Minneapolis. Foi nestas primeiras actuacións en solitario, en Minneapolis, nas que se presentou como Bob Dylan, non xa co apelido Zimmerman.&lt;br /&gt;En N.Y. comezou pronto a frecuentar a bohemia do Greenwich Village, barrio que albergaba a artistas de todo tipo e no que había multitude de cafés e pubs nos que tocar. O seu estilo crú e a súa chaplinesca posta en escea comezaron a chamar a atención dos folkies que se movían naquel círculo, coma Dave Van Ronk ou a propia Joan Baez, xente que xa tiña discos na rúa. Déronse conta de que Dylan era algo máis que un imitador de Woody Guthrie, ó que contribuiron as primeiras cancións que compuxo, baseadas algunhas en vellas melodías. A música folk sempre recolleu cancións antigas e as foi transformando coas aportacións de cada xeración. Cando se fala de tradición non ten sentido falar de plaxio.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A primeira canción importante que comporía é “Song to Woody”, adicada ó seu heroe W. Guthrie. Nela di: “O último que quero facer é dicir que eu tamén percorrín un camiño difícil.” Está incluida no seu primeiro disco, titulado simplemente &lt;i&gt;Bob Dylan&lt;/i&gt;, publicado en marzo de 1962. Firmou pola compañía CBS a instancias de John Hammond, o que fora descubridor de grandes figuras do jazz coma Billie Holiday, pero tralo estalido do rock and roll fixou a súa atención no folk.&lt;br /&gt;A firma con Columbia CBS,unha grande compañía, sorprendeu a Dylan, pero non o feito de publicar un disco: a el parecíalle un paso natural no proceso de convertirse en músico, e ós que o escoitaban nos cafés neoyorquinos pareceulles un acto de xustiza .&lt;br /&gt;Este primeiro disco contén 13 cancións, das que só dúas son composicións de Dylan, a mencionada “Song to Woody” e “Talkin´New York”. A lista de cancións escolleitas non foi premeditada; Dylan chegou ó estudio e gravou algunhas das cancións do seu repertorio habitual, as que se lle foron ocurrindo, folk e blues. Aquí demostra básicamente a súa forza como intérprete, sobre todo, dende o meu punto de vista, de blues. Entre estas cancións tamén está “The House of the Risin´Sun”, cos arreglos de Dave Van Ronk que máis tarde The Animals aprenderían desta versión de Dylan.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;Consagración como estrela do movemento folk&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ó rematar a gravación Dylan xa estaba pensando no seu seguinte disco, mentres compoñía novas cancións que o ían alonxando da linguaxe ruda de Woody Guthrie e da forma de cantar do seu mestre. Tamén se basea na poesía que lía a todas horas. No circuito folkie comezou a se considerado un autor de primeira orde. As cousas ían agora moi rápido, só tiña 22 anos cando publicou o seu segundo disco en maio de 1963, &lt;i&gt;The freewheelin´Bob Dylan&lt;/i&gt;, encabezado polo que xa era un éxito ó publicarse o disco, “Blowin´in the Wind”, que se converteu nun himno para o movemento pacifista, o movemento dos dereitos civís e todos aqueles que loitaban por unha sociedade máis xusta ó principio dos 60 en EE.UU.&lt;br /&gt;A canción lanza preguntas que nos fan pensar na dignidade humana, como: ¿Canto tempo ten que vivir algunha xente antes de que se lle permita ser libre?”&amp;nbsp; apela á loita contra a inxustiza:”¿Cantas veces pode un home torcer a cabeza facendo como que non ve?” A resposta está na conciencia de cada un.&lt;br /&gt;O disco tamén contén cancións antolóxicas do autor, como “Masters of War”,un himno antibélico , temas persoais como “Don´t think twice, it´s alright” e “A hard rain´s a- gonna fall” en principio un himno antinuclear escrito trala crise dos misís cubanos. Todas as obras de arte están abertas á interpretación do receptor, e as cancións de Dylan parécenme un exemplo paradigmático deste feito. Vai caer un chaparrón, podería traducirse “a hard rain´s...”, e interpretarse como a chegada da gran hecatombe nuclear... ou como a crise definitiva dunha parella, por exemplo. E Dylan segue a interpretar estas e outras cancións de formas diferentes para si mesmo, dependendo do contexto, facendo así variar a nosa interpretación das mesmas. Non hai que olvidar que Dylan víase entón, e segue a verse para si, sobre todo como un intérprete en directo. De aí que cando grava un disco o fai case sempre coma si estivera dando un concerto, e case sempre escoitamos no disco a primeira ou segunda toma das&amp;nbsp; cancións, e case sempre nos proporciona unha interpretación maxistral das mesmas. E en &lt;i&gt;The&lt;/i&gt; &lt;i&gt;Freewheelin´&lt;/i&gt;… temos un temprano e bo exemplo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En xullo dese mesmo ano será xa a gran estrela do Festival de Newport, un renombrado festival de musica tradicional americana no que dominan as tendencias progresistas da época, co vello Pete Seeger e outros como adalides. Dylan convértese entón na “voz da nova América”. O momento culminante do festival é a actuación de Bob Dylan acompañado por Joan Baez e Pete Seeger cantando perante 46 mil persoas o “Blowin´in the wind”. O novo xenio ó servicio da nova América, como confirman nese momento os seus padriños, o gurú Seeger e a musa Baez. Pero Dylan ía dar pronto mostra do seu proverbial individualismo...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O seu seguinte disco é &lt;i&gt;The times they are a-changin´&lt;/i&gt;, publicado en xaneiro de 1964, e que o convirte nunha estrela en EE.UU e fai que sexa coñecido en Europa. Dende a mesma portada atopamos a crudeza do seu contido, cancións que falan da miseria moral e económica, paisaxes propias da Gran Depresión, amores truncados. A interpretación destas cancións é dura, e non&amp;nbsp; hai lugar para o humor que aparecera no disco anterior. Aquí Dylan fala da formación do seu xove país en “With God on our side”, mencionando as guerras que o fixeron tal e como é. Tamén canta sobre o asasinato dunha criada a mans do fillo dun millonario en “The lonesome death of Hattie Carroll”,e do final dunha relación amorosa cun océano de por medio en “Boots of Spanish leather”. O espíritu de venganza está presente en “When the ship comes in”, debuxada a través dunha escritura do tipo da poesía simbolista francesa, a de Rimbaud por exemplo, unha das referencias literarias de Dylan, así como de toques bíblicos que lle dan grandilocuencia á letra. Nesta canción a area é unha alfombra de ouro, e os sabios de abordo lémbrannos que “o mundo enteiro está a mirarnos.” A última estrofa di: “Os tipos eses espertarán co sono aínda nos ollos e saltarán da cama pensando que están a soñar...levantarán as mans dicindo “satisfaremos as vosas demandas” pero nós espetarémoslles “os vosos días están contados”...e como o pobo do Faraón serán afogados na marea, e como Goliat, serán vencidos.”&lt;br /&gt;A última canción do disco é “Restless farewell” (“Despedida angustiosa”) na que di: “é para mín e para os meus amigos que canto as miñas cancións”, algo que a “rama ortodoxa” da canción protesta non quixo escoitar cando Dylan, tras escribir e gravar este disco, o mellor da susodita canción protesta,( a falta doutro nome mellor), abandoou o xénero.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O disco ábrese coa canción titular, “The times they are a-changin´”, unha constatación do que entón estaba a pasar en EE.UU, con xente alzando a súa voz contra a inxustiza, tamén a través da música.&lt;br /&gt;(Interpreto "The times they are a-changin'") &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nesta época dá varios concertos por todos os EE.UU, en teatros e campus universitarios. O concerto antolóxico deste momento da súa carreira é o do Philharmonic Hall en Nova York, coñecido como “o concerto de Halloween” por ter sido ese día, o 31 de outubro de 1964. Nel, ademáis de cantar os seus temas máis famosos, interpreta algúns que non ía gravar nunca no estudio e outros que non gravaría ata o seu primeiro disco “eléctrico”,e&amp;nbsp; invita a Joan Baez a cantar con el. Xa o ano anterior Dylan lera o seu longo poema “Last thoughts on Woody Guthrie”; era a primeira vez que se presentaba nun escenario sen a súa guitarra, e era unha despedida da influencia directa de Woody Guthrie na súa música.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Un par de meses antes,en agosto de 1964, Dylan publicara o que pode considerarse un disco de rock acústico, como dixo algún crítico, aínda que a min paréceme unha declaración de alguén que se sentía traicionado porque as súas cancións xa non están centradas na denuncia das inxustizas sociais. Titúlase&amp;nbsp; &lt;i&gt;Another side of Bob Dylan&lt;/i&gt;, título que lle puxo o productor Tom Wilson e que a Dylan non lle gustou nada, xa que lle poñía límites e etiquetas ó seu arte. &lt;br /&gt;Estas cancións son de amor, humor e misericordia. Escribiu a maioría delas en Europa, en Italia e Grecia, e gravounas nunha soa noite, o que fai que nalgunha toma o cantante soe cansado. A pesar diso, o disco en xeral soa fresco e espontáneo, incluso se ri no medio dalgunha canción.&lt;br /&gt;O movemento folk reprochoulle a Dylan o seu alonxamento da canción protesta abertamente, a través de declaracións en publicacións afíns a este movemento, cartas ás mesmas, etc. Dylan demostraba nesta obra a súa liberdade de pensamento e acción e a súa alerxia ás etiquetas. A pesares do que dixeran do contido do disco en xeral, este contén unha das cancións de Dylan máis directamente adicadas ós desfavorecidos: trátase de “Chimes of freedom”, as campás soan polos prisioneiros, polas nais solteiras, polos solitarios e as prostitutas. En “My back pages” fala das “mentiras de que a vida é branco ou negro” e de que agora é “máis xove que antes”, aínda que en realidade nunca estivo implicado de todo en ningún movemento político.&lt;br /&gt;O lp despídese con “It ain´t me babe”, canción de rexeitamento cara unha rapaza ou cara o papel de profeta da nova América que lle impuxeran. No Festival de Newport dese ano cantou esta canción e “Mr. Tambourine Man” o día do chamado “obradoiro da canción protesta” perante as facianas desaprobatorias de Pete Seeger e o resto da vella garda, declarando deste xeito que xa non ía escribir cancións para os demáis, agora ía escribir cancións para si mesmo. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;Xiro ó rock and roll&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&amp;nbsp;Dylan sempre mira cara adiante, ¿Como ía querer estar toda a vida tocando el só cunha guitarra “Blowing in the wind”? Neste momento, finais do 64 e principios do 65, Dylan está no punto de mira: para os que o elevaran ó trono de rei da canción protesta, agora era un traidor por cantar cancións impregnadas de poesía subxectiva, simbolista e surrealista como “Mr. Tambourine Man” ou “Gates of Eden”. Ambas aparecerían na cara B, acústica, do seu primeiro disco eléctrico,&lt;i&gt; Bringing it all back home&lt;/i&gt;, e xa foran interpretadas no concerto de Halloween, que parecía dunha era lonxana comparado cos novos temas con banda de acompañamento, e só pasaran uns meses.&lt;br /&gt;Moito se ten falado deste xiro cara ó rock and roll por parte de Bob Dylan. El mesmo argumentou que os temas que estaba escribindo non soaban completos só con el tocando a guitarra acústica. Ademáis sempre quixera ter unha banda respaldándoo, e agora era unha estrela e xa se podía permitir este desexo. E non olvidemos que el empezara tocando rock and roll, que Elvis sempre sería un heroe para el, e que estaba moi atento, como todos en EE.UU, ó novo impulso que os grupos ingleses como os Rolling Stones, os Beatles ou os Animals lle deran a esta música xenuinamente americana; de aí o título do disco que abría unha nova etapa na obra de Dylan, “Bringing it all back home”, isto é, “Devolvéndoo todo a casa”,un músico americano, e non inglés, relanzaba o rock and roll alí onde o deixaran Elvis tras ingresar no exército, Chuck Berry tras ingresar en chirona e Little Richard tras facerse pastor evanxélico, mentres os Beatles copaban as listas de éxitos yanquis.&lt;br /&gt;O lp foi publicado en marzo de 1965. Pronto foi acusado de terse vendido (o disco foi un éxito comercial tanto en EE.UU como en Reino Unido). Como xa comentei, a cara A comprende as cancións interpretadas co grupo, máis rocanroleiras, e a cara B as cancións interpretadas en solitario. Dous ambientes diferenciados no mesmo disco.&lt;br /&gt;A primeira canción e “Subterranean homesick blues”, un tema ó estilo de Chuck Berry&amp;nbsp; no que nos advirte de que “non sigamos a ningún líder e vixiemos os parquímetros”, a ningún líder el incluido. As letras desta cara en xeral están impregnadas de escenas absurdas e humorísticas, alónxandose así, de forma consciente, do sambenito de poeta dos desfavorecidos.&lt;br /&gt;(Interpreto “Subterranean homesick blues”.)&lt;br /&gt;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nesa primavera Dylan realizaría unha xira polo Reino Unido, os últimos concertos como artista en solitario coa única compaña da súa guitarra e a armónica, na que interpreta antigos temas, os temas acústicos do seu último traballo discográfico e alomenos un tema da cara eléctrica pero sen acompañamento, “Love minus zero”. A película documental &lt;i&gt;Dont look back &lt;/i&gt;recolle esta xira, tanto no escenario como nas habitacións de hotel, onde vemos a unha Joan Baez doída por non ser invitada por Dylan a subir ós escenarios ingleses.&lt;br /&gt;En xullo dese 1965 Dylan presentaríase no escenario do festival folk de Newport cunha banda eléctrica, tocando entre outros unha das súas cancións máis recentes por aquel entón, “Like a rolling stone”. Os puristas do folk mostráronse indignados mentres o público en xeral aceptou o novo son, ou eso parecía nese momento.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En agosto publicouse &lt;i&gt;Highway 61Revisited&lt;/i&gt;, o seu sexto lp, que se abre precisamente con “Like a rolling stone”. Dylan revélase neste disco como un grande director de banda de rock, sacando de cada músico que lle acompaña xusto o que precisa. O absurdo das letras alcanza aquí unha cima, con Jack o Destripador presidindo a cámara de comercio e Beethoven metido nun saco de dormir. Trala gravación de “Like a rolling stone” Dylan despide ó productor dos seus discos anteriores, Tom Wilson, e ficha a Bob Johnston, máis dacordo co novo rumbo da música dylanesca e que produciría tódos os seus discos ata os anos 70.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;Apoteose&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Foi nesta época cando Dylan comezou a contar con The Band como grupo de acompañamento. Antes chamábanse The Hawks, e mostráronse sorprendidos co salto de nivel que lles propoñía Dylan; pasaron de tocar en garitos a grandes escenarios como campos de fútbol americano.&lt;br /&gt;O mánager de Dylan, Albert Grossman, foi quen o puxo en contacto co grupo e programou para o seu representado toda unha xira mundial con eles. Dylan convertérase nunha estrela pop, como os Beatles, e Grossman pensaba sacarlle partido ata o límite. De momento Dylan tiña confianza total nel.&lt;br /&gt;Comeza para a rutilante superestrela unha etapa de traballo sen pausa: tres ou catro concertos á semana, durmir e comer pouco e tomar “moitas medicinas”, dende o 28 de agosto de 1965 (primeiro concerto da xira en Forest Hills) ata o verán seguinte. Entremedias foi redactando&lt;i&gt; Tarántula&lt;/i&gt;,o seu primeiro libro, e gravou o seu séptimo lp, &lt;i&gt;Blonde on Blonde&lt;/i&gt;, en dúas semanas en Nashville con músicos locais, algúns dos cales tiñan tocado con Elvis.&lt;br /&gt;&lt;i&gt;&lt;br /&gt;Blonde on Blonde&lt;/i&gt; pecha a chamada triloxía eléctrica de Dylan e a primeira etapa da súa carreira, ata este momento metéorica. Este disco é sen dúbida unha obra mestra; tal vez o máis abraiante, tendo en conta o resultado, é que os músicos ían aprendendo as cancións sobre a marcha, e cando escomenzaban a grabar unha non sabían que podía durar 5, 7 ou 11 minutos, como “Sad Eyed Lady of The Lowlands”. Trátase do primeiro disco doble da historia do rock; un disco que recolle un ambiente propio das tres da mañá, no que se modera o absurdo do traballo anterior e no que priman as historias de romances fugaces e ligues esporádicos, a pesar de que Dylan acababa de casarse. É un bo exemplo da, na maioría dos casos, inutilidade de interpretar as súas letras en clave autobiográfica.&lt;br /&gt;“¿Non é propio da noite gastarche bromas cando intentas estar tranquilo?” canta Dylan no verso que abre “Visions of Johanna”.&lt;br /&gt;(Interpreto “Visions of Johanna”)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O momento clave da xira mundial 65-66 é o regreso de Dylan a Inglaterra. A primeira parte dos concertos, coma no resto da xira, era un set acústico, con Dylan tocando él só. O público dos teatros ingleses calaba e escoitaba cada palabra. Despois aparecía The Band para o set eléctrico da actuación, e comezaban os abucheos e os insultos, como “Traidor!” ou “Woody Guthrie ten que estar a revolverse na súa tumba!” (aínda que Guthrie seguía vivo). Todo isto pódese apreciar no directo do "Royal Albert Hall" (aínda que en realidade foi gravado en Manchester, e non nese teatro londinense) que saíu á venda hai uns anos, aínda que circulaban copias piratas ó día seguinte de terse celebrado, coma moitas outras veces cos concertos de Dylan. Este home ía por diante dos que esperaban ver a un folkie con camisa de cadros toda a vida. Un dos membros de The Band resumiu como era unha noite de concerto naquela xira mundial: “Despois da parte acústica, subiamos nós, abucheábannos, recollíamos todo, chegabamos á seguinte cidade e volvíannos abuchear.”A moral estaba baixa entre algúns dos músicos, pero Dylan seguía adiante seguro do que estaba a facer.&lt;br /&gt;Ó rematar a xira, a principios de verán de 1966, Bob Dylan tiña tódalas papeletas para converterse no primeiro mártir da alegre década dos 60: estaba totalmente esgotado, consumido. O seu mánager tíñalle preparada outra xira semellante para 1967. Era demasiado. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;E entón sucedeu algo que posiblemente lle salvou a vida a Dylan: o tan comentado accidente de moto preto da súa casa de Woodstock o 29 de xullo de 1966, que se ben apenas lle deixou secuelas físicas (só o pescozo un pouco mazado) serviulle como advertencia do que podía suceder se continuaba con ese ritmo de vida, así como de excusa para tomarse un descanso e cancelar os seus próximos compromisos profesionais. Comeza aquí unha longa etapa de retiro; Bob Dylan só tiña entón 25 anos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;Vida campestre&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;¿E agora que? Rematou a etapa emblemática do artista máis influínte dos 60. A partir deste momento Dylan seguiría a evolucionar, sempre máis alá do que esperaba o público que o seguiu dende o principio. Como dixen ó comezar, o Dylan dos 60 sería o que quedara marcado no imaxinario popular, a referencia á que sempre voltarían fans e críticos. Nestes primeiros pasos que deu alonxándose do seu propio mito, Dylan faría, en moitos casos de maneira consciente, o contrario do que agardaban os fans. E despois, simplemente, buscaría novos terreos que conquistar; isto é o que fai que a súa obra sexa tan rica e extensa.&lt;br /&gt;Dende o ano 67 adicaríase en pleno á súa familia, deixándose incluso, por primeira vez, fotografar con ela. Escribiría e gravaría cancións cos seus amigos de The Band sin intención de publicalas, pero ó circular tantas copias piratas do froito destas sesións finalmente salirían ó mercado oficial en 1975 co título de &lt;i&gt;The Basement Tapes&lt;/i&gt;.Tamén se ía poñer a pintar... e poríase a escribir cancións cunha gran Biblia aberta diante del no ano en que os hippies cantaban hare krishna ó ritmo do &lt;i&gt;Sgt Pepper´s&lt;/i&gt; dos Beatles.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Dylan fala destes tempos de retiro campestre en Woodstock no primeiro, e de momento único publicado, tomo das súas memorias:”Ter fillos cambiara a miña vida e aislárame de todo o mundo...aparte da miña familia, nada tiña moito interés para min...”e despois di, sobre os fans que peregrinaban cara á súa casa:”Probablemente alguén puxo a disposición dos drogatas e colgados dos cincuenta estados mapas para que puideran chegar á nosa granxa...comezaron a chegar radicais sen escrúpulos na busca do Príncipe da Protesta.”&lt;br /&gt;E así, lonxe dos flashes na medida que lle foi posible, Bob Dylan escribiría as cancións que ninguén esperaba do príncipe da protesta, e as interpretaría como ninguén esperaba que as interpretase o espectro de electricidade que percorrera o mundo en 1966.&lt;br /&gt;O 27 de decembro de 1967 saiu á rúa&lt;i&gt; John Wesley Harding&lt;/i&gt;, grabado por Dylan con algúns dos músicos de Nashville que utilizara no &lt;i&gt;Blonde on Blonde&lt;/i&gt;. Pero o resultado é moi distinto; os únicos instrumentos utilizados son a guitarra acústica, a armónica, o baixo e a batería. A linguaxe utilizada nas letras é arcaica, propia da Biblia e das antigas baladas inglesas; algunhas das cancións poden considerarse parábolas, como “The ballad of Frankie Lee and Judas Priest”, que remata dicindo: “a moralexa desta canción é moi fácil de ver...non vaias por aí confundindo o Paraíso cunha casa xunto á estrada.”Este disco tamén contén “All along the watchtower”, da que Jimi Hendrix faría unha versión incendiaria que a Dylan sempre lle gustou e quixo recrear nalgún dos seus concertos.&lt;br /&gt;O seguinte disco saldría en abril do 69, e con él Dylan seguiría a profundizar na destrucción do seu propio mito e na exploración de novos terreos, sorprendéndonos con novas habilidades compositivas e interpretativas. Titúlase &lt;i&gt;Nashville Skyline&lt;/i&gt; e podería decirse que é un disco de música country, un disco de lúa de mel, cheo de cancións de amor na que o autor nos conta o enamorado e tranquilo que está. Dylan toca a música que lle levou a facer música, con dúo con Johnny Cash incluido interpretando “Girl from the north country”,canción do &lt;i&gt;Freewheelin´&lt;/i&gt;,o seu segundo disco. Pero o que máis sorprendeu a todos, e segue a sorprender, é a voz de Dylan nestas interpretacións, doce e suave, coma a dun baladista dos 50. Ademáis inclúe a súa primeira canción instrumental publicada. &lt;br /&gt;A canción máis coñecida deste disco é “Lay lady lay”, escrita en principio para a banda sonora de &lt;i&gt;Midnight Cowboy &lt;/i&gt;. E no tema “I threw it all away” o autor resume nun verso o espíritu destas cancións: “O amor é todo o que hai, o amor e só o amor, non pode negarse.”&lt;br /&gt;(Interpreto “I threw it all away.”)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En xuño do 70 Dylan daría unha nova mostra de que estaba moi lonxe de querer complacer a ninguén: saiu ó mercado o seu doble lp &lt;i&gt;Selfportrait&lt;/i&gt;, “Autorretrato”, cun cadro do autor na portada; a maioría das cancións eran versións de vellos éxitos do country e outro tipo de baladas, música que marcara ó xove Bob, de aí o título. Dylan alternou na súa interpretación a súa característica voz coa súa “nova” voz de baladista. Inclúe por vez primeira nun dos seus discos coros femininos e metais, así como novos instrumentais. Este traballo semellou, como ó parecer pretendera Dylan, non contentar a ninguén. A revista Rolling Stone recibiuno coa seguinte crítica:”¿Qué é esta merda?” Dylan diría tempo despois que &lt;i&gt;Selfportrait&lt;/i&gt; era unha broma, pero os músicos que traballaron nel din que nas sesións non se ría ninguén, e menos Dylan.&lt;br /&gt;Catro meses despois, e como para compensar, o antigo rebelde e naquel momento modélico pai de familia de 29 anos publicou&lt;i&gt; New morning&lt;/i&gt;, un traballo ben recibido despois do chasco do traballo anterior. Dylan toca o piano na maioría das cancións e volven&amp;nbsp; aparecer coros femeninos. A doce voz de baladista pasou a mellor vida nestas cancións que falan de amores idílicos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nos dous anos seguintes Dylan non publicaría ningún novo traballo, salvo un single; non acudiría ó festival de Woodstock, o pobo onde vivía, no 69, pero si ó da&amp;nbsp; Illa de Wight en Inglaterra con The Band nese mesmo ano; colaboraría en diversos traballos discográficos doutros artistas e o 1 de agosto de 1971 aparecería no chamado concerto de Bangladesh organizado por George Harrison en Nova York, tocando 5 vellos éxitos co respaldo do propio Harrison e outros.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Segundo moitos Bob Dylan estaba acabado. Non sería a última vez que diversas voces críticas se alzasen lanzando esta declaración cando estaba a piques de comezar outro periodo prolífico deste artista impredecible.&lt;br /&gt;En 1973 Dylan participaría como actor secundario na película de Sam Peckimpah &lt;i&gt;Pat Garret &amp;amp;Billy The Kid&lt;/i&gt;&amp;nbsp; e sería o autor da súa banda sonora, que inclúe a de sobra coñecida “Knockin´on heaven´s door”.&lt;br /&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Primeira madurez&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A finais dese ano, 1973, Dylan encararía a gravación dun novo disco cos seus vellos amigos de The Band, o &lt;i&gt;Planet Waves&lt;/i&gt;,sen artificios e só tendo en conta as cancións e a forma de interpretalas. Este traballo resultaría ser o primeiro dunha nova triloxía discográfica froito dun dos momentos máis inspirados de Dylan como autor e intérprete, froito da súa maduración como tal.&lt;br /&gt;Trala publicación do &lt;i&gt;Planet Waves&lt;/i&gt; en xaneiro de 1974, Bob Dylan volvería saír de xira despois de 8 anos sen facelo, e outra vez con The Band. Percorrerían os EE.UU durante sete semanas e serían vistos por máis de 700 mil persoas en grandes recintos. A xira foi un éxito total e daría lugar ó primeiro disco de Dylan en directo, o &lt;i&gt;Before the Flood&lt;/i&gt;.Tratábase dunha xira de grandes éxitos; Dylan diría nos anos 80 que non quedara contento de como interpretara as cancións nesa xira, que por primeira vez non&amp;nbsp; se sentía preparado para actuar diante do público, que é o que máis lle gusta. Parte de culpa da súa inseguridade, ademáis do feito de levar tanto tempo sen actuar con regularidade, era a de que estaba a ser visto polo público como unha vella gloria dos 60 ofrecendo os vellos éxitos que aquel público esperaba. Para moitos era o único que podería facer de agora en diante, sucumbir por fin ó seu mito, xa que ningún dos seus últimos traballos estaba á altura dos dos anos 60.&lt;br /&gt;Pero entón ocurriu...toda unha serie de factores levaron á creación do ciclo de cancións que comprenderían o &lt;i&gt;Blood on the Tracks&lt;/i&gt;, para moitos o disco que escollerían entre os máis de 40 de Bob Dylan como o seu mellor, tal vez só por detrás do &lt;i&gt;Blonde on Blonde&lt;/i&gt;. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Dylan estaba divorciándose da súa muller, Sara, tras 8 anos de matrimonio e 4 fillos en común; así, a maioría das cancións desta obra mestra falan da fin do amor ou da imposibilidade de que sexa duradeiro. Ademáis Dylan estaba asistindo a clases de arte cun vello profesor xudeu que en grande medida lle axudara, como declararía naquela época, “a facer conscientemente o que antes facía inconscientemente” no referente a escribir e interpretar. Unha canción de Dylan está escrita moitas veces como un libre fluxo de conciencia, de aí que, como xa sinalei, estea aberta a tantas interpretacións. Isto pasaba sobre todo no seu primeiro periodo eléctrico dos 60, no que a terceira persoa, “ela”, podía transformarse na seguinte estrofa nunha segunda persoa, “ti”, ou viceversa. No &lt;i&gt;Blood on the Tracks&lt;/i&gt; Dylan faría isto de forma consciente, escribindo as cancións coma se fosen cadros, con imaxes poéticas moi plásticas e nas que se recollen as diversas perspectivas dos protagonistas e do narrador dende o exterior.&lt;br /&gt;Como exemplo desa forma de crear cancións vou poñer “Simple Twist of Fate”, “Un simple xiro do destino”, a segunda do álbum, un exemplo de romanticismo extremo:”Se sigo vivo é para volver a encontrarme contigo.”&lt;br /&gt;A traducción ó galego da súa letra sería a seguinte:&lt;br /&gt;Sentáronse xuntos no parque&lt;br /&gt;A medida que medraba a escuridade&lt;br /&gt;El mirou para ela e sentiu unha chispa&lt;br /&gt;Correndo polos seus ósos;&lt;br /&gt;Entón foi cando se sentiu só&lt;br /&gt;E desexou non terse parado&lt;br /&gt;E ter coidado co simple xiro do destino.&lt;br /&gt;Camiñaron bordeando a vella canle&lt;br /&gt;Un pouco confusos, lémbroo ben&lt;br /&gt;Pararon nun hotel estraño&lt;br /&gt;Cunha luz de neón ardendo brillante;&lt;br /&gt;El sentiu a calor da noite&lt;br /&gt;Golpeando coma un tren de mercancías&lt;br /&gt;Movéndose polo simple xiro do destino.&lt;br /&gt;Os saxofóns soaban ó lonxe&lt;br /&gt;A medida que ela camiñaba pola calexa&lt;br /&gt;E a luz cruzaba unha sombra derrotada&lt;br /&gt;Mentres el espertaba;&lt;br /&gt;Ela botou unha moeda no cazo&lt;br /&gt;Do cego que había no portal&lt;br /&gt;E olvidou o simple xiro do destino.&lt;br /&gt;El espertou, a habitación estaba baleira&lt;br /&gt;Non a veu por ningures&lt;br /&gt;Díxose para si que non importaba&lt;br /&gt;E abreu a fiestra de par en par;&lt;br /&gt;&amp;nbsp;Sentiu un vacío interior&lt;br /&gt;Que non podía poñer en palabras&lt;br /&gt;Traído polo simple xiro do destino.&lt;br /&gt;El escoita o tic tac dos reloxios&lt;br /&gt;E camiña só, cun loro que fala&lt;br /&gt;Búscaa polo porto&lt;br /&gt;Onde paran os mariñeiros;&lt;br /&gt;Pode que ela o elixa a el outra vez,&lt;br /&gt;Canto tempo vai ter que esperar?&lt;br /&gt;Unha vez máis polo simple xiro do destino.&lt;br /&gt;A xente dime que é un pecado&lt;br /&gt;Ser tan sensible&lt;br /&gt;Aínda creo que é a miña alma xemelga&lt;br /&gt;Pero perdín o anel;&lt;br /&gt;Ela naceu en primavera&lt;br /&gt;Pero eu nacín moi tarde&lt;br /&gt;Bótalle a culpa a un simple xiro do destino.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;(Interpreto “Simple twist of fate”)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A forma de interpretar as cancións deste disco por parte de Dylan é maxistral, totalmente evocadora do sentimento que contén cada canción, e logrando que os músicos o secunden nese sentimento. Dylan aproxímase aquí ó seu obxectivo, ó obxectivo do gran arte, que é parar o tempo. &lt;br /&gt;&amp;nbsp;Tanto a canción que abre o disco, “Tangled up in blue” como esta “Simple twist of fate” estarían sometidas dende o momento da súa creación a numerosos cambios na letra durante as actuacións en directo ata o día de hoxe. En “Tangled up in blue” o cambio na letra inclúe cambios na perspectiva, e donde antes dicía “el” ás veces di “eu”. Se ben é certo que Dylan cambia a letra de moitos outras cancións nos seus concertos, como artista espontáneo que é e que se guía polo que sinte no momento que toca e canta en directo, durante moito tempo estivo obsesionado con darlle cada vez un matiz diferente a estas dúas cancións.&lt;br /&gt;&lt;i&gt;Blood on the Tracks&lt;/i&gt; saiu ó mercado o 17 de xaneiro de 1975. Entón Dylan viaxou a Europa, a Francia e Italia, procurando olvidar as amarguras do divorcio. Ó voltar tiña en mente diversos proxectos. No verán dese ano propúxolle a Jaques Levy que escribiran canción xuntos; desta proposta xurdiría o seu seguinte disco de estudio, o&lt;i&gt; Desire&lt;/i&gt;, que cerra esta segunda grande triloxía na obra de Dylan. Levy era un autor de teatro underground, digamos, que xa escribira letras para os Byrds, o grupo californiano. En xullo Dylan e Levy puxéronse mans á obra, e nestas sesións naceron cancións como “Hurricane” ou “Romance in Durango”, sempre con música de Dylan e letra de Dylan e Levy, salvo “One more cup of coffee” e “Sara”, que son enteiramente de Dylan.&lt;br /&gt;Como di o título deste disco,&lt;i&gt;Desire&lt;/i&gt;, (“desexo”) Dylan estaba desexoso de facer moitas cousas, entre elas comprometerse públicamente na defensa de Rubin “Hurricane” Carter, boxeador acusado inxustamente de asasinato nun flagrante caso de racismo (de aí xurdiu a canción, deste compromiso), de probar novos sons no terreo musical, o que se concretou na inclusión do violín de Scarlett Rivera no disco e dos coros de Emylou Harris, a grande dama da música country. Tamén quería poñer en marcha unha xira diferente, que o alonxara do concepto de actuación en directo da xira anterior con The Band. Así, tamén durante aquel verán, volveu a entrar en contacto cos seus vellos compañeiros do Greenwich Village da súa primeira época en Nova York, Joan Baez, Jack Elliot, e outros artistas como Joni Mitchel e o poeta da xeración beat Allen Ginsberg.&lt;br /&gt;A xira sería a “Rolling Thunder Revue” coa que Dylan e compañía percorrerían o leste dos EE.UU a partir do outono de 1975 presentando un espectáculo de carácter vodevilesco en pequenos teatros, case sen previo aviso. Durante a xira Dylan, servíndose dos seus acompañantes como actores, gravaría a que ata agora é a súa única película como director, &lt;i&gt;Renaldo e Clara&lt;/i&gt;.Trátase dunha serie de tomas, moitas veces sen conexión entre elas, intercalando actuacións da xira. A película foi demolida pola crítica, que esperaba ver unha historia con principio, desenrolo e desenlace.&lt;br /&gt;En xaneiro de 1976, coa xira aínda en marcha, publicouse o &lt;i&gt;Desire&lt;/i&gt;, con versións moi distintas das que o público podía escoitar en directo. A toma de “Hurricane” recollida no lp é das interpretacións máis cheas de forza nun estudio, mostrando a&amp;nbsp; entrega total de Bob Dylan á causa que defende.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;Cristianismo&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Dende 1977 Bob Dylan entraría novamente nun proceso de transformación sorprendente, que esta vez o levaría a converterse ó cristianismo. Por outra banda, dende 1978 Dylan estará case de forma permanente de xira ata hoxe en día, parando de forma esporádica para facer os cambios que considera pertinentes na súa banda e no son da súa música. Os discos serán a partir dese momento máis que nunca paradas no camiño para lanzar as súas novas cancións ó mercado.&lt;br /&gt;Dylan fíxose nun principio cristiano evanxelista, na rama dos chamados “cristianos renacidos”, con moitos adeptos nesa época tralos estragos que causaran os abusos dos anos 60. Hoxe en día segue a ser cristiano, a pesar das fotos que o mostraban no Muro das Lamentacións e o seu apoio á causa sionista nos 80. Dylan pode ir rezar a unha sinagoga e parecerlle un feito normal aínda que sexa cristián, demostrando unha vez máis a súa alerxia ás etiquetas.&lt;br /&gt;En xuño de 1978 publicou o seu primeiro disco en máis de dous anos, o &lt;i&gt;Street-Legal&lt;/i&gt;. Nel xa incluía os coros gospel dos seus inminentes discos cristianos. Nalgunhas cancións aproxímase a algo que poderiamos chamar música soul, como na que cerra o disco,”Where are you tonight?” (“¿Onde estás esta noite?”), na que o narrador bota de menos a alguén que ben podería ser Xesucristo.&lt;br /&gt;Os dous discos máis abertamente cristiáns de Dylan, o &lt;i&gt;Slow Train Coming&lt;/i&gt; e o &lt;i&gt;Saved&lt;/i&gt;, de 1979 e 1980 respectivamente, son obviados por moitos aficionados á música en xeral e fans de Dylan en particular por seren iso, abertamente cristiáns. Pero só os prexuizos do oínte menoscaban a calidade destas cancións e interpretacións, apaixoadas como poucas entre toda a obra do autor.&lt;br /&gt;No &lt;i&gt;Slow Train Coming&lt;/i&gt; Dylan contou coa colaboración de Mark Knopfler e Pick Withers, un guitarrista e o outro batería dos Dire Straits. Púxose moito coidado no proceso de gravación deste disco, esta vez non foi froito do estilo dylanesco de gravación en directo valéndose das primeiras tomas.O cantante fai gala aquí dalgunhas das súas mellores interpretacións vocais. Foi un éxito comercial e supuxo o primeiro Grammy para Dylan polo single “Gotta serve somebody”, no que canta que dá igual quen sexas, vas a ter que servir a alguén, a Deus ou a Satanás.&lt;br /&gt;A maioría das cancións son de carácter apocalíptico, no que o narrador nos di que a fin do mundo está próxima e queda pouco tempo para aceptar a Xesús e salvarse.&lt;br /&gt;O seguinte disco, &lt;i&gt;Saved&lt;/i&gt;, está máis centrado na relación persoal do cantante con Cristo, sen tantas advertencias. En outono de 1979 xa interpretaba en directo as cancións que se incluirían neste álbum. Naqueles concertos, cancións como “In the Garden”, que narra a historia de Xesús ata a resurrección, constitúen algunhas das mellores creacións de Bob Dylan...pero isto non queda reflexado no estudio de gravación, no que a interpretación destas cancións non pasa de ser técnicamente aceptable, a pesar de contar cos mesmos productores e de terse gravado no mesmo estudio que o &lt;i&gt;Slow Train&lt;/i&gt;. Parece que Dylan non tiña moita gana de meterse a gravalo e prefería seguir de xira sen ningunha pausa, levando a palabra de Cristo a tódolos rincóns de América&amp;nbsp; e botando auténticos sermóns entre cancións que nos serven para albiscar como funciona a súa extraordinaria mente.&lt;br /&gt;Nestes concertos só soaban as cancións gospel compostas nesta época, sen lugar para temas precristianos, o que fixo, unha vez máis, que parte do público se enfrontara ó artista reclamando cancións como “Like a rolling stone”; pero en xeral a acollida do novo repertorio relixioso e do son de coro gospel foi boa.&lt;br /&gt;Moitas das cancións presentadas nestas xiras de 1979 e 1980 non foron gravadas xamáis no estudio, e se sabemos delas e polas gravacións piratas destas actuacións. Os comezos dos 80, tanto no referido a este momento netamente cristián como ó momento inmediatamente posterior no que esta mensaxe se suavizou, é un dos máis prolíficos de Dylan, tal vez só comparable ó dos primeiros anos 60; compón novas cancións sen parar, e moitas veces as mellores delas quedarán fóra dos lp´s oficiales por decisión propia de Dylan, para sorpresa e disgusto dos seus colaboradores.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;Anos 80&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Os casos máis claros destes álbumes que quedaron a un paso de seren novas obras mestras do autor son os dous seguintes.&lt;br /&gt;O primeiro deles, &lt;i&gt;Shot of Love&lt;/i&gt;&lt;style type="text/css"&gt;p { margin-bottom: 0.21cm; }&lt;/style&gt;, foi publicado en agosto de 1981; a única referencia directa a Cristo que contén é a canción “Property of Jesus”. Contén varias xoias, como a última canción, “Every grain of sand” na que o narrador mostra o seu convencemento de que Deus coida de todo, ata dun ínfimo gran de area. Pero fóra do disco quedaron cancións como “Angelina",           que só descubriremos en 1991 coa publicación do primeiro volume das &lt;i&gt;Bootleg Series&lt;/i&gt;, discos que conteñen as pezas descartadas por Dylan ó longo de toda a súa carreira.&lt;br /&gt;O seu seguinte disco é &lt;i&gt;Infidels&lt;/i&gt;, que foi acollido como o retorno de Bob Dylan á música secular. Mark Knopfler volveu colaborar nalgunhas das cancións. O lp saiu á rúa en novembro do 83 e obtivo boas críticas, así como bos resultados comerciais. Contén cancións de calidade como “Jokerman”, “Sweetheart Like You”, “I and I”...pero fóra quedaron temas extraordinarios, de dimensións épicas, como “Foot of Pride”, na que se recorre a podredume do mundo actual, e sobre todo, “Blind Willie Mc Tell”, gravada por Dylan ó piano co único acompañamento de Knopfler á guitarra de 12 cordas. Nesta canción percórrese o Sur de EE.UU, as plantacións, a escravitude, o contrabando, a través dos ollos e os oídos do narrador, que di no estribillo “pero ninguén pode cantar o blues como o Cego Willie Mc Tell”, a pesares de carecer do sentido da vista. Blind Willie Mc Tell foi un personaxe real, un bluesman morto nos anos 50. Persoalmente, esta é unha das miñas cancións favoritas de Dylan.&lt;br /&gt;(Interpreto “Blind Willie Mc Tell”).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;¿Por qué quedaron descartadas estas grandes cancións? Tal vez porque o autor non as consideraba o bastante comerciais para os anos 80. Dylan mostrarase bastante inseguro neste periodo respeto á acollida que pode ter a súa obra, algo que antes non lle importaba demasiado; verase abrumado polas novas tecnoloxías á hora de gravar, delegando gran parte do seu criterio nos productores e gravando videoclips bastante lamentables para un artista da súa talla, moitas veces contra a súa vontade pero crendo que non lle queda máis remedio que facelo para ter éxito nos novos tempos.&lt;br /&gt;A pesares disto, os seus seguintes discos, &lt;i&gt;Empire Burlesque&lt;/i&gt;,&lt;i&gt; Knocked Out&lt;/i&gt; &lt;i&gt;Loaded&lt;/i&gt;&amp;nbsp; e&lt;i&gt; Down In The Groove&lt;/i&gt; colleitarán resultados comerciais cada vez máis modestos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pero non olvidemos que ante todo Bob Dylan considérase a si mesmo un artista intérprete, máis alá de compositor ou artista discográfico. O seu momento máis crítico o vivirá entre 1986 e 1987 cando non se vexa capaz de defender o seu repertorio en directo, cando non se identifique no lugar e no momento concreto coa canción que está a cantar, calquera do seu inmenso repertorio, e só interprete con piloto automático. Nese momento Dylan chegou a barallar a posibilidade de retirarse.&lt;br /&gt;Para que isto non chegara a pasar foi crucial a súa colaboración cos Grateful Dead, banda californiana formada nos 60 e de tintes psicodélicos. O seu líder, Jerry Garcia, axudou a Dylan a valorar e a reinventar o seu repertorio, así como o concepto dunha actuación en directo. Os Grateful Dead eran admirados porque, entre outras cousas, cambiaban o repertorio dos seus concertos case completamente dunha noite a outra, para sorpresa e ledicia dos seus fans; ademáis interconectaban as cancións dun mesmo concerto entre si, tanto a nivel musical como letrístico ou sentimental, facendo que cada directo fora unha historia no que cada canción era un episodio da mesma. Os Grateful Dead fixeron unha xira con Dylan interpretando os temas deste e algúns dos seus cantados tamén por Dylan. Bob tomou boa nota desta colaboración e comezou a fraguar a Xira Interminable, que dura ata o día de hoxe, tendo comezado no verán de 1988. Dende entón Dylan eliminou os coros femininos e outros aderezos quedándose cunha formación básica de rock and roll, é dicir, dúas guitarras, baixo e batería, e ocasionalmente piano interpretado por el, con momentos para as guitarras acústicas e o contrabaixo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En 1989 Dylan volverá gravar, esta vez co productor Daniel Lanois, que producira a U2 dándolle o seu son característico, e rexistrará un dos seus mellores lp´s en varios anos, o &lt;i&gt;Oh Mercy&lt;/i&gt;. A fusión entre o son de Lanois e o de Dylan funciona realmente ben nesta a súa primeira colaboración. Dylan abre o disco cantando “vivimos nun mundo político”, fala en plural, identificándose co resto da humanidade, por primeira vez en moito tempo. Na canción “What Good Am I?” (“¿De que sirvo?”) faise unha serie de preguntas que nos lembran ás de “Blowin´in the Wind”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En 1992 Dylan volve á música folk. Son os seus primeiros discos dende 1964 nos que só soan a súa voz, a guitarra e a armónica. O repertorio son vellas cancións tradicionais que xa cantaba na súa xuventude. Estes lp´s son &lt;i&gt;Good As I Been To&lt;/i&gt; &lt;i&gt;You&lt;/i&gt; e &lt;i&gt;World Gone Wrong&lt;/i&gt;, do 92 e do 94 respectivamente. A pesares de que temos aquí un bo feixe de interpretacións maxistrais, a prensa dirá unha vez máis que Bob Dylan está acabado.&lt;br /&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;De Time Out Of Mind á actualidade&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En 1995 grabará un “unplugged” para MTV, “unha vella gloria cantando os seus éxitos de sempre.” Nese momento xa tiña escritas a maioría das cancións que comporían outra das súas obras mestras. Resulta que, unha vez máis, Dylan non estaba acabado.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ese disco maxistral é o &lt;i&gt;Time Out Of Mind&lt;/i&gt;, publicado en setembro de 1997. o contacto co blues e o folk dos seus anteriores traballos dá como froito unhas cancións cheas de referencias a estas, collendo versos das mesmas para combinalos coa súa longa experiencia como intérprete e compositor, falando do proceso de envellecer e dos sinsabores da vida. Daniel Lanois volve estar ó cargo da producción. O disco ábrese con “Love sick”, na que canta:”Estou farto do amor! Gustaríame non terche coñecido.”&lt;br /&gt;(Interpreto “Love sick”).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;i&gt;&lt;br /&gt;Time Out of Mind&lt;/i&gt; foi un éxito absoluto de crítica e de vendas, merecedor de Grammies e outros galardóns. Foi entón cando empezou a soar o nome de Bob Dylan como candidato ó Premio Nobel de Literatura pola calidade das letras das súas máis de 600 cancións.&lt;br /&gt;Nese mismo ano Dylan terá a honra, dende o seu punto de vista, supoño, de cantar ante o Vicario de Cristo. Estou seguro de que Dylan sentía que manaba del un gran poder espiritual.&lt;br /&gt;O 11 de setembro de 2001 saíu á rúa &lt;i&gt;Love and Theft&lt;/i&gt;, un gran traballo no que redundaba na súa identificación co blues e o folk que o curtiron como músico.&lt;br /&gt;No ano 2000 Dylan fora merecedor do Premio de Música Polar da Real Academia Sueca, algo así como o Premio Nobel da Música; no 2001 foille otorgado o Oscar á mellor canción orixinal por “Things Have Changed”, incluida na banda sonora de &lt;i&gt;Wonder boys. &lt;/i&gt;&lt;br /&gt;Dende que comezou o século XXI o afán de Dylan por levar a súa música a tódolos rincóns do mundo fíxose se cadra máis intenso, e a Xira Interminable non descansa, salvo para facer algunha parada de varias semanas e gravar un disco. Ese foi o caso de &lt;i&gt;Time Out Of Mind&lt;/i&gt;, &lt;i&gt;Love and Theft&lt;/i&gt; e do seu último traballo discográfico ata o momento, &lt;i&gt;Modern Times&lt;/i&gt;, publicado no 2006. Ó parecer xa ten outro en preparación…de momento Dylan segue ofrecendo o seu arte cada noite para poder cantar: “O último que quero facer é dicir que eu tamén percorrín un camiño difícil.”&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-8099637413299257672?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/8099637413299257672/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=8099637413299257672' title='3 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8099637413299257672'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8099637413299257672'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2011/02/conferencia-sobre-bob-dylan.html' title='CONFERENCIA SOBRE BOB DYLAN'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-3344415337552567951</id><published>2010-11-15T05:30:00.000-08:00</published><updated>2010-11-15T05:33:37.949-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Xira Mundial'/><title type='text'></title><content type='html'>&lt;object data="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_426286_1.html" height="30" type="application/x-shockwave-flash" width="173"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_426286_1.html"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="allowFullScreen" value="true"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_426286_1.html" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" wmode="transparent" width="173" height="30"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;a href="http://www.ivoox.com/xira-mundial-5-5-2010-audios-mp3_rf_426286_1.html" style="bottom: 4px; color: #333333; font-size: 12px; position: relative;" title="xira mundial 5-5-2010"&gt; Ir a descargar&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Se queredes sabelo todo sobre o gran productor Phil Spector en menos de media hora, só tedes que escoitar esta entrega de Xira Mundial, a do 5 de maio do 2010. As Ronettes, os Beatles, George Harrison, Leonard Cohen producidos polo "dictador dos estudios". E Bobby Dylan cántanos "Dark eyes".&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-3344415337552567951?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/3344415337552567951/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=3344415337552567951' title='5 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/3344415337552567951'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/3344415337552567951'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2010/11/ir-descargar-se-queredes-sabelo-todo.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-6424909585702333162</id><published>2010-09-17T08:19:00.000-07:00</published><updated>2010-11-26T03:05:20.788-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Esperanza Spalding'/><title type='text'>ESPERANZA SPALDING QUARTET.FESTIVAL “JAZZ ENTRE OLIVOS” (XVII FESTIVAL INTERNACIONAL DE JAZZ DE JAÉN). 5 DE JULIO DE 2010 (EXTRACTO)</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-3f96a66b55daf513" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"&gt;&lt;param name="bgcolor" value="#FFFFFF"&gt;&lt;param name="allowfullscreen" value="true"&gt;&lt;param name="flashvars" value="flvurl=http://v22.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3D3f96a66b55daf513%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329881218%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D3ADD507AD00E707E91A3FF4A5CDCFBFA15B79917.749E47E73B67C70F1B2503EF9033AB9453AEF370%26key%3Dck1&amp;amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D3f96a66b55daf513%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D7WQ4CJ2MmbFjVhG7k_ensMppPFY&amp;amp;autoplay=0&amp;amp;ps=blogger"&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v22.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3D3f96a66b55daf513%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329881218%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D3ADD507AD00E707E91A3FF4A5CDCFBFA15B79917.749E47E73B67C70F1B2503EF9033AB9453AEF370%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D3f96a66b55daf513%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D7WQ4CJ2MmbFjVhG7k_ensMppPFY&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"allowFullScreen="true" /&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;(...)Los técnicos daban los últimos retoques al escenario. Me acerqué a la mesa y le pregunté a uno de ellos para cuándo se esperaba la prueba de sonido. Los músicos estaban convocados para las seis, y ya eran las seis. Me hice a la idea de una larga espera con aquel calor. Además de técnicos pululaba por allí gente de la organización. Uno de ellos, como pude comprobar después, era asistente de Spalding, o tal vez su representante. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;(...)Saqué un par de fotos del escenario, de la furgoneta que había traído el piano...y por fin, tras una pequeña eternidad, a las siete y pico, llegaron los músicos.&lt;br /&gt;(...)Yo estaba frente al escenario; llegaron por el mismo sitio en que me había dejado el taxista. Los primeros en acercarse fueron Leo Genovese, el pianista, y Ricardo Vogt, el guitarrista, este último con una camiseta de la selección de fútbol de Brasil. Me miraron y yo le solté un tímido “hello” a Vogt, que me respondió. Eran todavía más jóvenes de lo que parecían en los vídeos, y más bajitos. Detrás venía Dana Hawkins, el batería, al que yo no conocía, un negro anchote y dispuesto a la risa, como demostró en la prueba de sonido canturreando alguna palabra en español.&lt;br /&gt;Esperanza venía detrás pero se desvió hacia el restaurante, o lo que fuera, acompañada por el susodicho asistente, mientras ella le contaba algo gesticulando con las manos, con los dedos muy abiertos y tensos y las palmas hacia arriba,uno de sus gestos característicos, supongo que por deformación profesional, y en actitud seria, como si le estuviese hablando de las dificultades que suponía viajar hasta aquella esquina del mundo. Parecía cansada. Llevaba una gorra enorme y ladeada, y sentí no poder disfrutar de la visión de su cabellera afro. En el concierto nos dejó con las ganas. Es la única de sus actuaciones como líder de la banda en que la vi con la cabeza cubierta, precisamente la única a la que asistí hasta la fecha.&lt;br /&gt;(...)Hawkins estaba probando su instrumento, marcando un ritmo en la caja, me parece recordar, cuando Esperanza apareció delante de nosotros, se quedó mirando al batería y le indicó desde allí , simulándolo, que soltase más las muñecas. Así lo hizo el señor Hawkins. Después ella se dio la vuelta y se internó por uno de los caminos que pasaban entre los setos. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;(...)Volví al banco de madera, esperando a que Esperanza subiera a probar sonido. Por fin apareció por la escalerilla que accedía al escenario desde la parte de atrás. Se movía con parsimonia bajo aquel calor, y llevaba una copa de vino en la mano. La dejó en un taburete y agarró el contrabajo. Tocó unas notas ¡ Qué soltura! Sí, ya sabemos que es una virtuosa con el contrabajo, pero tendríais que haberla visto, allí, a escasos metros, con unas manos realmente diminutas incluso para una mujer tan menuda como ella. Que con su escasa envergadura toque un instrumento tan grande dice mucho a favor de la capacidad del ser humano de romper los límites, incluso los de imperativo físico. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Poco después probó con toda la banda, dando instrucciones aquí y allí, a los técnicos y a los músicos. En cierto momento se lanzaron a tocar una pieza asincopada, un choque entre piano y batería, con la guitarra buscando las notas de una frase. Esperanza paró al grupo y le cantó las notas a Vogt, el guitarrista, y le pidió al batería que acelerase un poco el ritmo. Se lanzaron de nuevo a por esa canción, haciendo un esbozo, y que resultó ser un tema “arrimado al reggae” que tocaría dos semanas después en Talavera; tal vez llegue a formar parte de&lt;i&gt; Radio Music Society&lt;/i&gt;, ya que se correspondía con el tipo de música anunciada para ese proyecto: funky, soul, hip hop, “música de la calle sin género” (es curioso que un artista, en la vertiente discográfica de su trabajo, anuncie en qué va a consistir un disco futuro. Tal vez en el jazz, en la forma de hacer las cosas de los músicos con formación académica, sea así; la verdad, no lo sé. Ya hablaré de las implicaciones de esto.)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;(...)Genovese, argentino, hablaba en español con los técnicos. El piano es crucial en el “sonido Spalding”, y los solos de Genovese y del contrabajo de Spalding conviven en la mayoría de las canciones.&lt;br /&gt;Finalmente el técnico de la barba amarilla les pidió que tocasen una canción. “ A song?” (“¿ Una canción?”), preguntó Esperanza. Entonces ella y Vogt empezaron a cantar, primero ella y él siguiéndola, como en canon, y comenzó una especie de balada del llamado “nu-soul”. ¡ Qué difícil ponerle etiquetas a la música de esta mujer, de este grupo de músicos! Yo la había escuchado en Youtube, en una actuación en la televisión italiana y en conciertos, pero tampoco puedo ponerle título aún. La interpretación en la prueba duró pocos segundos. Ya estaban satisfechos con el sonido que iban a ofrecer esa noche.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-8d12d10552b670ef" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"&gt;&lt;param name="bgcolor" value="#FFFFFF"&gt;&lt;param name="allowfullscreen" value="true"&gt;&lt;param name="flashvars" value="flvurl=http://v7.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D8d12d10552b670ef%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329881218%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D2BB33A3B1BC8ED73B5F445ABD6A286F926C8F725.1D4B64FCA96EC5516D1B442F3D5A7D42E167B497%26key%3Dck1&amp;amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D8d12d10552b670ef%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D1M9D2NgZrJLLvPTQ-DMEspsXHfU&amp;amp;autoplay=0&amp;amp;ps=blogger"&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v7.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D8d12d10552b670ef%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329881218%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D2BB33A3B1BC8ED73B5F445ABD6A286F926C8F725.1D4B64FCA96EC5516D1B442F3D5A7D42E167B497%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D8d12d10552b670ef%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D1M9D2NgZrJLLvPTQ-DMEspsXHfU&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"allowFullScreen="true" /&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;(...)Justo al alejarme del escenario uno de los de la organización me pasó el panfleto con la programación del XVII Festival Internacional de Jazz de Jaén, inaugurado por Esperanza Spalding con la actuación que estábamos a punto de presenciar. Ella era descrita como “La “niña bonita” del jazz actual”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En fin, me enfrentaba a mi primer concierto de Esperanza Spalding. Estaba ansioso, espectante. No tenía hambre debido al calor y no me apetecía beber alcohol. De todos modos comí algo. El jardín se fue llenando de gente. A las diez de la noche, hora establecida para el comienzo, me apresuré a pedir un tinto de verano en el chiringuito montado para la ocasión, que no daba abasto. Cuando volví a acercarme al escenario me costó encontrar un sitio en el que estar, aunque de pie, cómodo. Se me da casi tan mal como a los políticos calcular cuánta gente hay en una aglomeración determinada, pero creo que debíamos ser unas mil personas, llenándolo todo, sentados en escaleras y al pie del escenario, gente de todas las edades aprovechando un concierto al aire libre y gratuito en una noche estrellada y calurosa.&lt;br /&gt;La cosa se retrasó unos veinte minutos. Me sorprendí a mí mismo mirando aquel hermoso cielo y diciendo “a veeer, jodeeer...” Al rato una varonil voz grabada dijo: “Ladies and gentlemen, the Esperanza Spalding Quartet.” Tímidos aplausos y quejas. Entonces el grupo empezó a tocar mientras ella subía al escenario por las escaleras de atrás. Me llevó unos segundos reconocer la canción; era “She got to you”, una composición de la propia artista, y con un arreglo más contundente de lo que cabía esperar. Entonces Esperanza apareció en el escenario arqueando las piernas y gesticulando como un hiphopero,en plan humorístico. “Street-smart!” Desde luego no era la entrada al escenario, comedida aunque risueña, que yo le había visto en los vídeos de sus conciertos. La canción creció en contundencia en cuanto cogió el contrabajo. Se me ocurrió pensar, más bien&lt;i&gt; sentí&lt;/i&gt;, que aquella era la forma de compensar por parte de todos ellos el retraso de veinte minutos. También es extraño, por lo que he visto hasta ahora, que empezase con esa canción. El final de la misma dio lugar a la primera improvisación de la noche. Casi siempre es con las improvisaciones cuando te das cuenta de lo virtuoso que es un músico o un grupo; a fin de cuentas éstas- y los solos que suelen incluir muchas de las canciones en este tipo de música- están para remarcar lo bueno técnicamente que son los intérpretes, y la imaginación musical que derrochan. En realidad ese mismo virtuosismo se expresa en los arreglos preparados para una canción determinada que el compositor ( o arreglista de una canción ajena) ha tenido a bien presentar a sus compañeros. Después de todo, el líder ( en el caso de Spalding y de muchos otros) ha elegido a sus compañeros en el escenario y en el estudio porque son los que más se acercan al sonido que desea crear.&lt;br /&gt;Acto seguido, tras esta “compensación por el retraso” (siempre según mi fuero interno) sonaron las notas de entrada de “Jazz ain't nothing but soul”, primera canción de todos los conciertos que he podido ver en vídeo hasta la fecha (y que seguramente Spalding descubrió a través de la versión de Betty Carter) y verdadera declaración de principios sobre lo que estamos a punto de oír, sobre lo que ya estamos oyendo a medida que la canción empieza a envolvernos en su ritmo funky según el arreglo habitual  de Spalding. La primera parte de la letra siempre es improvisada, aunque hay una declaración común a todas las versiones que he oído, la de “aunque se supone que lo mío es el jazz, no esperéis que me ponga a hacer esto”, y entonces se pone a hacer scat ¿ Por qué no scat y sí sin embargo canto improvisado sin letra? ( Y a pesar de sus declaraciones a una emisora de radio, en las que decía que no le gusta la palabra “scat” porque de forma literal significa “cagar”, y por eso no lo hacía.) Supongo que porque así su voz puede escaparse, si lo desea, de las notas que da el contrabajo, del “corsé rítmico”, y cantar con la libertad que le pide su mente y su voz sobre la melodía. Se trata de romper los límites. En este concierto nos dijo: “ You know what I mean? [ I can't hear out there] &lt;i&gt;I don't feel you&lt;/i&gt;, do you know what I mean when I say jazz is nothing but soul? Do you know what it means? (“ ¿Sabéis lo que quiero decir? [ no os oigo ahí fuera] &lt;i&gt;No os siento&lt;/i&gt;, sabéis lo que quiero decir cuando digo que el jazz no es otra cosa que alma? ¿Sabéis lo que significa?”. Música soul= =música del alma.) “ Remember that the point at all the things we do is that jazz ain't nothing but soul. WILL you remember that? Whatever happens.” ( “Recordad que lo importante en lo que hacemos es que el jazz no es otra cosa que alma ¿Recordaréis eso? Pase lo que pase.”) Jazz ain't nothing but sooo000OOOOUL, canta. No nos está preguntando si entendemos lo que dice porque lo dice en inglés, sino si entendemos el concepto de lo que está exponiendo. Que el jazz no es, no debe ser, música apolillada, académica, no tiene que ser un tostón, sino la música del alma, la música que te arrastra, como esta canción, esta interpretación. El jazz debe ser lo que estamos haciendo estos músicos y yo, aquí, ahora mismo, nos dice. Y quiere incluirnos en esa forma de ver las cosas,  y canta “ is the voice of OUR people”, “es la voz de NUESTRA gente” ( cuando la letra “oficial” dice “ my people”, “mi gente”, lo que ella también suele cantar.) Acto seguido dice “and it includes you, too!” ( “¡ Y esto también os incluye!”). Y el veloz y expresivo piano de Genovese empieza a cabalgar sobre la irresistible base rítmica. Los instrumentos haciendo el amor, como dice la letra. Fue la de esta noche una versión especialmente briosa, con Esperanza improvisando con la voz más que otras veces y también de forma inédita ( al menos hasta esta gira por Europa) Vogt se unió a Spalding en las voces del “soooooul” final. Un principio de concierto especialmente contundente y entregado.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Y el jazz también puede ser “Ponta de Areia”, canción de Milton Nascimento a la que Spalding ha dotado de unos magníficos arreglos hasta convertir una bonita melodía en una hermosa canción, la que abre su segundo disco, su presentación al mundo. Su interpretación en directo casi siempre empieza a capela, en este caso con la voz de Ricardo Vogt uniéndose a la de Esperanza. La letra es una estampa nostálgica sobre un mundo que ya no existe. El tren ya no pasa por aquí. Debo decir que la versión de estudio, con sus percusiones “exóticas” ( a cargo de Jamey Haddad)  y sus coros, supera con creces a las versiones en directo que he escuchado; la formación de cuarteto, sin dejar de sonar compacta, la limita. Pero la guitarra final de Vogt sustituye de manera notable al fundido cantado por los coros, una progresión de notas que convierten esta canción en una especie de “A day in the life” del hemisferio sur.&lt;br /&gt;Esta es la vena “brasileira” de Spalding, tan presente en su repertorio y en los ritmos y sonidos que escoge para sus propias canciones. Me encanta oírla cantar en portugués, disfruta y hace disfrutar con su cadencia y sus letras. “ Hay inocencia, belleza, profundidad y simplicidad” en la música brasileña, le dijo a Philip Booth, de la revista &lt;i&gt;Bass Player&lt;/i&gt;, en junio del 2008.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ahora cambia el contrabajo por un bajo eléctrico para tocar el riff que sostiene “I know you know”, una línea funky que cruza un estribillo brasileño guiado por el piano. Un auténtico hallazgo y una de sus canciones más identificables, con la que en esta ocasión intentó mantener el momento álgido del principio del concierto. “Nothing will take me away” (“Nada me llevará de aquí”), dice la canción. Antes de cantar de nuevo el estribillo lanza en esta ocasión al público un “Do you want me to go?” (¿”Queréis que me vaya”?); y mientras espera la respuesta la música está a punto de pararse, se va enmudeciendo... pero no queremos que se vaya, y se lo hacemos saber, y entonces el cuarteto se lanza con más fuerza que nunca al estribillo. Esperanza suele improvisar la letra del mismo al final, aprovechar la elasticidad que permite la melodía.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Entonces Ricardo Vogt desaparece del escenario y comienza la pequeña sección del concierto (con un intermedio de Spalding como solista) con una formación de trío. El grupo sigue sonando igual de compacto al ponerte delante las primeras notas de “Body and soul”, en ritmo 5/4, otra innovación que acentúa la belleza de este standard, de letra sencilla y bonita, de mal de amores y entrega total. En el disco, &lt;i&gt;Esperanza&lt;/i&gt;, la canta en español, al parecer porque alguien de la discográfica le pidió una canción en español ¡ Qué extraña elección! ¡ Y qué gran acierto! El español de Spalding es deliciosamente torpe, a pesar de sus raíces hispanas, y totalmente adecuado cuando lo oyes, tanto aquí como en “Cantora de Yala”, incluida en su primer disco,&lt;i&gt; Junjo&lt;/i&gt;: ella sola con su contrabajo y su voz absolutamente dulce y expresiva. Hasta donde yo sé, nunca canta  “Body and soul” en español sobre el escenario; nunca canta “Cuerpo y alma”. El piano lo llena todo con su solo, se deshace en mil cristales hasta el pequeño solo de Esperanza en el que va cantando las notas que da en el contrabajo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ella sola con su contrabajo. Y su voz. Así se queda en la siguiente canción, “Look no further”, canción de Richard Rodgers perteneciente al musical &lt;i&gt;No&lt;/i&gt; &lt;i&gt;strings&lt;/i&gt;, de 1962, y que también cantaba Betty Carter. “Los gestos del que toca el contrabajo son grotescos y los sonidos que produce, si se oyen separadamente, ni siquiera tienen sentido”, escribió Hemingway. Obviamente no había visto ni oído nada como lo que hace esta mujer. Empieza con una rápida introducción que desemboca en la melodía de la canción y empieza a cantar sin palabras “na-na-na-na-naaah”, acabando en una nota grave y cálida, tan característica de su canto. Entonces empieza la canción en sí, con su ritmo de music hall al desnudo, y ella sigue cantando sin palabras hasta que dice “look no further” y comienza a desgranar esta letra encantadora: “no busques más lejos...” y que incluye un verso magnífico: “ friend has turned to lover”, “el amigo se convirtió en amante”. Luego más canto sin letra, subiendo y bajando, enseñándonos todos los colores de su garganta, rasgando la voz en toda su negritud, y sólo un contrabajo al fondo, y vuelta a la letra. Ella sola, ante nosotros. “ How sweet, how strange!” Qué dulce, qué extraño. Solo de contrabajo. Y no se echa nada en falta. “Why must you wander?/ Heaven isn't far/ Rest where you are/ I'm the brightest star” (“¿Por qué tienes que vagar por ahí?/ El Cielo no está tan lejos/ Descansa donde estás/ Soy la estrella más brillante”).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Genovese y Hawkins reaparecen para tocar “If that's true”, composición de Spalding más cerca de  la idea de jazz que nos suele venir a la cabeza: músicos haciendo solos e improvisando a partir de una estructura. Se notaba que lo pasaban en grande, y Esperanza pidió más, “One more!” “¡Una más!” le pidió a sus músicos, y otra vuelta a la melodía principal. Plena libertad. Nunca quieren terminar ¡El jazz es cosa del alma!&lt;br /&gt;Vogt sube de nuevo al escenario y Esperanza presenta la siguiente canción en español: “ Esta es una canción...nueva...sobre...la sonrisa...que...como una sonrisa que parece inocenta (sic) puede ser muy peligrosa.Muy, muy, muy.” el Rhodes y la guitarra van jugando mientras tanto con las notas de entrada. La voz de Esperanza canta unas notas agudas buscando acomodo, y empieza la canción, “Smile like that”. Es el tipo de canción que yo le pondría a un colega definiéndola como temazo. Supongo que compuesta en primera instancia al bajo, con tres partes diferentes. Al principio Spalding canta mientras desliza los dedos por las cuerdas del contrabajo de abajo a arriba, y el contrabajo cobra tanta presencia como la voz, haciendo una tarea igual de interesante. El Rhodes llena los espacios entre las estrofas; el estribillo desemboca en una linea de bajo de rock apuntalada por una guitarra distorsionada. Es sólo un adelanto de lo que nos espera, y ya estamos enganchados. La segunda vez el estribillo se rompe en esa misma línea de bajo, Esperanza grita y el Rhodes cumple con una misión crucial: enloquecer, mientras Esperanza cambia el contrabajo por el bajo eléctrico. Fogonazos de los focos, descontrol total, rock and roll.&lt;br /&gt;El tema va descarrilando y muere. Entre los aplausos oímos a Esperanza decir: “Peligrosa. Peligrosa. Peligrosa.”&lt;br /&gt;La siguiente canción es la que tocaron fugazmente en la prueba de sonido y de la que aún no sé el título. Igual que “Smile like that” permanece inédita como grabación de estudio y también es (creo, porque me suena como tal, aunque no sé explicar todavía, y puede que nunca sepa, qué me hace decir tal cosa) una composición de la propia Spalding. Como dije, podría ser  soul, o “nu-soul”  (¡las etiquetas! inútiles pero necesarias...) No sé muy bien qué dice la letra, porque la melodía es tan atractiva que ni siquiera me deja fijarme. Al principio y al final del tema suenan las voces de Spalding y de Vogt. En el medio, Esperanza nos demuestra que podría tener una carrera sólo como cantante de soul.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Y por desgracia, se acerca el final, al menos para mí. Salía un autobús hacia el centro de Jaén a las doce de la noche. Se me antojaba absolutamente necesario coger ese autobús, aunque a día de hoy, lógicamente, me arrepiento. Esperanza presentó entonces “Endangered species”, de su héroe Wayne Shorter. Dijo su nombre, y al ver que no producía un efecto entusiasta, comentó en inglés (no lo recuerdo muy bien): “Cuando digo Wayne Shorter se tiene que escuchar una gran ovación.” Entonces lancé un grito de aprobación, y la gente a mi alrededor hizo lo propio, así como otros sectores del público. En un concierto en Delaware llegó a decir que “Endangered species” era probablemente su canción favorita. Es un gran tema, con mucho protagonismo del bajo eléctrico, que Spalding aún llevaba colgado. “¡Aquí podeís cantar vosotros!”, dijo, así que me puse a canturrear... mientras me marchaba.&lt;br /&gt;Afuera de nuevo la nada. Oscuridad y ni una triste farola. En los bises, por lo que leí al día siguiente, tocó “una canción brasileña”. Supongo que sería “Coisa feita”, de Joao Bosco, canción que contiene todo Brasil. Pero antes de eso, y mientras me quedaba mirando las luces allá lejos al enterarme de que el autobús ya se había ido, me llegó desde los jardines el sonido de “I adore you”, una seria aspirante presentada por Spalding a canción que contiene todo el Trópico. Una solución tropical al color gris de los días.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=2aRC3YY3svs"&gt;http://www.youtube.com/watch?v=2aRC3YY3svs&lt;/a&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-6424909585702333162?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/6424909585702333162/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=6424909585702333162' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6424909585702333162'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6424909585702333162'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2010/09/esperanza-spalding-quartetfestival-jazz.html' title='ESPERANZA SPALDING QUARTET.FESTIVAL “JAZZ ENTRE OLIVOS” (XVII FESTIVAL INTERNACIONAL DE JAZZ DE JAÉN). 5 DE JULIO DE 2010 (EXTRACTO)'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-7992730077684503958</id><published>2010-06-29T03:34:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T08:40:06.347-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Xira Mundial'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Beatles'/><title type='text'></title><content type='html'>&lt;object data="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_314969_1.html" height="30" type="application/x-shockwave-flash" width="173"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_314969_1.html"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="allowFullScreen" value="true"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_314969_1.html" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" wmode="transparent" width="173" height="30"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;a href="http://www.ivoox.com/xira-mundial-3-6-2009-audios-mp3_rf_314969_1.html" style="bottom: 4px; color: #333333; font-size: 12px; position: relative;" title="xira mundial 3-6-2009"&gt; Ir a descargar&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Aquí tedes o programa do 3 de xuño de 2009, o "Especial 69 parte II", con The Who, Creedence Clearwater Revival e o gran final dos Beatles&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-7992730077684503958?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/7992730077684503958/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=7992730077684503958' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/7992730077684503958'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/7992730077684503958'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2010/06/ir-descargar-aqui-tedes-o-programa-do-3.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-2530628279541386783</id><published>2010-05-21T06:51:00.001-07:00</published><updated>2010-10-14T08:41:44.170-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Xira Mundial'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Esperanza Spalding'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Bob Dylan'/><title type='text'></title><content type='html'>&lt;object data="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_283821_1.html" height="30" type="application/x-shockwave-flash" width="173"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_283821_1.html"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="allowFullScreen" value="true"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_283821_1.html" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" wmode="transparent" width="173" height="30"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;a href="http://www.ivoox.com/xira-mundial-audios-mp3_rf_283821_1.html" style="bottom: 4px; color: #333333; font-size: 12px; position: relative;" title="xira mundial"&gt; Ir a descargar&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Aquí está o programa do 24 de marzo de 2010, con temas de The Clash, Esperanza Spalding, Beck, Santana e Bob Dylan facendo de Humphrey Bogart (Non vos asustedes co anuncio do principio.)&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-2530628279541386783?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/2530628279541386783/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=2530628279541386783' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2530628279541386783'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2530628279541386783'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2010/05/ir-descargar.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-2374747935353738457</id><published>2010-04-17T03:09:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T08:41:44.170-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Xira Mundial'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Bob Dylan'/><title type='text'></title><content type='html'>&lt;object data="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_257567_1.html" height="30" type="application/x-shockwave-flash" width="173"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_257567_1.html"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="allowFullScreen" value="true"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_257567_1.html" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" wmode="transparent" width="173" height="30"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt; &lt;span style="font-size: large;"&gt;Aí vai o programa do 6 de maio de 2009; nesta ocasión podemos escoitar a Dr. John, Kula Shaker, Woody Guthrie e unha nova entrega dos Arquivos Dylanescos, "Idiot Wind". Que lo disfruten con salud.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-2374747935353738457?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/2374747935353738457/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=2374747935353738457' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2374747935353738457'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2374747935353738457'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2010/04/ai-vai-o-programa-do-6-de-maio-de-2009.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-8601560956178199891</id><published>2010-03-29T08:38:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T08:41:44.171-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Xira Mundial'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Bob Dylan'/><title type='text'></title><content type='html'>&lt;object data="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_244015_1.html" height="30" type="application/x-shockwave-flash" width="173"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_244015_1.html"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="allowFullScreen" value="true"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.ivoox.com/playerivoox_ep_244015_1.html" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" wmode="transparent" width="173" height="30"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt; &lt;span style="font-size: large;"&gt;Aquí tenéis mi programa de radio; de momento acabo de colgar sólo uno. Espero que vos juste.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;los voy a ir poniendo de forma aleatoria, en vez de en orden cronológico. Éste es el del 25 de junio de 2009, cerca del final de la primera temporada; en él suenan Neil Young, Tom Waits, Aretha Franklin, Radio Futura y Bob Dylan (la última canción del programa siempre es una de Dylan, las voy poniendo, esta vez sí, en orden cronológico).&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Hale, xa me contaredes!&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-8601560956178199891?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/8601560956178199891/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=8601560956178199891' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8601560956178199891'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8601560956178199891'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2010/03/httpwww.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-3592836138438217184</id><published>2010-01-19T08:12:00.000-08:00</published><updated>2010-10-14T09:28:01.947-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Cunqueiro'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Libros'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Henry Miller'/><title type='text'>EL TIEMPO</title><content type='html'>&lt;span style="font-size:130%;"&gt;“ “Despedimos” el año viejo, como si no quedase encarnado dentro de nosotros, trabajándonos desde dentro; como si no fuéramos una larga sierpe de años enroscada, y no fatigase y desvelase su memoria (...)&lt;br /&gt;Rememorar, que es otra manera, quizás más profunda y emocionada de imaginar.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Álvaro Cunqueiro, “El tiempo que pasa”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“ Pero Vos, Señor, siempre sois el mismo; y todas las cosas que han de ser mañana y en los demás días adelante, y todas las que fueron ayer y en los demás días antecedentes, en ese hoy vuestro las haréis, y en ese hoy las habéis hecho.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;San Agustín,&lt;span style="font-style: italic;"&gt; Confesiones&lt;/span&gt;, libro I, capítulo VI&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“ Mientras estaba allí, soñando despierto, tuve la impresión de que todo estaba detenido, que yo no era un hombre viviente, sino un visitante que no pertenecía a ningún siglo, a quien se ofrecía ese espectáculo ya visto y que volvería a ver una y otra vez, y el pensamiento de esa posibilidad era muy deprimente.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Henry Miller,&lt;span style="font-style: italic;"&gt; El coloso de Marusi&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“ Todos los actos imaginativos y creativos, al ser eternos, van formando una estructura permanente, que Blake llama Golgonooza, por encima del tiempo, y, cuando la estructura esté terminada, la naturaleza, su andamio, será derribada y el hombre vivirá dentro de ella (...) Nada que los héroes, mártires, profetas, y poetas del pasado hicieran por ella habrá sido en vano; ninguna contribución anónima y no reconocida será pasada por alto. En ella se conserva todo lo que ha hecho el hombre, y en ella se completa todo lo que él esperaba y pensaba hacer. Y el artista que utiliza la misma energía y genio que tenían Homero e Isaías descubrirá no sólo que vive en el mismo palacio del arte que Homero e Isaías, sino que vive en él al mismo tiempo.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Northrop Frye, &lt;span style="font-style: italic;"&gt;Fearful Simmetry: a study of William Blake&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-3592836138438217184?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/3592836138438217184/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=3592836138438217184' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/3592836138438217184'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/3592836138438217184'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2010/01/el-tiempo.html' title='EL TIEMPO'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-2083457371126136477</id><published>2009-12-16T08:04:00.000-08:00</published><updated>2010-10-14T08:41:44.172-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Esperanza Spalding'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Bob Dylan'/><title type='text'>VIDAS PARALELAS: BOB DYLAN 1966/ ESPERANZA SPALDING 2009 (UMHA COMPARANÇA IMPOSÍVEL)</title><content type='html'>   	&lt;meta equiv="CONTENT-TYPE" content="text/html; charset=utf-8"&gt; 	&lt;title&gt;&lt;/title&gt; 	&lt;meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 2.4  (Linux)"&gt; 	&lt;style type="text/css"&gt; 	&lt;!-- 		@page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } 		P { margin-bottom: 0.21cm } 	--&gt; 	&lt;/style&gt;  &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Tras leer a Plutarco y la Rockdelux de una tacada, he establecido esta comparativa entre el Bob Dylan de 1966 y la Esperanza Spalding de 2009. Concretando más dentro de este sinsentido, entre lo que pude ver y oír en sus respectivas actuaciones del 17 de mayo de 1966 (concierto del &lt;span style="font-style: normal;"&gt;“Albert Hall”, en Manchester) y del 23 de julio de 2009 (Festival de Jazz de San Sebastián). En algunos puntos haré como Plutarco: busca tú la semejanza entre dos hechos que yo expongo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Bob Dylan 	tiene 24 años el 17 de mayo de 1966 / Esperanza Spalding tiene 24 	años el 23 de julio de 2009.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; 	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Bob tiene el 	pelo más largo que nunca / Esperanza tiene el pelo más largo que 	nunca.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;/li&gt;&lt;/ul&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;     &lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;span style="font-style: normal;"&gt;... estos son los hechos claramente objetivos. A partir de aquí todo responde a mi percepción del panorama musical del último siglo, más o menos:&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Bob es el 	líder de una banda a la altura de la música que él quería hacer 	sonar fuera de su cabeza / Esperanza es la líder de la banda que 	considera perfecta para su sonido.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; 	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;El talento de 	ambos está sobradamente demostrado, a pesar de lo cual se dice que 	se han hecho comerciales.(¡Spalding sólo lleva dos discos!). 	Relacionado con esto,  	&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; 	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;como jóvenes 	talentosos que son, hacen lo que les da la gana con su arte.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; 	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;“&lt;span style="font-style: normal;"&gt;Se 	cree Mick Jagger.” / “Sólo es una cara bonita.”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; 	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Bob sabe que 	es mentira que la vida sólo puede ser en blanco o negro./ Esperanza 	llama a los puristas del jazz “fósiles vivientes”.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; 	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;La  que se 	está liando con lo de enchufar la guitarra... ¡ Judas!/ Hace un 	año Esperanza dijo que jamás había tocado un bajo eléctrico; sin 	embargo, ahí la tenemos en su canción “I know you know.”&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; 	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;La voz de Bob 	está al límite, la garganta tapizada por el tabaco y demás./ La 	normalmente dulce voz de Esperanza suena rasposa y a veces al 	límite esta noche.  En resumen, las dos voces suenan de maravilla.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; 	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Al terminar el concierto de Bob suena el himno británico./ Al terminar el 	concierto de Esperanza una señorita le trae un ramo de flores.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;    	&lt;meta equiv="CONTENT-TYPE" content="text/html; charset=utf-8"&gt; 	&lt;title&gt;&lt;/title&gt; 	&lt;meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 2.4  (Linux)"&gt; 	&lt;style type="text/css"&gt; 	&lt;!-- 		@page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } 		P { margin-bottom: 0.21cm } 	--&gt; 	&lt;/style&gt;  &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-2083457371126136477?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/2083457371126136477/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=2083457371126136477' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2083457371126136477'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2083457371126136477'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/12/vidas-paralelas-bob-dylan-1966.html' title='VIDAS PARALELAS: BOB DYLAN 1966/ ESPERANZA SPALDING 2009 (UMHA COMPARANÇA IMPOSÍVEL)'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-3616933494450642626</id><published>2009-11-10T07:33:00.000-08:00</published><updated>2010-10-14T08:59:50.321-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Aníbal'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Historia'/><title type='text'>MONTANELLI &amp; ANÍBAL (IV)</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_iOmerLA0mx8/SvmLIRN4LQI/AAAAAAAAAA0/r1eev8ON9Xg/s1600-h/punicwarsmapxx0.gif"&gt;&lt;img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 221px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_iOmerLA0mx8/SvmLIRN4LQI/AAAAAAAAAA0/r1eev8ON9Xg/s320/punicwarsmapxx0.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5402502202184445186" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt; 	&lt;meta equiv="CONTENT-TYPE" content="text/html; charset=utf-8"&gt; 	&lt;title&gt;&lt;/title&gt; 	&lt;meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 2.4  (Linux)"&gt; 	&lt;style type="text/css"&gt; 	&lt;!-- 		@page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } 		P { margin-bottom: 0.21cm } 	--&gt; 	&lt;/style&gt;  &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;Los romanos esperaban que “las dificultades, el hambre y el cansancio” acabasen con el enemigo, pero los romanos se cansaron antes, ansiosos de una victoria rápida. Emilio Paulo, “un aristócrata de mesurado juicio” se puso a la cabeza de la defensa contra Aníbal, consciente de que los romanos no habían elaborado una estrategia adecuada frente a la del cartaginés.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;Ochenta mil infantes y seis mil jinetes romanos contra “veinte mil veteranos, quince mil galos dudosos y diez mil jinetes” de Aníbal se enfrentaron en la batalla de Cannas, una de las más grandes de la Antigüedad; el general cartaginés atrajo, como otras veces, al enemigo a un terreno llano adecuado para la acción de la caballería.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;En la batalla cayó Emilio Paulo junto a otros cuarenta mil romanos, “entre ellos ochenta senadores”. El pueblo aguardaba enlutado a los supervivientes a las puertas de la ciudad.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;“&lt;/span&gt;&lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;&lt;span style="font-style: normal;"&gt;Según los entendidos- añade el señor Montanelli- Cannas permanece, en la historia de la estrategia, como un ejemplo jamás superado. Aníbal, único capitán que fue capaz de derrotar a los romanos cuatro veces consecutivas, perdió en ella solamente seis mil hombres, de los cuales cuatro mil eran galos. Pero perdió también el secreto de su triunfo, que finalmente el enemigo comprendió: la superioridad de su caballería.”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;&lt;span style="font-style: normal;"&gt;Así que Roma &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;&lt;i&gt;cayó de la burra&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;&lt;span style="font-style: normal;"&gt; cuando todo parecía perdido: samnitas, abruzos y lucanos se sublevaron contra ellos; en varias regiones también sometidas al yugo romano la población dio muerte a sus guarniciones; Filipo V de Macedonia se alió con Aníbal; Cartago, ahora sí apuntándose a la inminente victoria, anunció por fin el envío de refuerzos, “y algunos jóvenes patricios romanos, corrompidos ya por la cultura helénica, pensaron huir a Grecia, su patria ideal.” &lt;/span&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;El joven Escipión, superviviente de Tesino y Cannas, denunció estos casos con vehemencia. Y además “el pueblo [ de Roma] aceptó nuevos tributos y nuevas levas (...) el Gobierno ordenó otro sacrificio humano, no ya de dos, sino de cuatro víctimas y enterró vivos a dos griegos y a dos galos. Los soldados renunciaron a la paga. Y de las casas salieron voluntarios de trece y catorce años para engrosar la débil guarnición, que se preparaba a defender Roma en la última batalla contra Aníbal.”&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;Pero Aníbal no se presentó. He aquí una de las mayores incógnitas de la Antigüedad. &lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;Montanelli se hace varias preguntas al respecto: “¿Se ilusionó con recibir refuerzos a tiempo para la gran empresa? ¿Esperó que el enemigo pidiese la paz? ¿O bien Roma, pese a haberla derrotado cuatro veces, le infundía todavía un hondo respeto? Sea lo que fuere, en vez de aprovechar el enorme éxito de Cannas, decidió descansar (...) Luego se acercó hasta pocos kilómetros de Roma, haciéndola temblar, pero se desvió al este, hacia Capua.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;A partir de aquí Roma empezó a recuperar terreno, reorganizó el ejército y restableció el orden en Sicilia como primeros pasos para asentar definitivamente su hegemonía en el Mediterráneo; la hora de Cartago había pasado debido a la decisión de uno de los mejores estrategas de la Historia de no atacar cuando tenía al enemigo de rodillas.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;                &lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;&lt;span style="font-style: normal;"&gt;**************************************************************************&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;Publio Cornelio Escipión, el mencionado superviviente de las batallas de Tesino y Cannas, surgiría como “gran caudillo que habría de vengar todas las humillaciones de Roma.” Con sólo veinticuatro años fue enviado a derrotar a Asdrúbal en España; éste huyó a Italia a reunirse con su hermano y encontró la muerte a manos de los romanos. De cien naves que Cartago había mandado como refuerzo, ochenta se hundieron en las costas de Cerdeña... “El cartaginés [Aníbal] sentíase ya hombre acabado”. Volvió a Cartago y la defendió, con cuarenta y cinco años y ciego de un ojo, a pesar de lo cual hirió a Escipión en combate individual. Pero esa batalla, la de Zama, la perdió, y con ello supo que había perdido la guerra.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;Roma impuso sus condiciones, por las que Cartago renunciaba a toda conquista en Europa y casi toda su flota fue entregada. Escipión “renunció a la entrega de Aníbal, que el pueblo de Roma hubiera querido ver uncido al carro del vencedor el día del triunfo.”&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;En cambio la oligarquía senatorial y mercantil de Cartago quería deshacerse de Aníbal, ya que éste pretendía destruir sus privilegios. Escipión hizo lo posible por evitar la detención de su gran oponente, mas finalmente Aníbal tuvo que huir de noche de su tierra como un criminal. &lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;Llegó a Antioquía y ayudó al rey Antíoco contra los romanos. Tras la derrota frente al ya imparable ejército romano volvió a huir, primero a Creta y finalmente a Bitinia. &lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;“&lt;/span&gt;&lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;&lt;span style="font-style: normal;"&gt;Los romanos no le dieron tregua y al fin rodearon su escondrijo. El viejo general prefirió la muerte a la captura. Livio cuenta que, al llevarse el veneno a la boca, dijo irónicamente: “devolvamos la tranquilidad a los romanos, visto que no tienen paciencia para aguardar el fin de un viejo como yo.” Tenía sesenta y siete años.”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Granada;font-size:130%;"  &gt;Años después Cartago fue destruida por otro Escipión. Encontró varias bibliotecas “ y las repartió entre sus aliados africanos ( lo que sorprende tratándose de un hombre culto como él ), los cuales, por la poca pasión que sentían por los libros, dejaron que se perdieran. He aquí por qué no tenemos siquiera un manual de su historia.”&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt; &lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-3616933494450642626?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/3616933494450642626/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=3616933494450642626' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/3616933494450642626'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/3616933494450642626'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/11/montanelli-anibal-iv.html' title='MONTANELLI &amp; ANÍBAL (IV)'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_iOmerLA0mx8/SvmLIRN4LQI/AAAAAAAAAA0/r1eev8ON9Xg/s72-c/punicwarsmapxx0.gif' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-4565563100365651541</id><published>2009-10-23T08:45:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T08:59:50.322-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Aníbal'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Historia'/><title type='text'>MONTANELLI &amp; ANÍBAL (III)</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_iOmerLA0mx8/SuHQ5LrVs_I/AAAAAAAAAAs/_22XWfhBRNg/s1600-h/anibal7.jpg"&gt;&lt;img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 227px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_iOmerLA0mx8/SuHQ5LrVs_I/AAAAAAAAAAs/_22XWfhBRNg/s320/anibal7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5395823509372253170" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Aníbal tenía entonces veintisiete años “y había pasado ya diecisiete bajo la tienda, con los soldados. Pero recordaba muy bien el juramento que su padre le había hecho prestar.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Antes de que Amílcar le hubiese llevado a España había recibido una educación perfecta para la época: sabía Historia, griego y latín, el idioma del gran enemigo. Además, a través de los relatos de su padre, se había hecho una idea de los romanos, de su fuerza y de sus flaquezas. Así, mientras Aníbal crecía, Cartago y Roma no se habían vuelto a enfrentar en el campo de batalla, y algunas ideas de Aníbal sobre la estructura política de Roma y sus dominios se habían quedado obsoletas, al conocerlas únicamente por boca de su padre.&lt;br /&gt;Además, Aníbal había salido de Cartago a los nueve años, y no había vuelto; por lo que era un desconocido para sus compatriotas y “no podía ciertamente aguardar su consentimiento para iniciar las hostilidades. La guerra, por lo tanto, en vez de declararla, había que hacérsela declarar [ a los romanos]. Por lo que, en 218 [ a.C], asaltó Sagunto.” Comenzaba la segunda guerra púnica.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Antes de eso, Montanelli hace una semblanza de Aníbal basándose en los historiadores romanos (ya que nada sabemos de testimonios cartagineses, eliminados por Roma), que, aunque hablan de su avaricia, crueldad y falta de escrúpulos, conceden a Aníbal ciertas cualidades de gran soldado: cierto es que los romanos nunca escatimaron en elogios hacia sus más grandes enemigos. Aníbal, según la descripción global de estos autores, se asemeja a otros héroes como Alejandro Magno, que le precedió en cien años, y a Julio César, que aparecería cien años después del cartaginés. Aníbal era “robusto, frugal y de una astucia y un valor sin límites. Tito Livio  cuenta que siempre era el primero en entrar en combate y el último en salir de él.” “Los soldados le adoraban y creían ciegamente en él (...) vestía como sus soldados y compartía todas sus incomodidades."&lt;br /&gt;Tras ocho meses de asedio entró en Sagunto, hasta entonces aliada de Roma. Dejó a su hermano Asdrúbal al mando y fue directo al grano escogiendo una ruta inaudita: cruzó el Ebro con treinta elefantes, cincuenta mil infantes y nueve mil jinetes (casi todos españoles y libios, y ningún mercenario) y se dirigió a Roma yendo hacia el norte.&lt;br /&gt;Una vez dejó atrás los Pirineos se encontró con la resistencia de las tribus galas cercanas a Marsella. “Y tres mil de sus hombres se negaron a seguir a Aníbal cuando supieron que quería cruzar los Alpes. Barca [había merecido el apodo de su padre] no les obligó. Al contrario, libró de su compromiso a otros siete mil que se mostraron titubeantes y les mandó a sus casas. Aligerado así de la tropa asustadiza e irresoluta, marcho hacia el norte (...) e inició la escalada.”&lt;br /&gt;A principios de septiembre del 218 a. C. llegó a las cumbres. Hallándolas cubiertas de nieve dio dos días de descanso a sus hombres.&lt;br /&gt;“Había perdido ya algunos miles de ellos, vencidos por el frío y la fatiga, los precipicios y los guerrilleros célticos. Después, tras aquella pausa, emprendió el descenso, que fue aun más difícil, especialmente para los elefantes. En el ánimo de aquellos temerarios hubo horas de crisis y desesperación. Aníbal las superó indicándoles, en lontananza, la hermosa llanura paduana, y prometiéndosela como presa. Los que llegaron por fin a las estribaciones eran en total veintiséis mil hombres, menos de la mitad de los que partieron. En compensación, los boianos y demás galos les acogieron amistosamente, les abastecieron de víveres y se aliaron con ellos, destrozando y poniendo en fuga a los romanos de Cremona y Placencia.”&lt;br /&gt;Aterrorizado por la audacia de Aníbal, el Senado romano cayó en la cuenta de que esta guerra iba a ser más peligrosa que la primera. Entonces “llamó a las armas a trescientos mil hombres y catorce mil caballos y confió una parte al primero de los muchos Escipiones que habían de hacer célebre el nombre de la familia.” Éste se enfrentó a Aníbal en Tesino y perdió, en octubre de aquel año. Barca seguía avanzando hacia Roma.&lt;br /&gt;Dos meses después otro ejército romano fue enviado a detener a Aníbal en Trebia. “Segunda batalla y segunda derrota. Trascurrieron ocho [meses] más y al encuentro de Barca, dueño ya de toda la Galia Cisalpina [actual norte de Italia], marchó Cayo Flaminio al frente de treinta mil hombres. Estaba tan seguro de vencer que se había traído consigo un cargamento de cadenas para poner en los pies de los prisioneros (...) [Aníbal] atrajo al enemigo a una llanura a orillas del Trasimeno, rodeado de colinas y de bosques donde había ocultado su caballería. Los romanos quedaron envueltos y casi nadie salvó la vida, ni siquiera Flaminio.”&lt;br /&gt;“Tito Livio cuenta que la noticia sumió a Roma en el pánico.” A pesar de ello, Aníbal se estaba dando cuenta de que apenas había esperanzas de separar a Roma de sus aliados, lo que le dio problemas a la hora de abastecerse. Por lo que decidió ir hacia el Adriático, buscando tierras más hospitalarias. “Los aliados galos, que no veían más allá de sus narices, ahora que él se alejaba de sus regiones comenzaron a desertar. Aníbal mandó mensajes a Cartago pidiendo refuerzos: se los negaron. Se los mandó a Asdrúbal; pero éste estaba clavado en España por los romanos, que mientras tanto habían desembarcado allí.” Así que, más que de hablar de una guerra entre Roma y Cartago, deberíamos hablar de una guerra entre Roma y Aníbal, que reanudó su marcha hacia el sur.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-4565563100365651541?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/4565563100365651541/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=4565563100365651541' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/4565563100365651541'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/4565563100365651541'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/10/anibal-tenia-entonces-veintisiete-anos.html' title='MONTANELLI &amp; ANÍBAL (III)'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_iOmerLA0mx8/SuHQ5LrVs_I/AAAAAAAAAAs/_22XWfhBRNg/s72-c/anibal7.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-1314132582875137592</id><published>2009-09-22T06:32:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T08:59:50.323-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Aníbal'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Historia'/><title type='text'>MONTANELLI &amp; ANÍBAL (II)</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_iOmerLA0mx8/SrjS224bUKI/AAAAAAAAAAk/_mDlWdaaG6U/s1600-h/image006.jpg"&gt;&lt;img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 182px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_iOmerLA0mx8/SrjS224bUKI/AAAAAAAAAAk/_mDlWdaaG6U/s320/image006.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384285194408382626" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Las polis griegas, al este, y los fenicios, con Cartago a la cabeza, al oeste, se repartían el Mediterráneo. El escenario principal del enfrentamiento entre ambos pueblos era Sicilia.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Entonces Roma, en el 264 a. C., recibió la llamada de los mamertinos, algo así como unos guerrilleros sicilianos enfrentados a los intrusos griegos y cartagineses. “Y habían transcurrido dos siglos y medio”- continúa Montanelli- “desde que Roma y Cartago concluyeran aquel solemne pacto de alianza que, a fin de cuentas, funcionaba bien” ya que veinte años antes Cartago acudió en ayuda de Roma frente a Pirro, esto es, frente a las colonias griegas.&lt;br /&gt;“Pero Sicilia (...) era para los romanos Eldorado. Los que habían estado allí no hacían sino alabar sus riquezas y bellezas.”&lt;br /&gt;Así, una pequeña escuadra romana cruzó el estrecho y entró en Mesina, donde apresó al general cartaginés Annón. Comenzaba la expansión romana fuera de la península italiana y con ello la primera guerra “púnica”, gentilicio con el que los romanos designaban a los cartagineses y que tiene la misma raíz que “fenicio”:&lt;br /&gt;Griegos y cartagineses se aliaron contra los recién llegados. Tras una serie de enfrentamientos los mandos cartagineses se dieron cuenta de que Roma era prácticamente invencible por tierra, así que atacaron sus plazas fuertes marítimas.&lt;br /&gt;“Aquí fue donde se vio lo que Roma era. No tenía naves ni marinos. En pocos meses, gracias al esfuerzo común de todos los ciudadanos, botó ciento veinte unidades.” Se enfrentaron a Cartago, confiada con sus ciento tres barcos, y vencieron. Los cartagineses se quedaron atónitos ante los recién llegados. Y así Roma, con la soberbia propia de un imperio en su infancia, decidió llevar la guerra al mar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tras una serie de victorias Roma llegó a treinta kilómetros de Cartago, que confió su defensa a Jantipo, un griego, tras perder la confianza en sus propios generales. Jantipo aportó “los nuevos criterios sobre el empleo de la caballería y de los elefantes que Aníbal había de aprovechar después admirablemente.”&lt;br /&gt;En el 255 a. C. Cartago venció a Roma en una gran batalla cerca de Túnez. Roma necesitaría cinco años para rehacerse “material y moralmente, de aquel desastre.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;No había paz posible entre las dos ciudades, ya que ambas aceptarían solamente la supremacía total en el Mediterráneo, y la victoria de una supondría el fin de la otra. La guerra se reanudó, y apareció un nuevo protagonista: Amílcar Barca (“fulgor” en la lengua de Cartago), el padre de Aníbal, comandante supremo del ejército y de la armada. “Fue el inventor de lo que ahora se llaman comandos”- afirma Montanelli- “y comenzó a lanzarlos, con efectos devastadores, hasta en las costas de la península [itálica].” Con ambos contendientes agotados, la primera guerra púnica finalizó en 241 a. C. “Pero todos sabían, tanto en Roma como en Cartago, que aquella paz era solamente un armisticio.” Los cartagineses se llevaron la peor parte, teniendo que ceder toda Sicilia, pagando una fuerte indemnización, aceptando la competencia comercial romana en todo el Mediterráneo y sufriendo conflictos internos, con asedio de la ciudad por parte de sus propios mercenarios incluido, finalmente degollados y crucificados por Amílcar. Mientras tanto Roma ocupaba Cerdeña, y Cartago, ante las circunstancias, aceptaba su pérdida, a la que se sumaría la de Córcega.&lt;br /&gt;Tras esto Amílcar “pidió a su gobierno que le proporcionase un ejército para restablecer el vacilante prestigio fenicio en España y constituir allí una base de operaciones contra Italia.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Antes de partir llevó a sus tres hijos, aún niños, al templo, y les hizo jurar ante el altar de Baal Haman que un día vengarían a Cartago. Los niños acompañaron a su padre en su campaña.&lt;br /&gt;Al desembarcar en España “La madre patria no movió ni un dedo para ayudarle, pero Amílcar lo hizo todo solo”, aplacando las rebeliones de las ciudades rebeldes. Durante uno de estos combates murió, siendo aún joven.&lt;br /&gt;A Amílcar le sucedió su yerno Asdrúbal. A su muerte, ocho años después, “los soldados aclamaron como general en jefe a Aníbal, el mayor de los tres hijos de Amílcar.”&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-1314132582875137592?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/1314132582875137592/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=1314132582875137592' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/1314132582875137592'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/1314132582875137592'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/09/montanelli-anibal-ii.html' title='MONTANELLI &amp; ANÍBAL (II)'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_iOmerLA0mx8/SrjS224bUKI/AAAAAAAAAAk/_mDlWdaaG6U/s72-c/image006.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-8118485289787752177</id><published>2009-09-12T02:31:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T08:59:50.323-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Aníbal'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Historia'/><title type='text'>MONTANELLI &amp; ANÍBAL (I)</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_iOmerLA0mx8/SqtsIuMqxnI/AAAAAAAAAAc/28HRpAKoQHY/s1600-h/cartago.png"&gt;&lt;img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 186px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_iOmerLA0mx8/SqtsIuMqxnI/AAAAAAAAAAc/28HRpAKoQHY/s320/cartago.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380513076920108658" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;T&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;eniendo en cuenta que la historia es, a grosso modo, lo que pasó, y no el viaje de la Humanidad hacia la Luz del Progreso o La Ciudad de Dios o lo que sea, siempre nos quedan las dudas que plantea lo que se engloba en lo que podríamos llamar historia-ficción, y que sirve como ejercicio imaginativo, dicho esto sin ningún tipo de matiz peyorativo.&lt;br /&gt;Existe toda una serie de preguntas que nos llevan a hacer historia- ficción que podríamos considerar ya clásicas, como qué habría pasado si Franco hubiera perdido la guerra o si los chinos hubieran llegado antes a América.&lt;br /&gt;Debemos fijarnos en algo que parece obvio pero no siempre lo es: todo el mundo vivió en el último extremo del tiempo; la gente que vivió y murió antes que nosotros no eran el prólogo de nuestro discurrir por el mundo, eran el presente. Sus libros de Historia eran muy gordos y no sabían lo que iba a pasar mañana.&lt;br /&gt;Y entonces llegamos al manido “La Historia la escriben los ganadores”, y los ganadores muchas veces son los que llevaban todas las de perder.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;¿Cómo sería Europa, y por extensión el mundo, si Cartago se hubiera impuesto a Roma?No voy a hacer aquí un ejercicio de historia-ficción (“la sociedad podría haber sido así, la mentalidad asá...”) sino a exponer un episodio puntual de las guerras entre Cartago y Roma: Aníbal.&lt;br /&gt;Para ello voy a basarme en la Historia de Roma de Indro Montanelli, periodista, (cuando ser periodista no era sólo haber acabado la carrera de Periodismo, que no existía) y publicada por entregas en el Domenica del Corriere, y compilada en un libro en 1957. Como el propio Montanelli dice en el prólogo, se le acusó de ligereza e impiedad por su “modo de tratar un tema considerado sagrado.” Defendiéndose, Montanelli declara que “No hay nada más fatigoso que seguir una historia poblada tan sólo de monumentos.” Tras estudiar a los historiadores romanos como Suetonio o Dión Casio, “aquellos protagonistas que en la escuela nos presentaron momificados en una actitud (...) de símbolos abstractos (...) se colorearon de sangre, de vicios, de flaquezas, de tics y de pequeñas y grandes manías; tornáronse, en suma, vivientes y verdaderos. ¿Por qué habríamos de tener más respeto a esos personajes que el que le tuvieron los propios romanos?”&lt;br /&gt;Basándome, como digo, en la “sinopsis” que Montanelli hace de la historia romana (en un lenguaje delicioso que hoy nos suena arcaico, al menos en su traducción al español) haré una breve exposición de los acontecimientos que llevaron a Aníbal a las puertas de Roma.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Los romanos ya habían firmado un pacto con los cartagineses en fecha tan temprana como el 508 a. C., mientras aún combatían a los etruscos, de los que tanto aprendieron y cuyo legado borraron de la faz de la Tierra, como luego harían con Cartago. En este sentido, Roma siempre fue un hijo cruel, borrando la memoria de sus mayores, en edípica actitud.&lt;br /&gt;Por este pacto la joven Roma se comprometía a no mandar nunca sus escasas naves más allá del Estrecho de Mesina; el Mediterráneo occidental era territorio cartaginés.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Cartago fue fundada por fenicios, mercaderes y navegantes, tal vez los primeros en rebasar las Columnas de Hércules, es decir, el Estrecho de Gibraltar. Cuando Roma nació (la fecha tradicional es el 21 de abril del 753) los fenicios ya habían fundado varias colonias, Cartago entre ellas, que en la lengua semítica de sus fundadores se llamaba Kart Hadasht, esto es, “ciudad nueva.” El declive militar y comercial de Tiro y Sidón, tras el paso de Alejandro Magno en 333 a. C. , dieron un empujón a Cartago. “(...) los millonarios de aquellas dos ciudades que, como todos los millonarios, tenían más miedo que los demás, pensaron en poner a salvo sus personas y sus capitales. Y así como hoy está de moda refugiarse en Tánger, entonces lo estaba refugiarse en Cartago”, dice el señor Montanelli.&lt;br /&gt;Empujaron tierra adentro a la población indígena y comenzaron a dedicarse, además de al comercio y la navegación, a la agricultura, y se convirtieron en maestros del cultivo de viñas, olivares y árboles frutales. También pusieron en marcha una floreciente industria metalúrgica, cuyos productos exportaron hasta los extremos del mundo que iban descubriendo, también por tierra, a lomos de camellos, mulas y elefantes.&lt;br /&gt;Cartago ya tenía billetes (en forma de tiras de cuero) cuyo valor nominal estaba garantizado por el oro rebosante de las cajas del Estado cuando Roma empezaba a acuñar monedas de metal.&lt;br /&gt;En pleno disfrute de su imperio colonial, con una metrópoli de unos tres mil habitantes y un puerto con más de doscientos muelles, “Cartago no daba gran importancia al ejército, en parte porque sus vecinos de África no la inquietaban (...) En el mar, en cambio, era fuerte, la más fuerte de las potencias navales de aquel tiempo (...) En todos los parajes adecuados de las costas españolas y francesas poseían astilleros, almacenes e informadores.”&lt;br /&gt;Así era, de forma muy sucinta, Cartago, hasta que los romanos, una vez dominada Italia, decidieron echarse a la mar. &lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-8118485289787752177?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/8118485289787752177/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=8118485289787752177' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8118485289787752177'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8118485289787752177'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/09/montanelli-anibal-i.html' title='MONTANELLI &amp; ANÍBAL (I)'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_iOmerLA0mx8/SqtsIuMqxnI/AAAAAAAAAAc/28HRpAKoQHY/s72-c/cartago.png' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-3542341164771605900</id><published>2009-08-20T06:47:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:28:38.006-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Zurdos'/><title type='text'>...EN UN MUNDO DE DIESTROS</title><content type='html'>&lt;a href="http://www.periodismodelsurdechihuahua.com/?p=19124"&gt;http://www.periodismodelsurdechihuahua.com/?p=19124&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://mexico.pueblosamerica.com/i/bajio-del-zurdo/"&gt;http://mexico.pueblosamerica.com/i/bajio-del-zurdo/&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Con estos dos enlaces celebro desde esta bitácora el día internacional de los zurdos una semana después (fue el 13 de agosto, lo instauró un club de zurdos de, cómo no, Inglaterra).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El primero es un artículo que recoge lo que supone ser zurdo p´al cerebro y, todo un clásico, presenta una lista de zurdos famosos, del tipo "no hay más que enfermos en la familia".&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El segundo nos habla de otra Zurdo City, allá en México, en "Guadalupe y Calvo", y que hasta ahora no he tenido la oportunidad de visitar (nunca pasé de Acapulco).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Disfrutad ambos escritos y recordad que todos los chimpancés son diestros.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-3542341164771605900?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/3542341164771605900/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=3542341164771605900' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/3542341164771605900'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/3542341164771605900'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/08/en-un-mundo-de-diestros.html' title='...EN UN MUNDO DE DIESTROS'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-5939369051120995926</id><published>2009-08-17T02:59:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T08:40:32.726-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Periodismo'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Historia'/><title type='text'>ARTÍCULOS DE TIPO PERIODÍSTICO II</title><content type='html'>   	&lt;meta equiv="CONTENT-TYPE" content="text/html; charset=utf-8"&gt; 	&lt;title&gt;&lt;/title&gt; 	&lt;meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 2.4  (Linux)"&gt; 	&lt;style type="text/css"&gt; 	&lt;!-- 		@page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } 		P { margin-bottom: 0.21cm } 	--&gt; 	&lt;/style&gt;  &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;LA  MÁQUINA  DE  EDISON&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Se ha sabido recientemente que a finales del año pasado se encontró en el lecho del Ródano a su paso por  Arles ( sur de Francia) un busto de Julio César (100- 44 a.C.) que resulta ser el único hasta ahora conocido que se realizó en vida de este gran hijo de la Loba romana. Este retrato, datado en el 46 a. C., muestra a César con el cabello escaso y atraído hacia la frente, con el ceño fruncido, la frente alta y ancha y la cara redonda, tal como lo describió el historiador Suetonio (70- 150 d.C.) : “ Cara redonda y ojos negros y vivos... se atraía sobre la frente el escaso cabello para disimular una calvicie que le incomodaba...”  A medida que pasó el tiempo tras la muerte de Julio César sus retratos en estatuas, monedas, etc. se fueron idealizando, dándole una imagen de semidiós al cimentador del Imperio Romano. Bueno, también recordamos el perfil aguileño del César de los cómics de Astérix...&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;El caso es que nunca estaremos seguros del todo de cómo era su rostro a pesar de ser uno de los hombres más poderosos de la historia. ¿ Y cómo era el rostro de Cristóbal Colón? ¿ Y el de Shakespeare? ¿ Cervantes? Los retratos que conocemos de ellos no son fiables, y eso que no hablamos de personajes de épocas remotas, como en el caso de César...o de Pericles, Alejandro Magno, hombres en el centro del poder. ¿ Y cómo era el rostro de Juana de Arco, mujer y campesina en la Edad Media?&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Hoy en día todos aparecemos en miles de fotos y grabaciones, y las caras de los famosos y poderosos surgen todos los días ante nuestros ojos a cualquier hora y en cualquier lugar. Esto contrasta con el hecho de que, a principios del siglo XX, en  ciertos pueblos remotos de Francia, los campesinos creían que Napoleón aún seguía vivo. El gran corso no llegó por poco a cruzar el umbral de la fotografía.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt; Ciertos acontecimientos ya no se viven, sólo se fotografían o se graban. En cambio, nunca sabremos (en el sentido de que nunca veremos ni oiremos tal cual fue), e incluso es difícil de imaginar (las películas están muy lejos de ayudarnos, y más si en ellas aparecen actores conocidos y están dobladas ) cómo fue realmente el primer encuentro entre Hernán Cortés y Moctezuma, por ejemplo, o cómo era la llegada de los piratas a las costas gallegas para asolarlas y la reacción de nuestros antepasados. Resulta sobrecogedor ver en un museo del Cairo y en buen estado de conservación la momia de Ramsés II, el faraón que supuestamente se enfrentó a Moisés; un rostro descubierto que nos mira desde  4.000 años de distancia.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Las preguntas sobre el pasado que nunca captaremos (ni cataremos) con los sentidos son casi infinitas. Pero Thomas Edison (1847- 1931) creyó que sí era posible conocer de primera mano los hechos y las figuras más importantes del pasado. Inventor del fonógrafo, se propuso en cierto momento ir más allá e inventar un aparato que permitiera recoger del aire los sonidos del pasado, con la intención de llegar a escuchar la voz y las palabras de Jesús de Nazaret.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Ahora el presente que Edison comenzó a grabar con el fonógrafo es nuestro pasado. Visto así, puede decirse que el gran inventor americano logró uno de sus objetivos más descabellados. Pero nunca presenciaremos el pasado porque, simplemente, el pasado no existe...&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;  &lt;/p&gt;    	&lt;meta equiv="CONTENT-TYPE" content="text/html; charset=utf-8"&gt; 	&lt;title&gt;&lt;/title&gt; 	&lt;meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 2.4  (Linux)"&gt; 	&lt;style type="text/css"&gt; 	&lt;!-- 		@page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } 		P { margin-bottom: 0.21cm } 	--&gt;&lt;/style&gt;&lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;  &lt;/p&gt; &lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-5939369051120995926?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/5939369051120995926/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=5939369051120995926' title='12 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5939369051120995926'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5939369051120995926'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/08/articulos-de-tipo-periodistico-ii.html' title='ARTÍCULOS DE TIPO PERIODÍSTICO II'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>12</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-972105816696852599</id><published>2009-07-28T02:34:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T08:40:32.726-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Periodismo'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Historia'/><title type='text'>ARTÍCULOS DE TIPO PERIODÍSTICO I</title><content type='html'>   	&lt;meta equiv="CONTENT-TYPE" content="text/html; charset=utf-8"&gt; 	&lt;title&gt;&lt;/title&gt; 	&lt;meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 2.4  (Linux)"&gt; 	&lt;style type="text/css"&gt; 	&lt;!-- 		@page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } 		P { margin-bottom: 0.21cm } 	--&gt; 	&lt;/style&gt;  &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Hace un año más o menos cerró una revista trimestral ferrolana en la que yo colaboraba a instancias de mi amigo Massa, que trabajaba en la empresa de diseño gráfico que la publicaba (qué hermoso, el pretérito imperfecto.)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Este artículo que hoy publico no llegó a ver la luz porque todo se fue al tacho cuando estaba a punto de aparecer el número que la incluía.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;En próximas entregas iré &lt;/span&gt;&lt;span style="font-style: italic;font-size:130%;" &gt;colgando&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt; aquí los artículos que escribí en aras de la divulgación científica y el placer estético (creo que fueron cuatro en total.)&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;BESTIAS&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Primero fueron los dinosaurios, luego los primos mayores de los mamíferos actuales (el mamut, el tigre de dientes de sable, etc.) los que se fueron quedando atrás en la lotería de la evolución y de la adaptación al medio. Y en la última temporada, digamos a  grosso modo desde hace unos 3000 años, el que dirige la evolución y crea el medio al que adaptarse es el menda, el ser humano.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Por diversos motivos que desembocan en las causas finales de la codicia y el derroche, varias grandes especies que han pasado más o menos desapercibidas han desaparecido a manos del hombre o a consecuencia de su actividad. Tal es el caso de varias subespecies de tigre, como el &lt;b&gt;tigre del Caspio&lt;/b&gt; (&lt;i&gt;panthera tigris virgata)&lt;/i&gt;, originario de Mesopotamia. En un libro de fauna salvaje que me encantaba de pequeño podía leerse al pie de un dibujo de esta criatura: “El tigre del Caspio es uno de los que sólo puedes ver en imágenes, ya que este bonito animal se ha extinguido.”&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Una de las aves más grandes que ha existido jamás, bastante mayor que un avestruz, era la &lt;b&gt;moa&lt;/b&gt; (&lt;i&gt;dinornis maximus&lt;/i&gt;) que habitaba Nueva Zelanda y carecía completamente de alas. Desapareció hace unos 500 años, y ningún hombre blanco ha visto una viva. Tal vez hacían carreras cabalgándolas, como hacen hoy en día con los avestruces en Sudáfrica...&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Caso curioso es el del &lt;b&gt;uro&lt;/b&gt; (&lt;i&gt;bos primigenius&lt;/i&gt;), gran bóvido salvaje que solían torear los antiguos, y que tras extinguirse en 1627 fue “recuperado” a partir de cruces de bóvidos domésticos actuales en el zoo de Múnich.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;La &lt;b&gt;vaca marina de Steller &lt;/b&gt;(&lt;i&gt;hydrodamalis stelleri&lt;/i&gt;), un animal de 8 metros de largo y 8 toneladas de peso, fue visto y no visto: descubierta en el Mar de Bering en 1741, desapareció 27 años después, en 1768, debido a la caza masiva.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;El próximo animal volvió de las simas del tiempo para protagonizar una película junto a Concha Velasco: me refiero al &lt;b&gt;celacanto&lt;/b&gt; (&lt;i&gt;latimeria chalumnae)&lt;/i&gt;, pez antediluviano que se creía extinto desde hacía millones de años hasta que se descubrió un ejemplar vivo en 1938. En 1959 se rodó en España la película &lt;i&gt;Julia y el celacanto&lt;/i&gt;.¿ Y qué harán cuando aparezca el Yeti?  &lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Y para el final he dejado a dos de mis criaturas favoritas de entre las que ya no forman parte de la biosfera: el &lt;b&gt;dodo&lt;/b&gt; o pájaro dodo de Mauricio (&lt;i&gt;raphus cucullatus&lt;/i&gt;) es uno de ellos. La isla Mauricio fue descubierta en 1598, y el pájaro dodo, que sólo vivía allí, desapareció en 1685. No volaba y caminaba con torpeza, por lo que era muy fácil de cazar. Se apreciaban sus plumas, utilizadas en la indumentaria de la época, así como su carne. Llegó a utilizarse la expresión “eres tan tonto como un pájaro dodo.” Un pájaro dodo que no tiene nada de tonto forma parte del delirante elenco de &lt;i&gt;Alicia en el País de las Maravillas.&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;El otro es el &lt;b&gt;cuaga&lt;/b&gt; (&lt;i&gt;equus quagga)&lt;/i&gt;, equino con la mitad delantera de su cuerpo cubierta de rayas, como un animal mitológico: mitad burro, mitad cebra. Habitaba las estepas sudafricanas hasta que los colonos blancos acabaron con él debido a su carne y su piel. El último murió en el zoo de Ámsterdam en 1883.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Quedan cinco rinocerontes blancos septentrionales en un parque natural africano. Los están buscando, y si no encuentran pronto alguno será declarado especie extinguida. Puede que el siguiente sea la vieira normal y corriente (no recuerdo su nombre científico). Desde luego, somos unos bestias.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;    	&lt;meta equiv="CONTENT-TYPE" content="text/html; charset=utf-8"&gt; 	&lt;title&gt;&lt;/title&gt; 	&lt;meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 2.4  (Linux)"&gt; 	&lt;style type="text/css"&gt; 	&lt;!-- 		@page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } 		P { margin-bottom: 0.21cm } 	--&gt;&lt;/style&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-972105816696852599?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/972105816696852599/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=972105816696852599' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/972105816696852599'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/972105816696852599'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/07/articulos-de-tipo-periodistico-i.html' title='ARTÍCULOS DE TIPO PERIODÍSTICO I'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-1181504381085134737</id><published>2009-07-14T02:37:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:56:59.457-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Hunter S. Thompson'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='un cuento que te cuento'/><title type='text'>¿Y A MÍ QUE ME CUENTAS?</title><content type='html'>   	&lt;meta equiv="CONTENT-TYPE" content="text/html; charset=utf-8"&gt; 	&lt;title&gt;&lt;/title&gt; 	&lt;meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 2.4  (Linux)"&gt; 	&lt;style type="text/css"&gt; 	&lt;!-- 		@page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } 		P { margin-bottom: 0.21cm } 	--&gt; 	&lt;/style&gt;  &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;“&lt;/span&gt;&lt;span style=";font-family:Salem;font-size:130%;"  &gt;Me pagaban veinticinco dólares al día por contribuir a arruinar el único lugar en el que, en el curso de los diez años pasados,me había sentido en paz.”&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style=";font-family:Salem;font-size:130%;"  &gt;Hunter S. Thompson, &lt;/span&gt;&lt;span style=";font-family:Salem;font-size:130%;"  &gt;&lt;i&gt;El diario del ron&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Salem;font-size:130%;"  &gt;Me despierto. Suelto el “cagondiós” reglamentario. Abro la ventana y está nublado. Parece que este año tampoco va a haber verano. Voy a tomar un café al bareto de siempre, y como siempre, el café está hirviendo. Veo las caras abotargadas y escucho las voces resignadas de mis vecinos, que cuentan las mismas historias y leen los mismos periódicos día tras día.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Salem;font-size:130%;"  &gt;Vuelvo a casa, y ahí está la guitarra. Se me ocurre tocar algo y resulta que ya está inventado ¿Para qué seguir escribiendo canciones? Ya no hay nada nuevo que decir, y la gente quiere escuchar lo de siempre. &lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt; &lt;span style=";font-family:Salem;font-size:130%;"  &gt;&lt;span style="font-style: normal;"&gt;Me pongo a comer a toda prisa y a deshora, cuando aún debería estar desayunando. Por mucho que corra, es casi imposible no llegar tarde.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Salem;font-size:130%;"  &gt;Agarro la bici. Está hecha polvo. La rueda de atrás está torcida; unas patadas pueden ser la solución. Pero entonces la rueda se tuerce más.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Salem;font-size:130%;"  &gt;Voy por el paseo con el viento en contra. Los coches, cargados de holgazanes que no van a pie ni al váter, hacen caso omiso de mi presencia. Los viandantes no se apartan ni a la de tres.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Salem;font-size:130%;"  &gt;Ya estoy cansado y sudando cuando llego a la cloaca infecta que queda de lo que fue laguna antes de que construyeran chalés y gasolineras y vertederos en primera línea de playa. Unos patos nadan por allí, y las gaviotas y los cuervos no quitan ojo del único polluelo que los sigue. Así es la vida.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Salem;font-size:130%;"  &gt;Cruzo el erial que intentan embellecer para los turistas y llego al trabajo, pringado de sudor y sin respiración. Se acumula el chollo. Un desperdicio de medios. Tomo otro café para no quedarme dormido. Hablamos de lo de siempre. A media tarde me muero de hambre por haber comido tan temprano.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Salem;font-size:130%;"  &gt;Los guiris, despreocupados y de vacaciones, colapsan mi actividad y mi mente. El francés no sabe español y no quiere saber inglés. Me acuerdo de los héroes del dos de mayo de 1808.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Salem;font-size:130%;"  &gt;Me asomo a la playa. El agua está sucia ¿Cuánto habrán pagado por la bandera azul? La gente chapotea, sale del agua y sigue ofendiendo a la vista con sus atuendos una vez de regreso al pueblo.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Salem;font-size:130%;"  &gt;Después de aburrirme unas horas salgo del trabajo. No voy a tener tiempo de hacer nada  antes de irme a dormir. Hace frío y la bici emite un ruido intermitente y nada agradable. Ciertos individuos de ambos sexos se meten en mi camino vestidos de chándal y caminando más rápido de lo habitual. Supongo que vieron en la tele que eso era hacer deporte. &lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Salem;font-size:130%;"  &gt;Ceno las sobras de la mañana y bajo a tomar algo. Y claro, liada. Los colegas berreando y montándola. No nos meten unas hostias de milagro.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm; font-style: normal;"&gt;&lt;span style=";font-family:Salem;font-size:130%;"  &gt;Una tipa me echa la boca. Está salida como una perra.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt; &lt;span style=";font-family:Salem;font-size:130%;"  &gt;&lt;span style="font-style: normal;"&gt;Abro los ojos y allí está. Es aun más fea de lo que parecía. Está nublado. Cagondiós. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt; &lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-1181504381085134737?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/1181504381085134737/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=1181504381085134737' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/1181504381085134737'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/1181504381085134737'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/07/y-mi-que-me-cuentas.html' title='¿Y A MÍ QUE ME CUENTAS?'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-8090204805928090023</id><published>2009-07-07T02:50:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:56:59.458-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='un cuento que te cuento'/><title type='text'>¿POR QUÉ TANTO ODIO?</title><content type='html'>   	&lt;meta equiv="CONTENT-TYPE" content="text/html; charset=utf-8"&gt; 	&lt;title&gt;&lt;/title&gt; 	&lt;meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 2.4  (Linux)"&gt; 	&lt;style type="text/css"&gt; 	&lt;!-- 		@page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } 		P { margin-bottom: 0.21cm } 	--&gt; 	&lt;/style&gt;  &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-family:FreeSerif,serif;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Aunque esté nublado siempre se cuela un rayo de sol por el callejón que desemboca frente a mi ventana. La abro temprano y me invade la frescura de la brisa marina. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-family:FreeSerif,serif;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Salgo de casa para aprovechar la mañana. Tomo un café en el hermoso establecimiento situado frente al puerto, en el que siempre hay una sonrisa esperándome tras la barra. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-family:FreeSerif,serif;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Tras leer las noticias del día doy un paseo. Me encuentro con el paisanaje, intercambiamos saludos y palabras cómplices. Las nubes se van apartando y el cielo esparce toda su claridad.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-family:FreeSerif,serif;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Vuelvo a casa y la inspiración se hace dueña de mi espíritu. Qué hermosa melodía, espero no olvidarla.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-family:FreeSerif,serif;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Disfruto de la comida temprano, y después agarro mi vieja bicicleta, montura fiel y compañera, y salgo rodando hacia mi lugar de trabajo, junto a la playa.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-family:FreeSerif,serif;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Recorro el paseo recréandome con el paisaje y las muchachas en su plenitud,     bronceadas por el calor del verano. Vaya, yo también estoy moreno, y en mi peso ideal.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-family:FreeSerif,serif;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Cruzo el puente y me detengo, como todos los días, a ver a la pareja de ánades que se balancea sobre las plácidas aguas del riachuelo. Les sigue un polluelo, que descubre el mundo guiado por sus amantes padres ¡ resulta tan gracioso!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-family:FreeSerif,serif;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Por el sendero que abraza la laguna las lagartijas, traviesas, desaparecen en la espesura a mi paso, y las flores exhiben colores inusitados.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-family:FreeSerif,serif;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Llego a mi puesto laboral y cumplo con mi deber: me siento, navego por la red de redes escogiendo entre los contenidos que me ofrece, tomo un café en ambiente de sana camaradería, me asomo al mar de azul intenso y calmo, departo con gentes venidas de todos los rincones del mundo y me despido hasta mañana cuando el atardecer acaricia el horizonte.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-family:FreeSerif,serif;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;La noche cae y, coqueta, me seduce con su misterio. Entre bromas y juegos disfruto de la mejor compañía ¿Acaso hay algo mejor que tomarse unas cervezas con los amigos?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt; &lt;p style="margin-bottom: 0cm;"&gt;&lt;span style="font-family:FreeSerif,serif;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;En el calor de la madrugada descubro el fuego de unos ojos ardientes y negros que me desnudan. La mañana nos encuentra abrazados.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-8090204805928090023?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/8090204805928090023/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=8090204805928090023' title='4 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8090204805928090023'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8090204805928090023'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/07/por-que-tanto-odio.html' title='¿POR QUÉ TANTO ODIO?'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-8259316793095949758</id><published>2009-06-18T09:02:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T08:56:13.007-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><title type='text'>PECHADO POR REFORMAS</title><content type='html'>Coido que tódolos siareiros do programa xa constataron o que albiscaramos: "Aberto por reformas", dirixido e presentado por Xurxo Souto, deixou de existir como tal. A miña josadeira nun alambique. Agora é outro programa máis de música internacional, plaxio do meu, por certo, e presentado por unha voz monocorde (ou iso me pareceu a única vez que o escoitei, no coche de Juancho e precisamente indo para grabar a Radio Boiro, e Juancho disíndome "ah, pero non o sabías?").&lt;br /&gt;Pois iso,como estaba visto, desaparece o único espacio para a promoción da música galega e en galego hasta que los rojos vuelvan a ganar las elecciones, supongo, e hala, a faser un projrama pa rellenar, e a poñer o de sempre, e viva carlos baute e marta sánchez, galega universal.&lt;br /&gt;O caso é que a única vez que fun ó programa, para presentar o disco colectivo &lt;span style="font-style: italic;"&gt;Riveira na ruta&lt;/span&gt;, Mr. Souto díxome que cando grabara algo máis que llo mandara, pa poñelo no programa e todo eso, e agora que xa o teño jrabado (a semana que ven está listo), a quen llo mando, a Feijo-ó? ou a aljún dos conselleiros que se presentaron falando en castellano, porque el gallego se impone y la lencua de cervantes está en peligro de extinción? Bueno, pa eso están los políticos, pa crear problemas donde no los hay, sí , ya sabes, esa gente a la que pagas para que se ría de ti...&lt;br /&gt;En fin, non quero seguir a falar deses papaostias, nin analizar o xiro á dereita nas eleccións europeas (?), cando está máis que claro que o mundo só quere escravos e escravos e escravos e...&lt;br /&gt;bueno, voume relajar, que para a semana empeso a traballar no campin de "oficial recepcionista" e teño que juardar a mala hostia pa os jiris.&lt;br /&gt;Por certo, se vos apetece firmade o manifesto básico pola defensa da RTVG contra a censura e marxinación da música galega, en www.komunikando.net&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-8259316793095949758?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/8259316793095949758/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=8259316793095949758' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8259316793095949758'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8259316793095949758'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/06/pechado-por-reformas.html' title='PECHADO POR REFORMAS'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-7064171710136671868</id><published>2009-05-21T02:34:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:28:58.493-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><title type='text'>LA MAQUETA DE LA CASITA &amp; DEL BOEIIIING</title><content type='html'>El Llisus, autor principal del blog setero que podéis ver a la izquierda en los enlaces (refungando) me amenaza con represalias fungiformes como no actualice mi procelosa bitácora (qué significa "procelosa"?); últimamente no me pasa nada...&lt;br /&gt;Bueno, estoy grabando una maqueta con cinco temas que espero sacar al mercado de abastos antes del verano como mascarón de proa de mi próxima gira, que aún no tiene nombre (tal vez "Lo Tuyo No Tiene Nombre Summer Tour"?).Los músicos que participan en la misma son los siguientes:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Javier Ferreirós........Guitarra, voz, armónica naranjo&lt;br /&gt;Fer Llon..................Bajo, coros&lt;br /&gt;Tomitón..................Batería, coros&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;All songs by Javier Ferreirós (Man do Demo!Music Ltd.)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Producido por Tomás Ageitos en los estudios La Casita, Ribeira.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Batería y bajo ya están grabados,sólo me falta poner mi parte, y hasta ahora está quedando de put...muy bien, tengo la suerte de contar con un par de musicazos, que tras escuchar las demos de las canciones se lanzan a grabar y, si bien tienen en cuenta mis sugerencias, no pongo trabas a su creatividad, que es mucha. Tomás me explica los entresijos de la producción y yo no me entero ni de la mitad. Cuando vio mi guitarra nueva, exclamó: "Bueno, acabáronse as pistolas de ajua! por fin temos armas de verdá!" Su parecido con Brendan Frazier (o como coño se escriba) y su disposición y entrega absoluta para con este trabajo hicieron el resto.&lt;br /&gt;Junto a Llon forman un dúo de perfeccionistas que compensan mi chapucismo y amor por la improvisación en general.&lt;br /&gt;Con esta maqueta podrán vds. disfrutar de los más dispares géneros, desde el jrunje a la bossa nova.&lt;br /&gt;En cuanto esté lista, colgaré un par de canciones en mi myspace.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pues precisamente ayer estábamos en La Casita el capi Chumeiras,el Chirivitas, yo, Miguel Mariño, Abdón y el mencionado Tomás (sólo faltaba el Frondas) cuando llegaron los de la TVG y nos entrevistaron y nos grabaron tocando y figurando, y yo hacía como que me enteraba de lo que hacía Tomás con el ordenata a pesar de estar bajo los efectos de sustancias psicotrópicas (té negro) y del sol de la tarde dándome en el cráneo.&lt;br /&gt;Luego fuimos a la dársena y grabaron al Chumi y al Chiri saliendo del mar mientras tocaban "Raindrops keep fallin' on my head" y como colofón tocamos "Axóuxere" allí mismo.&lt;br /&gt;Abdón y yo mandamos saludos para Terio.&lt;br /&gt;Todo esto se podrá ver en la tele dentro de un mes, más o menos, supongo que en "Banda Curta", o musical da galega. Estean atentos ás súas pantallas (dise "pantallas", Maripeli? creo que así lle chaman á Santa Compaña en Lugo, ou por aí.)&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-7064171710136671868?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/7064171710136671868/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=7064171710136671868' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/7064171710136671868'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/7064171710136671868'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/05/la-maqueta-de-la-casita-del-boeiiiing.html' title='LA MAQUETA DE LA CASITA &amp; DEL BOEIIIING'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-4211769561704843363</id><published>2009-04-29T06:45:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T08:41:44.173-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Xira Mundial'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Bob Dylan'/><title type='text'>TODA A XIRA MUNDIAL ( SEGUNDA ENTREGA)</title><content type='html'>6. Folsom Prison Blues, Johnny Cash&lt;br /&gt;La belle dame sans regrets, Sting&lt;br /&gt;The Nile song, Pink Floyd&lt;br /&gt;Aquellos Besos, Andrés Calamaro&lt;br /&gt;- A.D: Absolutely sweet Marie&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;7. Las cosas fingen, Josele Santiago&lt;br /&gt;Something following me, Procol Harum&lt;br /&gt;Sitting up straight, Supergrass&lt;br /&gt;Alabama, Neil Young&lt;br /&gt;-A.D: Million dollar bash&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;8. Five years, David Bowie&lt;br /&gt;The last dictator, Spacehog&lt;br /&gt;Let it down, George Harrison&lt;br /&gt;Aguas de março, A. C. Jobim&lt;br /&gt;-A.D: The ballad of Frankie Lee and Judas Priest&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;9. Why don´t you do right? Sinead O´Connor&lt;br /&gt;Fresh feeling, Eels&lt;br /&gt;Hemingway delira, Eliades Ochoa&lt;br /&gt;Walking after midnight, Patsy Cline&lt;br /&gt;-A.D: I threw it all away&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;10. ESPECIAL 69 (discos que cumplen 40 anos)&lt;br /&gt;Communication Breakdown, Led Zeppelin&lt;br /&gt;You can´t always get what you want, Rolling Stones&lt;br /&gt;Cymbaline, Pink Floyd&lt;br /&gt;Touch me, The Doors&lt;br /&gt;-A.D: The boxer&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;11. King Herod´s song, &lt;em&gt;Jesuchrist Superstar&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;Suzie Blue, Ben Harper&lt;br /&gt;De noite na cama, Marisa Monte&lt;br /&gt;Slipping away, Rolling Stones&lt;br /&gt;-A.D: Day of the locusts&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;12. Little Miss Strange, Jimi Hendrix&lt;br /&gt;I got it bad and that ain´t good, Nina Simone&lt;br /&gt;Hotel Arizona, Wilco&lt;br /&gt;Where did you sleep last night? Nirvana&lt;br /&gt;-A.D: Billy 1&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;13. I´m crying, Animals&lt;br /&gt;Tijuana Lady, Gomez&lt;br /&gt;El carretero, &lt;em&gt;Buena Vista Social Club&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;Orgullecida, &lt;em&gt;Buena Vista Social Club&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;-A.D: Something there is about you&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;14.Llama, Phish&lt;br /&gt;Sweet thing, Van Morrison&lt;br /&gt;Work, Bob Marley&lt;br /&gt;Walking the boogie, John Lee Hooker&lt;br /&gt;-A.D: Simple twist of fate&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-4211769561704843363?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/4211769561704843363/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=4211769561704843363' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/4211769561704843363'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/4211769561704843363'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/04/toda-xira-mundial-segunda-entrega.html' title='TODA A XIRA MUNDIAL ( SEGUNDA ENTREGA)'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-8268308266430961672</id><published>2009-04-16T02:39:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T08:41:44.173-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Xira Mundial'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Bob Dylan'/><title type='text'>TODA A XIRA MUNDIAL  ( PRIMEIRA ENTREGA)</title><content type='html'>Ya que mi magnífico programa musical radiofónico no se puede seguir por internet (ya sabemos que la informática no es ciencia, es chamanismo), me dispongo a publicar aquí la lista de las canciones que pinché hasta ahora, y quien quiera que se las vaya poniendo cada miércoles a la 1 de la tarde (repito las del primer programa):&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;1. Nothing to show, Supertramp&lt;br /&gt;    God only knows, Beach Boys&lt;br /&gt;    Long Tall Sally, Jerry Lee Lewis&lt;br /&gt;    Grief in my soul, Tim Buckley&lt;br /&gt;    Lover, you should have come over, Jeff Buckley&lt;br /&gt;    - Sección dos Arquivos Dylanescos (AD): Bob Dylan´s Blues&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;2. I´m hurting inside, Bob Marley&lt;br /&gt;    Hoochie Coochie Man, Muddy Waters&lt;br /&gt;    Young Man Blues, The Who&lt;br /&gt;    Tomara, Vinicius &amp;amp; Toquinho &amp;amp; Maria Creuza&lt;br /&gt;    Lazy Flies, Beck&lt;br /&gt;    - AD: Boots of Spanish leather&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;3. Wrapped around your finger, Police&lt;br /&gt;     Tripping out, Curtis Mayfield&lt;br /&gt;     -AD: Subterranean Homesick Blues&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;4. Every dog has his day, Sly &amp;amp; The Family Stone&lt;br /&gt;    Don´t fail me now, Ryan Adams&lt;br /&gt;    Come and get it, Paul Mc Cartney&lt;br /&gt;    A message to you Rudy, The Specials&lt;br /&gt;    Borzeguim, A. C. Jobim&lt;br /&gt;   - AD: Queen Jane Aproximately&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;5. Under a mountain, Black Crowes&lt;br /&gt;    Summer wind, Frank Sinatra&lt;br /&gt;    What you got, John Lennon&lt;br /&gt;     Day tripper, Jimi Hendrix&lt;br /&gt;     - AD: Tell me momma&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-8268308266430961672?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/8268308266430961672/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=8268308266430961672' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8268308266430961672'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8268308266430961672'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/04/toda-xira-mundial-primeira-entrega.html' title='TODA A XIRA MUNDIAL  ( PRIMEIRA ENTREGA)'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-2177341649420695037</id><published>2009-04-01T09:12:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T08:55:53.815-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><title type='text'>CHUVIA</title><content type='html'>Este fin de semana (3 e 4 de abril) é a Festa da Chuvia en Riv/beira. Todo o compendio das artes creadas polo inxenio humano terá presencia, coa primacía da música, porque aínda que non queiras, escóitala.&lt;br /&gt;Ribeira vive un momento dulce en lo que a creatividad musical se refiere, sólo comparable al Niu York de los primeros años 60, al Londres de mediados o a la California de los últimos. Jran momento y Jran lujar para estar vivo y tocando.&lt;br /&gt;Non coñezo, nas miñas limitacións de aldeano global do último extremo do Vello Mundo coñecido, unha iniciativa igual; toda a organización é mérito da asociación Bastantes Llon e os gastos páganse co recaudado pola venda de paraugas, camisolas, etc.&lt;br /&gt;Todo el mundo puede participar; de hecho, el cartel no va a estar definitivamente cerrado, salvo por problemas de horario. La espontaneidad prima en esta celebración que, de momento, va a disponer de tres escenarios musicales: llegarán a darse actuaciones simultáneas, por ejemplo, en la Plaza de Vigo y en el parque García Bayón, donde me va a tocar actuar , junto al resto de bandas que participan en el disco "Riv/beira na Ruta", en algún momento entre las 12 del mediodía y las 8 de la tarde del sábado 4 de abril.&lt;br /&gt;Entrade en www.festadachuvia.com e informádevos. Rib/veira está máis preto graZas á miragre autoviística.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-2177341649420695037?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/2177341649420695037/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=2177341649420695037' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2177341649420695037'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2177341649420695037'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/04/chuvia.html' title='CHUVIA'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-8857451030321659284</id><published>2009-03-17T03:46:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T08:55:53.815-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><title type='text'>BUFONES, GATOS &amp; ONE PERRO</title><content type='html'>A pesar de que mi canciones no fueron seleccionadas por el señor Auserón en el concurso coruñés, se nos presentó la oportunidad a los defenestrados de hablar con él el 25 de febrero, miércoles, por la tarde.&lt;br /&gt;Así que me fui a la coru en plan pídele cuentas al rey pero sin mala leche, ya que mi intención principal era conocer a Auserón, que se me antojaba buen tipo a raíz de las entrevistas que había visto (veído) y leído (listo), así como un buen escritor de canciones.&lt;br /&gt;Llegué al fórum y me di cuenta que era el único fracasado que había acudido a hablar con él, el resto eran los merecedores de laureles y asistencia al obradoiro en el que Auserón (a partir de ahora SA) impartía sus magistrales lecciones.&lt;br /&gt;Una vez dentro SA preguntó si había algún pringao desafinador (no con esas palabras, por supuesto) y yo alcé tímidamente el dedo, le entregué mi maqueta y esperé mi turno, porque antes se centró en desmenuzar el tema de otro fracasado que había aparecido.&lt;br /&gt;Cuando llegó mi turno le escribí la letra; escuchamos el tema, "Axóuxere" y me dijo, con razón, que había que pulir la melodía de las estrofas, aunque el estribillo "ya lo tenía". SA se dedicó a desgranar la letra con mucha pasión y dijo estar de acuerdo con lo que yo decía en la letra, a pesar de que yo no sabía, conscientemente, lo que decía la letra y de que , como en casi todas las canciones y como bien sabe SA, la primera persona es un personaje, no soy yo.&lt;br /&gt;Tras traducírselo, con el visto bueno de la lingüista allí presente, SA dijo que le gustaba el estribillo, cascabeles que remitían "a bufones shakespearianos... o a un gato".&lt;br /&gt;Hizo sus bailes de Radio Futura y un músico que le echaba una mano con lo de las armonías y tal me sugirió ciertos cambios muy interesantes. Siento no recordar el nombre de este caballero, creo que coruñés por el acento.&lt;br /&gt;Cuando me iba le regalé el disco, y al ver que yo era de Riv/beira dijo que tenía una canción inspirada en mi pueblo natal. Le confesé que no la conocía y finalmente me dijo "dale caña a la nena del cascabel!".&lt;br /&gt;También me pidió que le enviara los cambios efectuados en mi canción. Gracias señor Perro, por la atención y el desafío planteado.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-8857451030321659284?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/8857451030321659284/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=8857451030321659284' title='3 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8857451030321659284'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8857451030321659284'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/03/bufones-gatos-one-perro.html' title='BUFONES, GATOS &amp; ONE PERRO'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-6370149864034913348</id><published>2009-02-26T06:33:00.001-08:00</published><updated>2010-10-14T08:35:50.271-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Arqueología'/><title type='text'>A CALAVERA DE BREOGÁN</title><content type='html'>Xa estou de volta, tras saltarme varios prazos de entrega, pero así es la vida moderna en esta megalópolis en la que arden barcos sin ton ni son...&lt;br /&gt;El lunes pasado me fui de prospección arqueológica con tres colegas (uséase, que estudiaron lo mismo que yo) a Arcade (alguien se acuerda de la peluquera de interviú?), a efectos de delimitar el perímetro de un castro sin excavar para evitar que la autopista pase por encima de él.&lt;br /&gt;Una prospección, para los legos (pequeños y amarillos) en la materia es un rastreo de restos en superficie y blablabla sin llegar a excavar para no joderlo todo, estamos?&lt;br /&gt;Uno de los colegas era Telmo, y su mera presencia siempre supone una aventura en ciernes. Llegamos al castro tras una serie de confusas indicaciones y tras atravesar leiras diversas y esquivar a un caballo que se hizo amigo de Telmo, sacamos de gps y empezamos a rodear el castro atravesando silveiras y tirándonos a rolos por los terraplenes formados por los muretes que los castrexos tuvieron a bien construir para su defensa (creo que no destruimos ninguno...). Fumamos y comimos y Telmo encontró una piedra redonda que, tras comprobar que era así porque así lo quiso la naturaleza, utilizamos para jugar a los bolos (os birlos dos Picapedra).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Qué recondita necrópolis con esqueletos cubiertos de oro nos espera bajo tierra cuando empecemos a excavar? Seguirá pastando el caballo en la autopista?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mira el&lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=lUkt5XEN1IE&amp;amp;feature=related"&gt; vídeo.&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En la próxima entrega hablaré de mi encuentro con Santiago Auserón, alias Juan Perro, alias o cantante de Radio Futura, conversación con cánticos incluidos que no tuvo desperdicio.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-6370149864034913348?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/6370149864034913348/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=6370149864034913348' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6370149864034913348'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6370149864034913348'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/02/calavera-de-breogan.html' title='A CALAVERA DE BREOGÁN'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-961267804409349709</id><published>2009-01-29T08:20:00.000-08:00</published><updated>2010-10-14T08:36:31.456-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Xira Mundial'/><title type='text'>O TRANSISTOR. XIRA MUNDIAL</title><content type='html'>Ya que muchos no podéis escuchar Radio Boiro, ni siquiera por internet, simplemente contaros cómo van mis comienzos en la más insigne emisora barbanzana.&lt;br /&gt;Primero fue el programa de música en el que pincho temas de rocanrrol y sus alrededores, "Xira Mundial".&lt;br /&gt;En la segunda emisión llegó Juancho y se comprometió a montar un magazine humorístico- festivo con mi ayuda, y que se llama "O Transistor".&lt;br /&gt;En la tercera semana, O Transistor foi unha realidade: entrevista a Suso Bello, sección de cine a cargo de Toño Díaz y sección de frikadas televisivas a cargo de Susana la morena. Xira Mundial se convirtió en la última sección y sólo tuve tiempo de poner tres temas.&lt;br /&gt;Cuarta edición: Xira Mundial se independiza de O Transistor y así tengo tiempo de poner hasta seis temas. Juancho y yo seguimos vacilándonos en O Transistor (miércoles de 11 a 12) y yo respiro tranquilo en Xira Mundial (miércoles de 13 a 13.30).&lt;br /&gt;El email de O Transistor y por defecto de mi programa musical es otransistor@gmail.com; en él podéis pedirle a Obama que arregle lo que querais y consultarle a Susana vuestras dudas sobre sexo.&lt;br /&gt;En el primer programa de Xira Mundial pinché los siguientes temas:&lt;br /&gt;-"Nothing to show", de Supertramp.&lt;br /&gt;-"God only Knows", de los Beach Boys.&lt;br /&gt;-"Long tall Sally", interpretada por Jerry Lee Lewis.&lt;br /&gt;-"Grief in my soul", de Tim Buckley.&lt;br /&gt;-"Lover, you should have come over", de Jeff Buckley.&lt;br /&gt;Y en la sección "Arquivos Dylanescos" (temas de Bob por orden cronológico), "Bob Dylan´s Blues".&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ya os seguiré contando. Caos y pasión radiofónica.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-961267804409349709?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/961267804409349709/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=961267804409349709' title='7 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/961267804409349709'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/961267804409349709'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/01/o-transistor-xira-mundial.html' title='O TRANSISTOR. XIRA MUNDIAL'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-7553636279859595163</id><published>2009-01-23T08:22:00.000-08:00</published><updated>2010-10-14T09:29:18.431-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><title type='text'>IN THE SKYPE WITH DIAMONDS &amp; MARGARITAS</title><content type='html'>En mundo se (des)integra a una velocidad pasmosa (consulten, por ejemplo, www.misegagropilas.blogspot.com) y esto nos lleva a que alguien como yo toque una canción en directo por videoconferencia a través del skype, que es gratis. Hubo un cabaret en Própolis (www.porpropolis.blogspot.com), "O Cabarete do Dezasete", y como yo estaba en otro continente no pudieron contar con mi presencia en Curuña. Así que, todavía bajo los efectos del jet-lag, a las 4 de la tarde en Acapulco, toqué "La pista del crimen" para los que estaban en Própolis, Coruña, a las 10 de la noche.&lt;br /&gt;Fui a Acapulco a participar en la gala de entrega de los miligrammies latinos: camisa hawaiana, margaritas,etc. Al final el evento se canceló por motivos de seguridad: el señor Obama estaba en la ciudad &lt;span style="font-style: italic;"&gt;tomando unas tequilas.&lt;/span&gt; Así que al final, mi representante para Asuntos Americanos, el sr. Maychild, y yo, nos fuimos al fútbol y bebimos y nos reímos y me ofrecieron drogas y dije que no.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Por cierto, colgué dos canciones en www.acorunason.eu, un concurso de autocantores. Registraos y votadme, si os apetece.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-7553636279859595163?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/7553636279859595163/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=7553636279859595163' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/7553636279859595163'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/7553636279859595163'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/01/in-skype-with-diamonds-margaritas.html' title='IN THE SKYPE WITH DIAMONDS &amp; MARGARITAS'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-7569165429507099866</id><published>2009-01-14T08:52:00.000-08:00</published><updated>2010-10-14T08:51:26.494-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Bob Dylan'/><title type='text'>TOMBSTONE:CONCIERTO Y MEDIO</title><content type='html'>"El cantante que actúa con una banda  tiene más a lo que responder, y puede sentirse más libre para inventar respuestas. Es continuamente estimulado (sorprendido) y también es apoyado, afianzado, contrarrestado, lo cual le da más libertad para correr riesgos, para llevar la música a sus límites, cualesquiera que éstos sean en esta noche en concreto."&lt;br /&gt;Paul Williams, &lt;span style="font-style: italic;"&gt;Bob Dylan. Años de madurez (1974-1986)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;U&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;na hermosa tradición riv/beirense es la sesión vermú que organizan en el Capitán Morgan sus propietarios bercianos el día de nochebuena, y en la que toca lo más granado de los músicos de la siud&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;á (&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;esto es, todo aquel que se atreva). Nosotros teníamos nuestro primer concierto al día siguiente, Cumpleaños de Dios, en la Telleira&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;/span&gt;,&lt;/span&gt; y aunque lo habíamos comentado, el batería, Juan, como siempre, se mostraba un poco reticente a hacer un preestreno de nuestro show en la siempre desfasada y alcohólica sesión vermú.&lt;br /&gt;El espectáculo empezó a la 1 de la tarde con los Chikilicuatres, con Chumeiras y compañía ruidosa. Sobre las 3 decidí tomarme un respiro de todo aquel jolgorio y fui a tomarme una caña al Plaza. Estaba allí departiendo con Esteban (tal!) cuando recibí una llamada del Chumi: "Ferreirós, ven tocar." "Vou!"&lt;br /&gt;En cuanto entré ya estaban preparados instrumentos en mano; me quedé anonadado, ya que ni siquiera creía que fuéramos a tocar. Cogí la guitarra de zurdo del Chumeiras y nos embalamos con el repertorio de clásicos. La respuesta del público fue excelente. El Llisus pasó delante de mí, me hizo un corte de mangas y no lo vi en dos días. Le echamos unas 10 piezas y subieron los siguientes, Ovos Chocos. Tucho (nuestro guitarra solista) dijo que no se había oído a sí mismo y que tocó incómodo. Pero, como siempre, tocó como Dios.&lt;br /&gt;El show siguió hasta las 8 de la tarde, y nuestro bajista, Llon Jornada Completa, tocó con todos los grupos, desde los Chikilicuatres hasta el fin. Ten unha energía que mete medo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En la Telleira nos presentamos como Ferreirós Experience contra mi voluntad y dimos un gran concierto. Con "escuderos" así es imposible no lanzarse. Tocamos dos temas míos con unos arreglos cojonudos idea de estos fenómenos y el concierto quedó grabado (no muy bien ) en el portátil de Llon. Cerca del final, con mi jarjanta destrozada, Llon y Tucho, que llevan tocando juntos desde la cuna, se lanzaron al público y empezaron a hacer filigranas ante mi sorpresa y el estupor general. Antes de eso me marqué unos temas yo solo mientras el grupo le daba al drinkin.&lt;br /&gt;A la peña le moló mucho y nos auguraron un gran futuro como banda de directo. El entusiasmo llevó a varios hombres y mujeres curtidos a hacer comentarios que mezclaban música y sexo y que me niego a reproducir.&lt;br /&gt;Tengo un par de temas nuevos para montar, posiblemente toquemos en carnaval en Boiro en A Pousada das Ánimas, garito que acogió las actuaciones de insignes personajes como unos mariachis y Javier Krahe.&lt;br /&gt;Al parecer, nuestro grupo se va a llamar Tombstone. Me lo dijo Llon cuando íbamos hacia Coruña en coche a las 12 de la noche; en el asiento de atrás iban Toñito de Poi y Pablo Bicho. Yo estaba achispado y me pareció bien, pero eso es otra historia. Tombstone: la leyenda de la banda sin nombre. Me gusta. Es crepuscular y blusero.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-7569165429507099866?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/7569165429507099866/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=7569165429507099866' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/7569165429507099866'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/7569165429507099866'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2009/01/tombstoneconcierto-y-medio.html' title='TOMBSTONE:CONCIERTO Y MEDIO'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-967286503269921100</id><published>2008-12-30T07:30:00.000-08:00</published><updated>2010-10-14T08:48:11.697-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Bob Dylan'/><title type='text'>CORRUBEDO SAY YOU WILL</title><content type='html'>" ¿Cómo puede un hombre abandonar, y luego componer la canción más importante de su carrera, y después ir al estudio y grabarla, todo en el curso de dos semanas? (...) Sucede en un instante, y si es auténtico, es completo y permanente. No regresas nunca."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Paul Williams, &lt;span style="font-style: italic;"&gt;Bob Dylan. Años de juventud (1960-1973).&lt;br /&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;E&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;l 20 de diciembre se presentó en Corrubedo el disco "Riveira na ruta", con la participación de 13 bandas locales entre las que me encuentro (Mi tema, "Axóuxere", es el primero del disco). Cada banda tenía 10 minutos para tocar. Yo llevaba bebiendo desde la 1 de la tarde y cuando llegó mi turno debían ser las 22:30 aprox. Justo antes de subir al escenario no me encontraba demasiado colocado, incluso afiné y me colgué la armónica al cuello sin dificultades&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;/span&gt;. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;Pero en el momento en que rasgueé el primer acorde me di cuenta de cuán borracho estaba. Toqué "Colgado de tus trenzas", "Waiting in vain" y "Axóuxere" sin mediar palabra y con las uñas pintadas. No recuerdo si me aplaudieron o no en la que fue LA PEOR ACTUACIÓN DE MI VIDA (y no sólo en el plano musical.) Sobre las 00:00 Cris la del Plaza me devolvió a Ribeira sano y salvo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El 23 de diciembre mi querido Llon organizó en su bar Triskel lo que llamó en los carteles "Noche de Cantautores". Éramos 4 tipos y 1 tipa, Cristiniña, que salió de primera. Yo subí de último, pero la actuación del penúltimo, un auténtico gilipollas, se alargó lo indecible. Cuando subí el público estaba completamente mamado y yo más sereno que nunca (venganza kármica por lo de Corrubedo.) Primero toqué yo solo: "Colgado de tus trenzas", "Tengo que irme al sur", "Corasón"... y después Llon me acompañó con el bajo: "Miss you" y todos esos temas rocanroleros. Cuando me di cuenta también nos acompañaba Alberto Samba con la flauta y un colocado desconocido al acordeón. ¿ Dónde está el cantautorismo?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El día siguiente, 24 de diciembre, se presentó de manera informal mi banda de rocanrol en la sesión vermú del Capitán Morgan. Hablaré de este y del concierto del 25 en la próxima entrega. Permanescan atentos a sus pantallas.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-967286503269921100?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/967286503269921100/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=967286503269921100' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/967286503269921100'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/967286503269921100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/12/corrubedo-say-you-will.html' title='CORRUBEDO SAY YOU WILL'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-4163330502869743570</id><published>2008-12-19T03:42:00.000-08:00</published><updated>2010-10-14T08:37:57.956-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Xira Mundial'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Beatles'/><title type='text'>LA MAGIA DE LAS ONDAS</title><content type='html'>El miércoles fui a Boiro Gómez Kemp con el objetivo de meterme en los estudios de Radio Boiro (107.2 de tu dial) y hacer un amago de lo que será mi programa de radio sobre rocanrol y sus aledaños. En esta primera ocasión el señor Triñanes me pidió que hablase, en calidad de invitado de excepción, sobre el disco blanco de los Beatles y pinchase alguno de sus temas, ya que se cumplen 40 años! de su lanzamiento; fue una media hora harto divertida y, como estoy acostumbrado a escuchar mi propia voz, no me sorprendió cuando el programa se emitió al día siguiente. Creo que me lo voy a currar en plan Juan de Pablos, esto es, tosiendo y dedicándole temas a las chicas que me gustan y hablando de mi colada. Ahora tengo que pensar un nombre para el programa y una sintonía: se admiten sugerencias, por fuleras que sean. Se me olvidó preguntarle al señor Triñanes si se puede fumar en el estudio.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-4163330502869743570?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/4163330502869743570/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=4163330502869743570' title='4 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/4163330502869743570'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/4163330502869743570'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/12/la-magia-de-las-ondas.html' title='LA MAGIA DE LAS ONDAS'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-3524095964560224362</id><published>2008-12-05T07:01:00.000-08:00</published><updated>2010-10-14T09:31:04.716-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Rib/veira'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='magic moments'/><title type='text'>ANDAMOS DE CHINCLÁNS</title><content type='html'>" Jamás me estaba quieto lo bastante como para poder reflexionar sobre las cosas, pero en cierto modo sentía que mi instinto no se equivocaba. Compartía ese optimismo nómada que postulaba que algunos de nosotros estábamos progresando realmente, que habíamos tomado un camino honesto y que los mejores de nosotros acabarían llegando a la cumbre de forma inevitable.&lt;br /&gt;Al mismo tiempo, compartía la oscura sospecha de que la vida que llevábamos era una causa perdida, que éramos todos actores y que no hacíamos sino engañarnos a nosotros mismos en una odisea sin sentido. Y era esta tensión entre ambos polos - un inquieto idealismo, por una parte, y un sentido de inminente perdición, por otra- lo que me mantenía en el camino."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hunter S. Thompson, &lt;span style="font-style: italic;"&gt;El Diario del Ron&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El lunes pasado, aprovechando la circunstancia digna de no ser pasada por alto, nos reunimos el Llisus, Joseíño y yo a las 11 de la mañana para tomar un café, ir al monte (es una mierda ser escocés y todo el aire puro del mundo no va a cambiar eso) y comer por ahí.&lt;br /&gt;Al final comimos de tapas (aquí son jratis), y José y yo, con la cautela que nos caracteriza, íbamos a cocacolas. Todo cambió en la "sobremesa", cuando ellos pidieron unos licores café y yo no iba a ser menos.&lt;br /&gt;No repetimos ni un bar en nuestro entusiasmo vespertino-explorador. Llegamos a la de Josué, bar histórico del parque Jarsía Bayón y auténtico Hall of Fame de la cultura popular riveirense, pues sus paredes albergan fotos tomadas en "la muy blanca y hospitalaria ciudad de Santa Eugenia de Riveira" (título que le fue concedido a principios del siglo pasado) desde los años 20.&lt;br /&gt;Pepe, que regenta el bar, conoce a muchos de los que salen en las instantáneas, ya que es un veterano, y recuerda muchos de los paisajes rib/veirenses que se perdieron para siempre gracias- de nada- al progreso.&lt;br /&gt;Entre los protagonistas de las fotos, que comentamos con Pepe al tiempo que descubría nuestro parentesco con habitantes emblemáticos del pueblo y sus alrededores, había varias de Chinclán, azote de las orquestas, las fiestas de guardar y habitante nativo de las tascas.&lt;br /&gt;Cuando éramos pequeños pensábamos que Chinclán era una especie de insulto ("mete a camisa por dentro, que pareses un chinclán", disían nosas nais) hasta constatar con los años que Chinclán era un señor real que llegó a viejo tras una existencia verbenera en tiempos nacionalcatólicos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Entre las fotos en las que aparecía Chinclán había una en la que él dirigía una orquesta batuta en mano y visera de oficial en cabeza. Y al lado una caricatura que recogía una escena real, en la que nuestro héroe decía: "arriba españa, viva la virgen &lt;span style="font-style: italic;"&gt;tacólica&lt;/span&gt;... y la juardia sivil por si acaso."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Rib/veira, eterno vivero de personajes míticos de la estirpe de Chinclán y Ramón Púa y Chaparrito y... cando aínda se podía andar pola calle sen que aljún papaostias motorisado che pudera arrollar co coche.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-3524095964560224362?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/3524095964560224362/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=3524095964560224362' title='3 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/3524095964560224362'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/3524095964560224362'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/12/andamos-de-chinclns.html' title='ANDAMOS DE CHINCLÁNS'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-8664056171488519415</id><published>2008-11-22T07:45:00.000-08:00</published><updated>2010-10-14T08:48:11.697-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><title type='text'>JAGUAR YOU</title><content type='html'>Como dijo John Ono Lennon, "Yo iba al cine a ver las pelis de Elvis, y cuando él aparecía las chicas se ponían a gritar, así que pensé que ése era un trabajo cojonudo" (la cita no es textual).Como llevo una temporada en rib/veira y mi secretaria, una esquimal que no deja de mirarme, no me dice nada, me dije a mí mismo "eh! molaba hacer un grupo de rocanrrol!" Entonces Llon, el bajista más alto que conozco, me invitó a un "mick jagger" en su bar y me dijo que vale, sé quién es la gente adecuada para este proyecto &amp;amp; quítate el gorro &amp;amp; lávate las orejas &amp;amp; deja de guiñarle los dos ojos a Miss Jamaica. Fuimos a ajiño y allí estaban Tucho y Juan o Jando y nos pusimos a tocar. Me llamó Susana la de la Telleira, una de las hosteleras más agraciadas y simpáticas que conozco y me dijo "Muy bien. Tenéis un grupo de rocanrrol. Venid a tocar el día del cumpleaños de Dios (y de Massa, y de Willisch, y de Laura) a mi bar. No hay máquina de tabaco; si lo necesitas, puedo ponerte un termómetro en la boca. Dime el nombre del grupo, porque tengo que hacer los carteles pero ya."Así que los miembros viriles de mi grupo se escojonaron y dijeron "Ferreirós Experience es el nombre", y a mí me daba vergüenza y reparo, y los carteles ya están impresos ( imprimidos). Pero para el próximo concierto, que seguramente sea antes del cumple de Jesucristo, voy a imponerme como se impuso Alejandro cuando cruzó aquel río de la india mientras sus soldados y compañeros de fatigas le miraban anonadados una vez más, y el nombre del grupo será JAGUAR YOU, porque el jaguar es un animal del nuevo mundo como el armadillo &amp;amp; es un término universal &amp;amp; un juego de palabras &amp;amp; mola &amp;amp; de momento tenemos 15 canciones ensayadas de las cuales 13 son versiones de temas míticos ("how does it feeeeeeeeeeeeeeeeel") y dos canciones mías.&lt;br /&gt;Por cierto, tengo un maiespéis: www. myspace.com/javier ferreiros&lt;br /&gt;también tengo un oso de peluche de tres metros de alto y no sé quién me lo envió. Espero que no sea una señal de la mafia.&lt;br /&gt;Hoy es Santa Cecilia, patrona de los clarinetistas y los ramitos de violetas. Felicidades a todas las Cecilias, a todos los clarinetes y a todos los ramos.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-8664056171488519415?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/8664056171488519415/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=8664056171488519415' title='3 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8664056171488519415'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8664056171488519415'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/11/jaguar-you.html' title='JAGUAR YOU'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-4966008311423120</id><published>2008-11-06T08:18:00.000-08:00</published><updated>2010-10-14T08:54:47.952-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Hunter S. Thompson'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Rib/veira'/><title type='text'></title><content type='html'>"La mayoría de la gente que trabaja con las palabras no tiene demasiada fe en ellas, y yo no soy una excepción (sobre todo si hablamos de las grandes palabras como Feliz y Amor y Honrado y Fuerte). Son demasiado huidizas y sobremanera relativas cuando las comparamos con otras palabras pequeñas y humildes y cortantes como Gamberro o Barato o Farsante. Con éstas me siento cómodo, porque son desnudas y fáciles de retener, pero las grandes palabras son duras y tendrías que ser cura o necio para utilizarlas con un mínimo de seguridad y soltura."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hunter S. Thompson&lt;em&gt;, El diario del ron&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"What we got here...is a failure to communicate."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El capitán y Luke Jackson en &lt;em&gt;La leyenda del Indomable (Cool Hand Luke, A lenda do Afouto) &lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;"&lt;/em&gt;You say goodbye, and I say hello"&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Paul Mc Cartney, "Hello Goodbye"&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;FANECAS&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ésta es una de esas historias de sobremesa en la que tus padres te recuerdan alguna hazaña de tu infancia, y si hay extraños delante o amigos que no conocen tu leyenda negra, mejor. De la que voy a contar ahora no guardo ningún recuerdo, y mis progenitores ni siquiera me la habían contado hasta hace poco. Y lo más curioso es que me siento orgulloso de la proeza que supone.&lt;br /&gt;Al parecer tenía yo tres años, casi cuatro. De alguna manera sabía que mi padre estaba en el puerto de Riveira, trabajando en un barco. Era el "Federico Barreras", barco mercante de bastante envergadura en el que mi viejo trabajó varios años. Así que sabiendo que mi papá estaba en un barco en el puerto, decidí ir a visitarlo, y ni corto ni perezoso cogí mi abrigo azul y me dirigí al puerto.&lt;br /&gt;Llegué al Federico Barreras, al final del puerto, subí por la rampa y una vez dentro pregunté por Vicente Ferreirós. El marinero, flipándolo bastante, llamó a mi padre, que estaba en la máquina. Subió y se encontró conmigo.&lt;br /&gt;-¿Que fas aquí?&lt;br /&gt;-Vine a visitarte, papá.&lt;br /&gt;Me llevó a la cocina; el cocinero estaba friendo fanecas, y me puso un par de ellas en un plato, y yo empecé a jalar fanecas como un lobo. la tripulación se escojonaba y mi padre, gracias a mí, tuvo una hora libre, como dijo cuando me lo contó.&lt;br /&gt;En cuanto mi madre notó mi ausencia salió escopetada a la calle. Una vecina (Lita Besada) le dijo que me había visto cruzando la calle hacia el muelle, como si eso fuese lo más normal del mundo. Así que mi vieja fue a buscarme al barco y allí estaba yo, más cheo que Paco, comiendo fanecas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Es de lo más heroico que hice últimamente.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-4966008311423120?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/4966008311423120/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=4966008311423120' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/4966008311423120'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/4966008311423120'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/11/la-mayora-de-la-gente-que-trabaja-con.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-6804338184037498689</id><published>2008-10-18T02:55:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:31:04.717-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='magic moments'/><title type='text'>UNA HISTORIA DEL BRONX</title><content type='html'>Esto sucedió hará un año, una noche de viernes (creo) en Coruña. El Frondas estaba de visita y yo estaba de resaca, así que no había espíritu de jarana, pero sí, para variar, hambre canina (la gula, uno de mis pecados favoritos). Bajamos de mi piso sobre las 12 de la noche con el objetivo de jalar algo en alguna bocatería o negocio expendedor de comida rápida. Tras dar un garbeo, nos aproximamos a la bocatería del Orzán que, aunque prepara bocatas, hamburguesas y demás, podría calificarse como negocio de comida lenta, ya que la señora que lo regenta tarda media hora en ponerte un bocata de tortilla española, y no digamos si se lo pides con alioli. Mi paciencia siempre rebasa los bordes cada vez que voy allí, proveniente del Área Crítica, ya que es lo más cercano para echarse algo a la boca. Una vez tuve un amago de agarrada con un tirado que no dejaba de darme la brasa; hay que tener en cuenta que el garito mide dos metros cuadrados, te pone el bocata en la barra y te piras de allí, así que un tipo echándote el aliento y gruñéndote incongruencias en la oreja puede resultar harto molesto.&lt;br /&gt;El caso es que el Frondas y yo nos dirigíamos hacia allí, enfilamos la puerta y oh, milagro, no había nadie (los fines de semana siempre hay cola formada por las hordas orzaneras). Nos estábamos acercando,"ven hacia la luz", cuando antes de que me diera cuenta el Frondas me agarró de un brazo y me apartó de la puerta de un tirón. Una pelea de cuatro o cinco tipos se dirigía hacia nosotros, una de esas bullas que se va desplazando como un huracán, arrasando con todo lo que encuentra por delante. En cuestión de segundos vimos a un tipo tirado en el suelo, otro tomó carrerilla y le dio una patada en las costillas. Surgieron dos chicas de la nada, detrás de nosotros, intentando detener la masacre (debían de ser sus novias, o sus primas). Una se me puso delante gritándole a los implicados; intentó ir hacia ellos, pero se le enganchó el tacón en los cordones de mi bota como comprobé tras notar que algo tiraba de mi pie izquierdo. Era un zapato de tacón de piel de leopardo. Forcejeamos por un instante, ella tiró hasta que el zapato se quedó allí, sujeto a mi bota. Lo desenredé como pude, a toda prisa, mientra ella seguía gritándole a aquellos patanes. Se lo devolví y ella lo cogió sin ni siquiera mirarme.&lt;br /&gt;El Frondas observaba el desarrollo de la contienda a la vez que intentaba acceder al garito bocatero en cuestión.&lt;br /&gt;-Vámonos de aquí- le espeté.&lt;br /&gt;-Espera,tío, vamos a pillar un bocata.&lt;br /&gt;-No, vámonos.&lt;br /&gt;No soporto este tipo de bullas, a pesar de mi afición al boxeo, y me ponen del hígado los corrillos que se forman a su alrededor.&lt;br /&gt;-¿Sólo por una bullita ya pasamos de ir?-preguntó el Frondas, vacilón y decepcionado ante la oportunidad desperdiciada.&lt;br /&gt;Sugerí ir a la hamburguesería de la Vieja Amable (siempre nos trata de usted), pero estaba cerrada. Le dije al Frondas que nos fuéramos a casa, a hacer arroz con huevos fritos. Así que nos quedamos con la miel en los labios. Pero no hay mal que por bien no venga: volvimos a la sana comida tradicional.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-6804338184037498689?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/6804338184037498689/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=6804338184037498689' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6804338184037498689'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6804338184037498689'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/10/una-historia-del-bronx.html' title='UNA HISTORIA DEL BRONX'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-8216807924271344393</id><published>2008-10-03T02:23:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:31:04.718-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='magic moments'/><title type='text'>UNOS TÍOS COJONUDOS</title><content type='html'>... y entonces conseguimos escapar de Hamburgo (hummel hummel mors mors), segunda ciudad de Alemania, sumidero del norte de Europa y comunicada como el culo. Cogimos dos trenes y por fin llegamos a Amsterdam, Babilonia de los Nuevos Tiempos Oscuros, los verdes Canales de Babilonia! Llegamos a la estación central a eso de las 12 de la noche, y nos dirigimos al centro a buscar un hostal o algo así. Por suerte estábamos cerca de todo el meollo y todo estaba abierto a pesar de la hora. Primero probamos en el Hotel Neutraal, pero sus tarifas no acabaron de convencernos; el siguiente era más barato, pero nos dio mala espina. Y por fin, siguiendo calle abajo, nos encontramos con el HOTEL CORDIAL. Su amplio vestíbulo me hizo pensar que iba a ser caro, pero no fue así. Empezamos hablando en inglés, esa lengua franca (lo mejor de Francia era su moneda, coño!), hasta que el recepcionista nos preguntó de dónde éramos.&lt;br /&gt;-From Spain.&lt;br /&gt;- Yo hablo español. Hola-dijo reiniciando la conversación con una sonrisa.&lt;br /&gt;Le pedimos una habitación para tres. El tío buscó en el ordenata;tardaba un poco y nos dijo la razón: estaba buscando la habitación más grande y confortable para tres agotados viajeros. Por la mañana teníamos que dejarla a las 11, pero al haber llegado tan tarde el recepcionista iba a hablar con "el señor que iba a estar por la mañana" para que pudiésemos dejarla algo más tarde, a las 12. Sorprendidos por tanta amabilidad, apenas tuvimos tiempo para darle las gracias, ya que de repente estaba marcándonos en un mapa los sitios "con marcha" que podíamos visitar de noche, coméntandonos la jugada con acento venezolano.&lt;br /&gt;-Este sitio es muy "nice".&lt;br /&gt;Simpatía, pero con corrección y discreción. Perfecto.&lt;br /&gt;Subimos a la habitación, nos relajamos antes de salir, y de pronto sono el teléfono de la mesita. Nos miramos. descolgué el auricular.&lt;br /&gt;-Dime.&lt;br /&gt;-Hola, soy Gregory. Todo bien con la habitación?&lt;br /&gt;-Sí, gracias...&lt;br /&gt;-Se me olvidó pedirles un dato de la tarjeta...&lt;br /&gt;Gregory, eres cojonudo. fuimos a dar una vuelta tras un "que se diviertan" por su parte. Todo estaba chapado, salvo los escaparates del Barrio Rojo, claro. Volvimos al Hotel Cordial.&lt;br /&gt;-¿Ya vuelven?&lt;br /&gt;-Estaba todo cerrado, tío.&lt;br /&gt;-Como!No había luces, no había chicas?&lt;br /&gt;Subimos tras un "que descansen" por parte de nuestro anfitrión. En la tele de pantalla plana de la habitación cantaba la Ana Kiro holandesa.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Al día siguiente bajamos a desayunar a las 10:40. Allí estaba Gregory (habría dormido?) y el "señor que iba estar por la mañana en la recepción", que nos dio los buenos días en castellano con acento holandés. Llevaba traje, iba repeinado y sonreía todo el rato. Gregory nos metió prisa:&lt;br /&gt;-Rápido, chicos, sólo tienen veinte minutos para desayunar!&lt;br /&gt;El desayuno de los campeones: café, zumo, cereales, pan, jamón, queso..."un buen lunch", como había dicho el bueno de Gregory.&lt;br /&gt;Nos teníamos que pirar, porque habíamos reservado un bungalow en el camping. "Ya se van?",dijo Gregory, dolido. Y el otro recepcionista, que resultó llamarse Rossini y nos trataba de caballeros, nos ofreció dejar allí las mochilas el tiempo que quisiéramos mientras dábamos un paseo matutino. Al volver le preguntamos a Rossini si sabía qué número de la calle Singels era la casa más estrecha del globo. Sin dudarlo un momento llamó por teléfono a una amiga que era guía turística y nos confirmó que la casa en cuestión era el número 7. Eres moito, Rossini.&lt;br /&gt;Cogimos las mochilas y nos desearon lo mejor, y buen viaje...&lt;br /&gt;A la noche siguiente, vagaba yo solo reenganchado por Amsterdam, pasé por delante del Hotel Cordial y pensé en pedirles acogida. Seguro que me habrían recibido de puta madre, Gregory echándome una manta a los hombros. Gregory, Rossini, sois cojonudos!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;www.cordialhotel.nl&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-8216807924271344393?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/8216807924271344393/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=8216807924271344393' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8216807924271344393'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8216807924271344393'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/10/unos-tos-cojonudos.html' title='UNOS TÍOS COJONUDOS'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-4393856422893192591</id><published>2008-09-16T02:46:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:31:32.452-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Rib/veira'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='magic moments'/><title type='text'>DUE ORANGI E CHAMPIÑONI</title><content type='html'>Rib/veira, año 2008. Los montes y campos circundantes a la capital del Barbanza están dominados por una serie de bandas de buscadores de setas que tratan de imponer su dominio unas sobre otras. Para gran riesgo de mi vida y de mi reputación logré infiltrarme en una de ellas, la de don Vicius Minigno. Don Vicius me llamó una tarde y me invitó a ir a buscar setas con él y uno de sus lugartenientes; un auténtico gesto de confianza, ya que la mayoría de los viveros de setas ("tocas" en el vocabulario de estas organizaciones) son secretos.&lt;br /&gt;Al acabar la tarde habíamos recogido varios kilos de champiñones y cantarelos. Don Vicius me dijo que me llevara algunos a casa; primero le dije que no, pero dijo que si no lo hacía lo consideraría una ofensa. Así que cogí la bolsa llena de cantarelos y me fui. Ya podía considerarme miembro en pleno derecho de la banda, y juré no revelar la ubicación de las mejores tocas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Al día siguiente estábamos en la puerta del bar con el resto de los muchachos, don Vicius y yo en la terraza. Se acercó un chico de unos 20 años y se desmoronó ante don Vicius pidiendo clemencia;así que don Vicius le pidió que se sosegara y le explicase a qué venía todo aquello. El chico le contó que le había revelado la ubicación de una de las tocas a K. (no pongo su nombre completo ya que si lo hiciera peligraría mi integridad física), jefe de una banda rival que poco a poco se va haciendo con los territorios de otras bandas más débiles. Don Vicius se mostró muy disgustado por la indiscreción del chico y se lo hizo saber. El chico suplicaba el perdón del don una y otra vez. Don Vicius lo dejó marchar, de momento.&lt;br /&gt;Varios días más tarde llegué al bar donde se reúne la banda y allí estaba el don con Chuachi (alias Pepis, alias Elbow), un buscador de setas conocido por su brutalidad esquilmadora y su falta de escrúpulos. Hasta entonces había ido más o menos por libre, pero don Vicius lo había convencido para que formase parte de su banda en la guerra que se avecinaba contra K. por el control absoluto de las tocas. Después de comer recorrimos zonas que tradicionalmente habían estado bajo el control de don Vicius y allí comprobé que la fama de Chuachi estaba justificada:le daba igual el tamaño de las setas, les pasaba el cuchillo a todas, a pesar de que don Vicius intentaba que se controlase. Casi me vengo abajo, pero pensar en que era el único testigo de estos hechos para que el mundo pueda conocerlos me hizo mantener la serenidad. Tuve que demostrar que estaba absolutamente involucrado en los intereses de la banda y participé activamente en la escabechina de amanitas cesáreas de cierta toca.&lt;br /&gt;Al día siguiente supimos que además de K. había una nueva banda que resurgía en la zona tras una temporada fuera de las actividades seteras: la banda de Doc, alias il Dottore, alias Lupas, un auténtico profesional con gran olfato para descubrir tocas ajenas y algunas nunca descubiertas, y que presume de ello.&lt;br /&gt;ahora que se acerca el otoño la guerra es inminente. Escribo esto desde un cuartucho clandestino en las afueras. Como me descubran formaré parte del próximo sofrito de cantarelos.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-4393856422893192591?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/4393856422893192591/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=4393856422893192591' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/4393856422893192591'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/4393856422893192591'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/09/due-orangi-e-championi.html' title='DUE ORANGI E CHAMPIÑONI'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-2335827416556936536</id><published>2008-09-02T03:50:00.001-07:00</published><updated>2010-10-14T09:34:30.752-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='magic moments'/><title type='text'>LA FANTÁSTICA HISTORIA DEL BOMBÍN</title><content type='html'>Este verano,tal vez porque me hago viejo muy rápidamente desde que dejé mis embarradas colgando de un clavo en tu frente, me da por hacer deporte, por sentir el cansancio y el sudor y los pulmones ardiendo, sensación que no sentía desde que me obligaban a hacer "educación física" en el instituto (durante un trimestre, Joseíño y yo nos escaqueamos gracias a nuestro ingenio, pero eso es otra historia.)&lt;br /&gt;El caso es que a principios de agosto me acordé de que tenía una bici en el fallado (buhardilla o incluso desván para algún guiri). Le quité las abundantes telarañas y la limpié, haciendo que reluciera  de nuevo su hermoso color metalizado. Pero claro, las ruedas estaban deshinchadas después de MÁS DE DIEZ AÑOS sin que nadie cogiera la bici que compré un 14 de julio de 1995 (cómo olvidarlo).&lt;br /&gt;Fui en busca del famoso bombín de mi abuelo a su banco de herramientas. No estaba; al parecer está en el 600, que está en el garaje.&lt;br /&gt;Me dirigí a la tienda de deportes de José o Carreirán, a unos 100 metros de mi casa. La bici volvía por fin a ver el mundo exterior, pero aún no podía cabalgarla. José me dejó el bombín que tiene en su tienda para estos menesteres, pero no me valía de nada: las válvulas de mi bici son demasiado estrechas y el bombín no se acopla bien, con lo que se pierde todo el aire. Me di cuenta cuando ya estaba sudando por el esfuerzo hinchador (de hinchar las ruedas y porque a mí ya se me empezaban a hinchar las gónadas).&lt;br /&gt;Así que me dirigí a la gasolinera del puerto, a unos 100 metros de la tienda de José. Y, de nuevo, las válvulas eran demasiado estrechas para aquel bombín. El gasolinero estaba muy dolido y tuve que consolarlo, "no te preocupes hombre, ya encontraré otro bombín..."&lt;br /&gt;Volví a casa bici en mano, claro, esperando que tal vez al día siguiente hubiera más suerte.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Al día siguiente me encontré con Telmo y recordé que alguna vez lo vi montado en una bici.Le pregunté si tenía un bombín y me dijo que no, que cuando anda en bici es porque se la prestó alguien.&lt;br /&gt;Entonces me acordé de Villa. Como es socorrista va todos los días en bici a Coroso. Esa noche le conté mi problema.&lt;br /&gt;-Mañana paso por tu casa y te dejo el bombín. Creo que sirve para todas las medidas.&lt;br /&gt;Le di las gracias y me fui a dormir. Casi no pegué ojo a causa de la impaciencia.&lt;br /&gt;Al día siguiente estaba en el bar de enfrente de mi casa con mi padre y con mi abuelo y vi como se acercaba Villa a mi casa, bombín en mano. Lo intercepté y me explicó que el bombín aerodinámico ese tenía dos funciones. De acuerdo. Me dirigí raudo a las llantas de la bici y le apliqué el bombín; una vez más, su entrada era demasiado ancha, y no fui capaz de activar la funcíon para válvulas estrechas. Cundió el desánimo en mi alma. Tal vez mañana aparecería el bombín adecuado.&lt;br /&gt;Al día siguiente el Llisus y yo andábamos por ahí y le pregunté si tenía un bombín en casa. Fuimos a su garaje y efectivamente tenía uno, pero como el de la tienda de José. Me lo llevé igualmente, por si las moscas.&lt;br /&gt;Y así pasaban los días y yo seguía sin poder ir en bici. Hasta que llegó el momento en que estaba tumbado en cama y me entró tal cabreo que me dije "voy a hinchar las putas ruedas aunque sea a soplidos". Cogí el bombín de Villa y MILAGRO,encontré la función de acople. Sólo habia que girar el puto mango. Hinché las ruedas con gran ímpetu, y, ya sudando, me dirigí hacia el horizonte pedaleando a toda velocidad.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-2335827416556936536?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/2335827416556936536/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=2335827416556936536' title='3 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2335827416556936536'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2335827416556936536'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/09/la-fantstica-historia-del-bombn.html' title='LA FANTÁSTICA HISTORIA DEL BOMBÍN'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-5783590062322894487</id><published>2008-08-13T07:01:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T08:48:11.698-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><title type='text'></title><content type='html'>Antes de nada, debo publicar las fechas definitivas de mis conciertos:&lt;br /&gt;- No actué en el Soho. Mi olfato me previno sobre el cantamañanismo de los organizadores, y acerté, que para algo tengo la tocha así de larga.&lt;br /&gt;- El 7 de Agosto actué en el Plaza, lugar desde el que mando esta misiva al mundo.Resulta que el del Bonaparte me cambió la fecha para mañana, 14 de Agosto, y Juancho me dijo el mismo día 7 al mediodía "por qué no tocas aquí tunait?" Tucho Plasa se mostró de acuerdo.Movilizamos las tropas para conseguir equipo de sonido, sin poner carteles ni hostias, y vino mucha peña.&lt;br /&gt;- Toco en la Telleira el día 22 de Agosto, aunque el 8 hice un adelanto con un par de temas a pleno pulmón.&lt;br /&gt;-El 16 de Agosto toco en el Gallerock, aquí arriba, en el Parque de San Roque. Así me lo pidió Paulino, gran guitarrista y excelente persona; prepararemos unos temas y Harpo tocará la armónica y batirá palmas.&lt;br /&gt;- La segunda parte de a Festa do Termo es el 11 de septiembre. Van a actuar Rasa Loba y Jabón Blue, y puede que yo me cuele en el cartel de esta devanceira, sobranceira e betanceira festa. Aínda quedan uns flecos...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Llon, bajista de A Compañía y hostelero residente del Triskel, así como compañero de aventuras en mis últimas actuaciones, me ofreció ayer formar parte de una banda, en principio de versiones, que él y unos colegas quieren retomar.Como es harto probable que en octubre me largue de la Coru, para el paréntesis que me espera en el invierno riveirense se presenta como un buen plan.&lt;br /&gt;Hoy es el día internacional de los zurdos, efeméride cuya existencia conozco desde los 16 años, más o menos. Creo que conozco a más zurdas que zurdos. Las mujeres están más cerca de Dios, y las zurdas no te digo. "She can do the Georgia Crawl, she can walk in the spirit of the Lord!"&lt;br /&gt;Existe un día mundial de los calvos? Y de los miopes?&lt;br /&gt;Otro día haré un resumen de lo que va de verano, hasta ahora maravilloso. Hay peña esperando a que suelte el ordenata. Silla Leite, Aligueitor!&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-5783590062322894487?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/5783590062322894487/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=5783590062322894487' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5783590062322894487'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5783590062322894487'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/08/antes-de-nada-debo-publicar-las-fechas.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-2237769423015832875</id><published>2008-07-30T03:53:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T08:48:11.698-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><title type='text'></title><content type='html'>Tras muchas vicisitudes, continúa mi gira de verano, la &lt;em&gt;El Traje de Baño No Ocupa Lugar Tour.&lt;/em&gt; Estas son las siguientes citas:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;-1 de Agosto, viernes, 22:30, en el Che Vení (Palmeira), con la colaboración de Os Sosios.&lt;br /&gt;-2 de Agosto, sábado, 16:00, en el mercado del Orzán (Soho para la peña juai) de A Coruña, con la colaboración de Tincho Massa y Charli.&lt;br /&gt;-7 de Agosto, jueves, 23:00, en el Bonaparte (Riveira).&lt;br /&gt;-8 de Agosto, viernes, 22:30, en A Telleira (Bretal).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El pasado lunes 21 de Julio tuve una actuación improvisada con una guitarra de doce cuerdas para diestros en el Triskel de Riveira,donde conté con la colaboración del dueño (eres moito, Llon!). La guitarra fue cedida por Toñito de Poi &amp;amp; Rasa Loba, que involuntariamente ejercieron de teloneros.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-2237769423015832875?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/2237769423015832875/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=2237769423015832875' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2237769423015832875'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2237769423015832875'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/07/tras-muchas-vicisitudes-contina-mi-gira.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-5058094055732801624</id><published>2008-07-15T10:09:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:33:06.736-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Hunter S. Thompson'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Rib/veira'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Henry Miller'/><title type='text'>ODA AL LAADO</title><content type='html'>portugal quedó atrás, barro, polvo y pis&lt;br /&gt;y mi viejo amigo cantando sobre alicia keys&lt;br /&gt;y me gané una bronca delante de neil&lt;br /&gt;a pesar de no recordar casi nada de él&lt;br /&gt;y la más hermosa abandona occidente&lt;br /&gt;y otra se dejó aquí los pendientes&lt;br /&gt;y otra mayor se quedó sin voz&lt;br /&gt;y yo fantaseaba sobre badajoz&lt;br /&gt;porque lisboa es extrema y dura&lt;br /&gt;y tú eres ligera y yo llevo armadura&lt;br /&gt;e intento el silencio como henry miller&lt;br /&gt;pero sólo me sale el rollo ben stiller&lt;br /&gt;y la visera de miedo y asco en las vegas&lt;br /&gt;me proporciona un disfraz en las bodegas&lt;br /&gt;y vuelvo a riveira a ver a mis hermanos&lt;br /&gt;a apagar y encender el sol del verano&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-5058094055732801624?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/5058094055732801624/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=5058094055732801624' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5058094055732801624'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5058094055732801624'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/07/oda-al-laado.html' title='ODA AL LAADO'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-4579629047151463842</id><published>2008-06-26T05:39:00.000-07:00</published><updated>2011-08-05T01:29:40.972-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Libros'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Henry Miller'/><title type='text'>EL TÍO HENRY EN GRECIA</title><content type='html'>"Salía por la mañana en busca de nuevas calas y entradas en donde bañarme. Nunca encontraba alma viviente. Era como Robinson Crusoe en su isla de Tobago. Durante largas horas permanecía tumbado al sol, sin hacer nada, sin pensar en nada. Mantener la mente vacía es una proeza, una proeza muy saludable. Estar en silencio todo el día, no ver ningún periódico, no oir ninguna radio, no escuchar ningún chisme, abandonarse absoluta y completamente a la pereza, estar absoluta y completamente indiferente al destino del mundo, es la más hermosa medicina que uno puede tomar. Poco a poco se suelta la cultura libresca; los problemas se funden y se disuelven; los ligámenes se rompen; el pensamiento, cuando uno se digna entregarse a él, se hace muy primitivo; el cuerpo se transforma en un nuevo y maravilloso instrumento; se mira a las plantas, a las piedras y a los peces con ojos diferentes (...) No hay dicha más singular ni más grande que la ausencia de periódicos, la ausencia de noticias sobre lo que los hombres hacen en diferentes partes del mundo para que la vida sea pasadera o difícil. Estoy seguro de que si pudiéramos suprimir los periódicos tan sólo, daríamos un gran paso adelante. Los periódicos engendran mentiras, odio, codicia, envidia, sospecha, temor, malicia. No necesitamos la verdad tal como nos la sirve la prensa diaria. Lo que necesitamos es paz,soledad y ocio."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Henry Miller, &lt;i&gt;El Coloso de Marusi&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;&lt;i&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;Henry Miller relata en este libro su viaje a Grecia en el momento en que acababa de estallar la II Guerra Mundial, en 1939. &lt;i&gt;El Coloso de Marusi &lt;/i&gt;lleva años descatalogado, al menos en España. Yo tengo aquí una edición de 1957 (Seix Barral, Biblioteca Breve), o sea de cuando el tío Hen aún caminaba por el mundo (nació el 26 de diciembre de 1891 y murió el 7 de junio de 1980). Supongo que no interesa volver a publicarlo porque no trata los temas que todo el mundo asocia a su autor, esto es, el folleteo y la bohemia. Pero creo que te lo puedes descargar...&lt;br /&gt;Esta larga cita de hoy va dedicada a esos individuos (e individuas miembras) que hacen cosas como hablar a las cuatro de la madrugada al mismo volumen que si lo hicieran a las cuatro de la tarde, y hablan y hablan, y suenan como un motor en punto muerto, y remueven la tierra y no siembran nada, y bla, bla, bla...&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-4579629047151463842?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/4579629047151463842/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=4579629047151463842' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/4579629047151463842'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/4579629047151463842'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/06/sala-por-la-maana-en-busca-de-nuevas.html' title='EL TÍO HENRY EN GRECIA'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-7088796223080623907</id><published>2008-06-18T12:23:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T08:48:11.699-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><title type='text'></title><content type='html'>El jueves pasado empezó mi gira de verano, la &lt;em&gt;El Traje de Baño No Ocupa Lugar Tour, &lt;/em&gt;con un exitoso concierto en Riveira en el que conté con la colaboración de lo más granado de la escena musical local; a medida que se vayan confirmando las fechas las anunciaré a los cuatro vientos internáuticos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;LO QUE OCURRÍA BAJO EL AGUA EL DÍA DE PESCA&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En un despacho ovalado bajo el arrecife, adornado de reliquias ondulantes, escafandras herrumbrosas, destellos de anzuelos plateados, un Pez Gordo se regodea en sus enormes agallas. Allí recibe a un mero principiante, y le recita la parábola del bacalao; la lección que surge de su abdomen viscoso se concreta en una burbuja donde el mero ve su reflejo deformado. A ésta le sigue otra burbuja donde ve con sus ojos estáticos a la larva que fue, y vislumbra la raspa de espinas que será, cuando las corrientes le lleven al Pacífico. Y sus escamas se tornan violáceas y crepitan y muestran a su dueño que no son protección suficiente.&lt;br /&gt;Con su presencia imponente el Pez Gordo le anuncia al mero principiante a través de balbuceos de ahogado que ha sido ascendido a supervisor del enlatado de delicias de submarinista. Entonces&lt;br /&gt;el mero principiante se acuerda del Gran Submarino, el monstruo sin corazón, el mito que escuchó en su juventud suspendida entre algas tenebrosas.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-7088796223080623907?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/7088796223080623907/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=7088796223080623907' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/7088796223080623907'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/7088796223080623907'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/06/el-jueves-pasado-empez-mi-gira-de.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-8341858294917967494</id><published>2008-06-09T15:00:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:34:52.350-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Villon'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='magic moments'/><title type='text'></title><content type='html'>"Aquí termina el testamento,&lt;br /&gt;  y acaba, del pobre Villon.&lt;br /&gt;  Venid a su entierro&lt;br /&gt;  cuando oigáis el carillón,&lt;br /&gt;  vestidos de rojo vivo,&lt;br /&gt;  pues murió mártir de amor;&lt;br /&gt;  esto juró sobre un cojón suyo,&lt;br /&gt;  cuando iba a partir del mundo."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;  François Villon (1431?-?), &lt;em&gt;Otra Balada&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;UN DÍA DE PESCA&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Partieron intrépidos una mañana (5 de la tarde, domingo), y, pertrechados de dos cañas y un truel (sic) se lanzaron hacia las ignotas marismas de Sada (qué pasada). Descendieron hasta una cala de aguas tranquilas (dos tíos altos con sendas cañas y un retaco de metro ochenta siguiéndoles con el truel).Tras varios lances desde rocas escarpadas se cobraron una pieza: una hermosa sandalia de plástico color carne. Lejos de preguntarse por su origen, fueron a festejar la captura. Por si fuera poco, el del truel capturó una hermosa caja de chicles trident vacía. (El dios griego del mar se representa casi siempre portando un tridente, eh, eh).&lt;br /&gt;Se adentraron en la primera tasca marinera que encontraron (bar canalla), y, descubriéndose las cabezas (llevaban las gorras azules del club de pesca) celebraron la victoria del ingenio humano en la batalla contra los elementos.&lt;br /&gt;Se dispusieron a preparar la cena,cuyo elemento central era el fruto de su arrojo (la sandalia color carne). Nada más aplicarle el fuego, los tres pescadores percibieron que el aire se impregnaba del aroma del petróleo quemado. Achacaron este hecho a la refinería más cercana y, con la barriga llena, concluyeron que llegará un día en que el ser humano se dará cuenta de que el petróleo no se puede comer. El dinero sí.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-8341858294917967494?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/8341858294917967494/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=8341858294917967494' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8341858294917967494'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8341858294917967494'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/06/aqu-termina-el-testamento-y-acaba-del.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-1050078782778508481</id><published>2008-06-05T05:32:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:37:29.042-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='la ópera'/><title type='text'>EL BEL CANTO (vol. 2)</title><content type='html'>Cuando terminó la parafernalia versallesca volvimos al Opera House en dos taxis (las chicas se habían ido antes); y, oh, sorpresa, estaba cerrado. Entramos por el parkin´ y el segureta se frotó los ojos, dudó, ("tal vez sea una despiadada banda de supervillanos") y finalmente nos dio acceso al susodicho palacio.&lt;br /&gt;El sopor y las risas dominaron los ensayos de &lt;em&gt;El Rapto; &lt;/em&gt;los primeros días me senté en el graderío, en la mesa de luces, junto al encargado del artefacto en cuestión, mi viejo amigo el señor Óscar Vázquez... hasta que por fin, por ausencia del capitán de la guardia, tuve que intervenir. Más adelante se ausentó durante dos días uno de los criados que llevaba el palanquín, que pesaba un huevo, por cierto, y casi se me cae.&lt;br /&gt;Y, como siempre, me encapriché con la cantante más joven ¡ Es tan pizpireta! El día del ensayo general vagaba yo por los solitarios pasillos de los camerinos, entonces surgió ella de la nada y me dedicó una sonrisa que podría haber derretido el iceberg que acabó con el Titanic. Lástima que vivamos en planetas diferentes...&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-1050078782778508481?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/1050078782778508481/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=1050078782778508481' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/1050078782778508481'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/1050078782778508481'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/06/el-bel-canto-vol-2.html' title='EL BEL CANTO (vol. 2)'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-8330697078028535875</id><published>2008-05-27T11:34:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:37:29.043-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='la ópera'/><title type='text'>EL BEL CANTO (vol.1)</title><content type='html'>Otro año más haciendo bulto en el Festival Mozart, aunque es esta una temporada llena de novedades en cuanto a la relación producción- figurantes: para empezar esta vez vi los toros líricos desde la barrera, ya que yo era uno de los dos "reservas" que tenían que ir a todos los ensayos por si algún titular se ausentaba o se descoyuntaba, y lo mejor de todo es que cobraba lo mismo que ellos. Hasta donde yo sé, lo nunca visto.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Además, este año no nos dieron entradas de gratís para amijos y familiares que quisiesen emocionarse con el bel canto, sólo invitaciones para el ensayo general, que es prácticamente lo mismo pero con niños en el público. Yo vi la ópera entera en el susodicho ensayo general. Se me olvidaba decir que fue &lt;em&gt;El Rapto en el Serrallo, &lt;/em&gt;de Mozart, la primera que vi en mi vida desde fuera, pensando "claro, el que la ve desde aquí no se imagina cómo hacemos el túzaro los que estamos detrás y lo que cuesta aguantar la risa". La verdad es que me gustó (si me dices hace 5 años que iba a ver una ópera entera y me iba a molar, me descojonaba en tu cara), el final era harto emocionante, con el pachá mostrando su magnanimidad al perdonarle la vida a los enamorados.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Otra novedad es que nos cogieron a 8 de los figurantes (6 tíos y 2 damas) para actuar en la otra ópera, representada en el Colón, &lt;em&gt;Cosí Fan Tutte.&lt;/em&gt; Era el día del estreno, al que estaban invitados los peces gordos, y tuvimos que darles el programa a la entrada y a la salida una rosa a las señoras disfrazados de Robespierre (aunque yo me parecía más a George Washington y Sergio al Barón de Munchausen, o como se escriba, y las chicas en plan Mariantonieta) y con cara y actitudes dieciochescas. Nos sacaron miles de fotos con cámaras gigantes, pero no sé quién lo hizo, ya que en La Voz y en La Opinión no salieron nuestros jetos. Yo sólo tengo una foto mía, pero sólo con la peluca blanca y en calzoncillos. esta ópera duraba tres horas y no podíamos salir de allí, ya que nuestra ropa se había quedado en el Palacio de la Ópera. Me senté en el suelo del pasillo y me quedé sobado, apoyado contra la pared, con esas pintas. Cuando desperté, Sergio dormía acostado en el suelo y sin zapatos. Algo digno de ver.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-8330697078028535875?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/8330697078028535875/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=8330697078028535875' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8330697078028535875'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8330697078028535875'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/05/el-bel-canto-vol1.html' title='EL BEL CANTO (vol.1)'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-5821370702948108078</id><published>2008-05-12T16:54:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:37:52.331-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='magic moments'/><title type='text'>GRANDES MOMENTOS DEL CINE DE EE.UU</title><content type='html'>1. en las películas facturadas en los estados unidos, cuando alguien despierta de un coma profundo y de varios lustros de duración, los doctores (o bueno, los tíos de bata blanca que rodean la cama del que acaba de despertar) le preguntan: "¿sabe en qué año estamos?" "¿sabe quién es el presidente?". y el tío siempre contesta a esta última pregunta: "eisenhower". también se da la versión del paciente planteándole estas mismas preguntas a los señores de la bata blanca.&lt;br /&gt;2. en las películas facturadas en &lt;em&gt;el hogar de los valientes&lt;/em&gt;, cuando hay un control de carretera para interceptar la huida de un peligroso criminal, este mismo peligroso criminal dice en cuanto detiene su coche y baja la ventanilla ante uno de los agentes que efectúa dicho control:"¿ algún problema, agente?" tras una breve conversación, el policía, invariablemente, le deja marchar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;3. en las películas facturadas en un barrio de los ángeles llamado hollywood, cuando un individuo que siempre le cae mal al protagonista (porque, simplemente, es un individuo/a odioso/a) se hace famoso, su cara aparece de repente ante el susodicho personaje principal en forma de enorme cartel desplegado en la fachada de un edificio, y después pegado en el exterior de un autobús cuando el protagonista espera en una parada.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-5821370702948108078?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/5821370702948108078/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=5821370702948108078' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5821370702948108078'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5821370702948108078'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/05/grandes-momentos-del-cine-de-eeuu.html' title='GRANDES MOMENTOS DEL CINE DE EE.UU'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-3066226423261446622</id><published>2008-05-05T11:40:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:39:49.627-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Chesterton'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='magic moments'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Libros'/><title type='text'></title><content type='html'>"(...) no tenía, según todas las apariencias, ningún negocio, o plan, o esperanza en el mundo; y, mientras andaba bajo los árboles helados, de pronto rompió a cantar."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;G. K. Chesterton, &lt;em&gt;San Francisco de&lt;/em&gt; &lt;em&gt;Asís&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;Sigo con las citas referidas a alegres miserables en mi intento de recordar que no se debe confundir libertad con seguridad económica. El libro del que la extraigo, seas católico, curtidor de cuero armenio o jovencita esquimal, resulta deslumbrante. En la contraportada de la edición que tengo yo ( Editorial Juventud, 1985) se dice: "Es éste el primer estudio que escribió Gilbert Keith Chesterton, el celebrado poeta y agudísimo novelista y pensador inglés (1874-1936), después de su conversión al catolicismo. Ha sido calificado de "libro de fuego", pues une a las cualidades de su mejor estilo polémico la ternura y la imaginación de su más inspirada lírica."&lt;br /&gt;También recomiendo encarecidamente la&lt;em&gt; Autobiografía&lt;/em&gt; de este autor, de la que creo que ya cité algún fragmento.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;La primavera de verdad empieza para mí ahora, el 5 de mayo, que, no sé por qué, casi todos los años resulta ser una fecha significativa. Me recuerda al principio del buen tiempo cuando empezaba la carrera en santiajo, con los cascos del walkman en las orejas y los escaqueos en solitario a algún paraje bucólico-pastoril; al sol entrando por la ventana de clase casi siempre, curioso, durante las lecciones de historia antigua. Todo aquello de que la primavera es sólo el principio, aquellos tiempos aún no tan lejanos en que la muerte y las facturas no existían..."bajo los árboles helados, de pronto rompió a cantar."&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-3066226423261446622?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/3066226423261446622/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=3066226423261446622' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/3066226423261446622'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/3066226423261446622'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/05/blog-post.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-5645925217216301831</id><published>2008-04-30T10:30:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:41:19.478-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='un cuento que te cuento'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Henry Miller'/><title type='text'></title><content type='html'>"Carezco de dinero, de recursos e incluso de esperanzas. Soy el hombre más feliz de la Tierra."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;        Henry Miller, &lt;em&gt;Trópico de Cáncer&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;  &lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;        &lt;/em&gt;&lt;strong&gt;PERRO  LOCO&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Perro Loco llegó al pueblo una mañana de niebla precedido por el aullido del coyote y el dolor de tripas del cura. Llegó alumbrando el camino con ojos enormes que al parecer no tenían párpados, pues nadie le vio cerrarlos jamás. Era delgado como una comadreja, pero manso como un buey, como percibieron en la antigua tierra de sus padres a la hora de darle un nombre, impronunciable para nosotros los del llano. Perro Loco era el mal nombre que le dieron por aquí abajo los borrachos las primeras veces que apareció, hace muchos años, y así pasaron a llamarlo todos los lugareños, como suele ocurrir, pero el extraño aceptaba tal nombre absurdo de buen grado sabiendo que sólo era una etiqueta para poder referirse a él de alguna manera.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Antes de entrar en el pueblo por la única calle que lo atravesaba, Perro Loco se detuvo y levantó la mirada escrutando el horizonte que se aclaraba al otro extremo. Entonces se aposentó bajo el gran roble que tenía un cartel clavado con el nombre del pueblo, y allí se tumbó durante lo que quedaba del día.&lt;br /&gt;Al rato, la sombra del árbol cubría su largo cuerpo salvo sus pies, y sus sandalias de esparto comenzaron a crepitar bajo el ardiente cielo del mediodía. Pasó un carretero en su carro a trompicones y lo miró con recelo desde la sombra del ala de su sombrero, pero no se encontró con los ojos de Perro Loco, ahora con mirada de noche estrellada, glacial y perdida en las ramas del roble cargadas de hojas en las que leer el peso de los años.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Las mujeres iban en grupos a por agua, y todo lo discretamente que podían aprovechaban la ocasión intentando huir de la vigilancia a la que sus maridos las sometían desde las ventanas polvorientas para llevarle al extraño un trozo de queso, un crucifijo de yeso, alguna cosa, depositándolo todo a una distancia prudencial de aquel ensimismamiento profético. Mi madre fue con sus hermanas mientras se calentaba la comida y yo la esperé en la puerta de casa. Depositó un pan en el montón, y cuando se alejaba el pan se transformó en un lagarto que se escurrió hacia Perro Loco, y viscoso como un corazón se posó en la gran frente morena  para fundirse con ella como un tatuaje. Mi madre y sus hermanas siguieron hacia el pozo como si tal cosa, y asombrado busqué con la vista a alguien más que hubiera visto aquel fenómeno y no encontré a nadie. Perro Loco se puso en pie y su enorme sombra trajo la tarde. A su lado estaba mi padre dirigiéndole palabras de súplica hasta que se encaminaron hacia mí. La luz de los ojos de Perro Loco se hacía más penetrante a cada paso que daba para alcanzar la puerta de mi casa, cargando su mano alargada en el hombro desvalido de mi padre. Se detuvieron ante mí y Perro Loco se agachó hasta la altura de mi cara para bramar con voz de Génesis:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;- Está bien, chico, ahora haré que despiertes.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Abrí los ojos y estaba hundido en las zarzas, donde me encontró mi padre, que me sacó de allí con un gesto muy severo para llevarme a casa. Hacía frío en el prado. En medio de la calle departían el cura y el barbero, e interrumpieron su charla cuando nos vieron pasar para lanzarme una mirada cargada de rencor. Entonces supe que Perro Loco llegaba al pueblo aquella mañana de niebla.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;                                                                                                              &lt;em&gt;Santiago, 28-9-2004&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-5645925217216301831?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/5645925217216301831/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=5645925217216301831' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5645925217216301831'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5645925217216301831'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/04/carezco-de-dinero-de-recursos-e-incluso.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-8259224348234843473</id><published>2008-04-17T05:51:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:42:07.846-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='magic moments'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Libros'/><title type='text'>Un Terapeuta en la Corte del Rey Cianuro</title><content type='html'>"Lo más raro era que en la puerta de al lado de Remi vivía un negro llamado señor Nieve, cuya risa, lo juro con la Biblia en la mano, era indudable y definitivamente la risa más potente de todo este mundo. Este señor Nieve empezaba a reírse cuando se sentaba a cenar y su mujer, una vieja también, decía algo sin importancia; entonces se levantaba, aparentemente sufriendo un ataque, se apoyaba en la pared, miraba al cielo, y empezaba; salía dando traspiés por la puerta, se apoyaba en las paredes de las casas de sus vecinos y parecía borracho de risa; se tambaleaba por las sombras de Mill City lanzando un alarido triunfante como si llamase al mismo demonio que debía inducirle a obrar así. No sé si alguna vez consiguió terminar de cenar."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Jack Kerouac, &lt;em&gt;On the road&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;En fin, ayer mis amigos abrazárboles y yo hicimos la presentación de Própolis (espacio libre pa ensayar y todo eso) en la casa okupa, con pogüerpoin, un habitual ya en mi vida, y traducción a la lengua de signos. Cuando llegó el turno de prejuntas, el encargado de responder a casi todo fue Chusmi, diciendo todo el rato "un pouco...un pouco...", pero dijo cosas varias que yo no sabía.&lt;br /&gt;Luego empezó a hablar un jipi que yo no había visto en mi vida; daban ganas de darle con un martillo en la cabeza. Así que busqué uno por allí y casi lloré de emoción al encontrarlo. Le abrí la cabeza a martillazos y continuó el turno de preguntas.&lt;br /&gt;Después Mr. Colocón en persona, el Comandante Resacones y yo (Dr. Jaranas) nos fuimos pa casa. Nos sentamos a la gran mesa del comedor, abrimos nuestros portátiles y empezamos a hablar entre nosotros por vídeoconferencia; el Comandante llevaba un antifaz muy moderno y Mr. Colocón me pasaba lloes y billetes de un dólar.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-8259224348234843473?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/8259224348234843473/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=8259224348234843473' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8259224348234843473'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8259224348234843473'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/04/un-terapeuta-en-la-corte-del-rey.html' title='Un Terapeuta en la Corte del Rey Cianuro'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-9018696152210171389</id><published>2008-04-06T14:16:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:43:26.097-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='un cuento que te cuento'/><title type='text'>Un Dominco Cualquiera</title><content type='html'>Hacía un par de milenios que no me despertaba un domingo tan temprano, así que me fui a dar un garbeo por la playa más cercana. Me senté mirando al mar. Giré la cabeza hacia mi derecha y vi un piano de cola languideciendo en la orilla. Me acerqué a él para comprobar si estaba afinado, pero entonces alguien me agarró del brazo; era una mujer y no sabía hablar. Me recordó enseguida a tu madre, que se casó tan joven sin saber apenas nada de la vida de ultramar.&lt;br /&gt;Entonces me desperté, era domingo y era muy temprano. Sentí la arena húmeda en mi espalda y salí de la cueva, y el sol me cegó. Cuando me acostumbré a la luz te vi en la orilla, escribiendo tu nombre en el agua. Me hablaste en latín y te entendí perfectamente, por lo que te respondí:"no, ya sabes que no me acuerdo como se juega al parchís."Eras tan joven como tu madre cuando se casó, así que anulamos el compromiso.&lt;br /&gt;Me desperté y era sábado, y tenía una arruga de menos. Mi hermano gemelo me sonreía burlón, como diciéndome a ver cómo sales de esta. Yo sabía tocar el piano, así que me dirigí al que había al fondo del garito y toqué la de "Tu padre nació en un pueblo que ahora está en el fondo del pantano, y aún suenan las campanas cuando una virgen se rapa la cabeza. Ya nadie te mirará como antes cuando te descalces y por fin tengas la certeza..." y luego el estribillo.&lt;br /&gt;Sólo aplaudió un estibador borracho. Salí a la calle y me dirigí a Times Square. Mañana sería viernes y yo sería joven otra vez.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-9018696152210171389?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/9018696152210171389/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=9018696152210171389' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/9018696152210171389'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/9018696152210171389'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/04/un-dominco-cualquiera.html' title='Un Dominco Cualquiera'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-7330194870070954070</id><published>2008-03-26T04:25:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T08:50:01.166-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Picasso'/><title type='text'>(PABLO) PICASSO</title><content type='html'>a los quince años yo quería ser como Picasso. desde esa edad, y hasta los veinte más o menos, me iba todos los veranos al muelle de riveira a buscar tablas sobre las que pintar, y pintaba, cuadros horrorosos la mayoría de las veces que algún día destruiré o borraré poniendo algo horroroso encima.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;el primer año en la universidad iba a la biblioteca a estudiar, hasta que descubrí en un estante una biografía de Picasso en dos tomos, creo que era la de Roland Penrose.me la leí enterita, más de mil páginas, pasando de los apuntes de fundamentos socioeconómicos o lo que fuera.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;el pasado 6 de marzo estaba en madrid y por fin, tras doce días de estancia en la capital, fui a ver la exposición del reina sofía montada con los fondos del museo Picasso de parís. fui yo solito, como debe hacerse en estos casos de devoción; entré a las 6 de la tarde y salí a las 9, habiendo recorrido las cuatro salas en las que se repartieron las obras de las diferentes etapas de la trayectoria del malagueño universal.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;mi etapa favorita es la que comprende más o menos los años treinta. yo quiero vivir dentro de esos cuadros, en la bahía de cannes, en la noche de verano pescando en antibes, en ese universo destrozado y recompuesto con una nueva belleza, la belleza del retrato de Dora Maar, que me mira desde una ventana que estará abierta eternamente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;y su etapa llamada clasicista, en la que se hace más evidente la herencia de la cultura mediterránea que en realidad jamás dejó de lado.faunos,minotauros, campesinos durmiendo y mujeres corriendo por la playa, miles de años de sol y de celebración de la vida mirándome desde estos lienzos. con la música adecuada en la cabeza, claro: "it was like a revelation..." y un inevitable toque de nostalgia.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;la escultura del Hombre del Cordero, la dignidad humana otra vez en pie tras la guerra más devastadora de la historia.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;y entonces se paró el tiempo.y el espacio se desintegró.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;me quedé delante del cuadro llamado &lt;em&gt;Figuras a la orilla del mar&lt;/em&gt; y era verano otra vez. para siempre. "T´was in another lifetime..."como en un sueño. dos dimensiones con más profundidad que el más profundo de los paisajes, el insondable pozo de los deseos hacia el otro lado del universo.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-7330194870070954070?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/7330194870070954070/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=7330194870070954070' title='3 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/7330194870070954070'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/7330194870070954070'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/03/pablo-picasso.html' title='(PABLO) PICASSO'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-2477493136805323173</id><published>2008-03-12T06:39:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:26:39.693-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Blanca contra el cielo azul'/><title type='text'></title><content type='html'>"Los judíos creen que treinta y seis hombres justos, los Lamed Wufniks, justifican el mundo ante Dios. Ninguno de ellos sabe que es un Lamed Wufnik ni tampoco la identidad de los otros treinta y cinco pero, por razones que sólo Dios entiende, su existencia impide que el mundo se desmorone."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Alberto Manguel, &lt;em&gt;Nuevo elogio de la locura&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;BLANCA CONTRA EL CIELO AZUL#6&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tutmosis IV y su cíclope, una chica guapa y varonil, espían a los bebés invisibles que sostienen mapas con el camino más corto hacia Plutón. Las musarañas los observan. Los diantres se hacen autónomos y Tutmosis ordena al cíclope que saque el látigo y les dé placer para que distribuyan sus ambientadores con forma de pirámide por todo el cotarro.&lt;br /&gt;La protagonista de una tragedia alemana excava una zanja. Todos, absolutamente todos, saben que Blanca es preciosa como el éter y pretenden construir un observatorio, si las piedras y el caucho son suficientes, para observar la canción de cristal de su ombligo, los anillos de Saturno de su epidermis reluciente, su supernova.&lt;br /&gt;Esta misteriosa civilización sucumbe y es reemplazada por hordas de agentes de seguros con corbatas atadas en la cabeza, adoradores del fin de año. Estas hordas se engullen a sí mismas y a sus pólizas en su nomadismo onanista. El desierto cobra vigencia. Nadie enriquece Urano durante un periodo de tiempo largo como una espera sin ducados.&lt;br /&gt;Entonces llego con Blanca cuando antes estaba sin Blanca. Nos instalamos en el observatorio. Nos preguntamos por qué hay anémonas en sus paredes y ni una fregona. Blanca cubre el vacío de aleluyas y reniega de los brutos malabaristas, lanza su collar al espacio y se descalza,estableciendo una mitología que pertenece al imaginario del "Embraceable You" en clave tartamuda. Un desfile de escanciadores de horchata superpone "Pedro Navajas" a la espalda del unicornio y bailamos como si nunca antes hubiéramos tenido pies y como si el funky no hubiera existido nunca. Los punkis se van a dormir cada uno con su pijamita y los reponedores de supermercado se llevan cada uno una puerta en sus narices.&lt;br /&gt;Entonces blanca dice "se está bien aquí", y yo respondo "sí". Se pone la máscara de mil hombres y yo la de mil mujeres y nos reconocemos el uno en el otro. Salimos a celebrarlo. En nuestra ausencia la señora de la limpieza inventa la fregona y perfecciona las cerillas y la tinta invisible.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Regresamos y ante tal panorama hacemos un esfuerzo por difuminarnos, pero el fundido en negro nos engulle. Algún día, Blanca, leerás mi nombre en un solar y entonces nos perderemos en la gloriosa lluvia.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-2477493136805323173?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/2477493136805323173/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=2477493136805323173' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2477493136805323173'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2477493136805323173'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/03/los-judos-creen-que-treinta-y-seis.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-7589082449939130919</id><published>2008-02-26T17:04:00.000-08:00</published><updated>2010-10-15T07:45:06.454-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='magic moments'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Libros'/><title type='text'>DOS SONETOS (cuarta y última parte)</title><content type='html'>Y este es el segundo soneto:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En el mundo no hay nada eterno&lt;br /&gt;el Tiempo devora nuestros días&lt;br /&gt;y nos trae el hielo del invierno,&lt;br /&gt;y marchita toda rebeldía.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mas tú que llevas en el cabello&lt;br /&gt;todas las caracolas de la mar&lt;br /&gt;de aliento dorado, fresco y bello&lt;br /&gt;nunca en mi alma te has de marchitar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Se despiden los barcos del puerto&lt;br /&gt;nos dicen adiós las flores de ayer&lt;br /&gt;un día todo estará muerto&lt;br /&gt;salvo el recuerdo en que te vuelvo a ver.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Volveré al recodo del camino&lt;br /&gt;en que te encontré junto al destino.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tempus fugit. Aquí tenemos a un médico luchando contra el Tiempo, un señor cuyo trabajo monetario es combatir la enfermedad, eso que nos convierte en seres finitos. La poesía es un&lt;br /&gt;intento desesperado de alcanzar la inmortalidad. El recuerdo, la memoria, nos capacita dentro de nuestros límites para volver al pasado, como sabía el francés que se comió una magdalena.&lt;br /&gt;"y marchita toda rebeldía", nos dice ¿Fue este hombre tranquilo y solitario un rebelde en su juventud? ¿Un agitador universitario?&lt;br /&gt;Se nos desvelan más señas de la dama del soneto anterior, si es que éste sigue refiriéndose a ella:"Mas tú...de aliento dorado, fresco y bello". La dama tenía el pelo rizo y era, presumiblemente, rubia. Rizos, curvas, líneas exuberantes tocando el corazón del doctor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;¿Quien escribe estos sonetos? ¿El joven rebelde o el médico de provincias resignado a su soledad, incapaz de contener su amor por escrito hacia una joven inalcanzable?&lt;br /&gt;Todo apunta a lo segundo: las fechas que figuran en las otras páginas, de contabilidad, son 1947 y 1948, o sea, hace 60 años, cuando el autor ya era cincuentón. Aunque, ¿Quién sabe? Puede que su memoria rescatase los sonetos de aquella juventud de descubrimiento y aprendizaje y un día, mientras echaba cuentas, cogió la pluma sin saber muy bien por qué y los anotó para no volver a olvidarlos. Para no olvidar que hay algo más que números y cataplasmas, algo que, aunque a veces nos corroe el corazón, nos hace sentir vivos.&lt;br /&gt;Bajo al mundo de los mencionados vivos llevándome la libreta. La cadena de la memoria cuenta con un nuevo eslabón.&lt;br /&gt;¿Qué sería de la que llevaba en el cabello "todas las caracolas de la mar"?&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-7589082449939130919?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/7589082449939130919/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=7589082449939130919' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/7589082449939130919'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/7589082449939130919'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/02/dos-sonetos-cuarta-y-ltima-parte.html' title='DOS SONETOS (cuarta y última parte)'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-7797430946255003444</id><published>2008-02-12T09:32:00.000-08:00</published><updated>2010-10-15T07:45:06.455-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='magic moments'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Libros'/><title type='text'>DOS SONETOS (tercera parte)</title><content type='html'>En efecto, dos sonetos concretamente. Un soneto es un poema formado por dos cuartetos, u ocho versos, que presentan un tema, y dos tercetos, o seis versos, que puntualizan ese tema o incluso lo contradicen. Pero no siempre tiene por qué ser así.&lt;br /&gt;los poetas de la Inglaterra isabelina (finales del s.XVI- principios del XVII) preferían organizar los catorce versos en tres estrofas de cuatro versos y un pareado final. El precursor de este formato fue Philip Sidney. Y el maestro fue, una vez más, William Shakespeare, cuyos sonetos a veces están dedicados a un joven noble, su mecenas, y otras a una misteriosa "dama oscura".&lt;br /&gt;Pues bien, los poemas de Evaristo Lanzada forman parte de esta variedad,sin duda inspirados en la lectura de los sonetos del Bardo Inmortal de Straford. Don Evaristo los escribió a pluma, como el nombre en la portada, con una impecable caligrafía carolina y sin tachón alguno.Y al pie de ambos, su firma.&lt;br /&gt;El primero dice así:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Si la mañana dio a tu corazón&lt;br /&gt;color risueño de alegría&lt;br /&gt;no hagas de la pena tu nación&lt;br /&gt;cuando llegue la hora sombría.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Si la luz trémula de la tarde&lt;br /&gt;se dilata en tus ojos acuosos&lt;br /&gt;recuerda que todavía arde&lt;br /&gt;el estío de tu fuego hermoso.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El perfume del viento en verano&lt;br /&gt;se posa en el calor de tu pecho&lt;br /&gt;y canta, y me alcanza su mano&lt;br /&gt;y de suspiros cubre mi lecho.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Que el amor que hay en ti no sucumba,&lt;br /&gt;aunque el ansiarlo sea mi tumba.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;la dama a la que se dedica el soneto, además de joven y guapa, es buena persona. Su enamorado no soporta verla compungida. Y en un gesto de generosidad, tan propio de los amores no confesos, el poeta declara que prefiere verla radiante de felicidad y colmada de amor aunque él no participe, ni por activa ni por pasiva, de esa dicha.&lt;br /&gt;La luz se "dilata" en sus ojos acuosos; en este verbo vemos al médico que, quizá sólo por esta vez, deja emerger al poeta.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-7797430946255003444?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/7797430946255003444/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=7797430946255003444' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/7797430946255003444'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/7797430946255003444'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/02/dos-sonetos-tercera-parte.html' title='DOS SONETOS (tercera parte)'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-3336107139755911164</id><published>2008-01-31T03:18:00.000-08:00</published><updated>2010-10-15T07:45:06.455-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='magic moments'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Libros'/><title type='text'>DOS SONETOS (segunda parte)</title><content type='html'>Como ya dije, mi casa es muy vieja, de las primeras del Malecón de Riveira. Y el nombre de Evaristo Lanzada forma parte de su historia: al principio, mi casa era una escuela, y lo siguió siendo hasta la inmediata posguerra. La escuela estuvo regentada en su última etapa por dos hermanas, de las cuales mi abuela aún conserva fotos.&lt;br /&gt;Después fue casa y consulta de Evaristo Lanzada, Doctor en Medicina, que murió a avanzada edad y soltero en 1964 tras un tiempo postrado en su gran cama de hierro , rosario en mano, en esta misma casa en la que yo encuentro su libreta en los últimos días del año 2007. Le vendió la casa a mis abuelos en 1960 con la condición de quedarse en ella hasta que llegara su hora, que sentía próxima. (Antes la gente llegaba a este tipo de acuerdos, cuando el Estado era más una razón por la que morir en el campo de batalla que una garantía de seguridad.) Según mi abuela, el doctor era un hombre solitario, melancólico y de buen corazón.&lt;br /&gt;Abro la libreta. Garrapateados a lápiz en sus hojas amarillas, apenas visibles, algunos números, cuentas, facturas, gastos varios, cifras y monedas de otro mundo.&lt;br /&gt;Paso las páginas. Más números. Y después, páginas en blanco. Ya estoy a punto de dejarlo cuando, tras atravesar un océano de considerable anchura, el de unas páginas vacías y olvidadas bajo décadas de polvo, me encuentro con dos náufragos.&lt;br /&gt;Son dos poemas.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-3336107139755911164?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/3336107139755911164/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=3336107139755911164' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/3336107139755911164'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/3336107139755911164'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/01/dos-sonetos-segunda-parte.html' title='DOS SONETOS (segunda parte)'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-9018373109918841387</id><published>2008-01-16T04:38:00.000-08:00</published><updated>2010-10-15T07:45:06.456-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='magic moments'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Libros'/><title type='text'>DOS SONETOS (primera parte)</title><content type='html'>Navidad, vuelta a Riv/beira, al Imperio del Paréntesis y el involuntario paso atrás, mi cumpleaños un miércoles, el mismo día en que nací hace 28 años, primer día laborable después de cuatro de asueto ¿Qué hacer? Sucumbir al letargo,dejarse crecer la barba rasquiforme, echar la bonoloto, y sentarse en el muelle a fumar.&lt;br /&gt;Subo a la buhardilla (fallado) de mi casa, juguetería, trastero, picadero y librería, la cumbre caótica de mi casa, habitada desde hace un siglo, con la pátina de antigüedad que le confieren ciertos cachivaches antediluvianos, retirados de la circulación aunque omnipresentes.&lt;br /&gt;Exploro y me sumerjo en revistas y novelas de vaqueros (¿ A quién se le ocurre escribir semejante cosa?) , panfletos náuticos y libros de escuela nacionalcatólica, el álbum de cromos &lt;em&gt;Vida y Color, Selecciones, &lt;/em&gt;mis Tengo Problemas Rubio...&lt;br /&gt;Y encuentro una libreta. Está mezclada con algunas de mi madre, de las que tienen el escudo del colegio Galaxia (Jalasia) en la portada. Esta es de tapa dura, como los dietarios, con el típico dibujo de efecto desconchado. Y en el centro de esa tapa aparece un nombre escrito con pluma que activa mi memoria y enciende mi curiosidad: Evaristo Lanzada.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-9018373109918841387?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/9018373109918841387/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=9018373109918841387' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/9018373109918841387'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/9018373109918841387'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2008/01/dos-sonetos-primera-parte.html' title='DOS SONETOS (primera parte)'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-4182487444922647561</id><published>2007-12-18T09:00:00.000-08:00</published><updated>2010-10-15T07:56:12.463-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Blanca contra el cielo azul'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Cunqueiro'/><title type='text'></title><content type='html'>"Yo no me evado ni ayudo a nadie a evadirse: me enfrento, simplemente, con los tristes, porque creo que la tristeza traiciona la condición humana. Dante encontró a los tristes en el Infierno. Le decían al gibelino:"Tristes fuimos en el dulce aire que del sol se alegra...""&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Álvaro Cunqueiro, "Volando con el trueno"&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;BLANCA CONTRA EL CIELO AZUL#5&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Altos jerarcas tocando la flauta. Amas de casa tocando la guitarra. Cosmopolitas tocando el triángulo. Astrónomos calentando voces. Astronautas calentándose las manos para tocar el gong. Ginebrinos aguantando el tipo con el didgeridoo. Antagonistas haciendo una escala pentatónica con lo que se encuentran por delante. Inventores del tetrabrik golpeando señales de tráfico. El órgano sagrado es cosa del yeti. El encargado de la batuta no aparece. Al cabo de unos minutos se comenta, en plan matisse, que le sentó mal que su calendario se hiciese otro piercing sin consultárselo a él ni a su masajista coreana. Entonces todos deciden, simplemente, lapidar a la tuna.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-4182487444922647561?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/4182487444922647561/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=4182487444922647561' title='3 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/4182487444922647561'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/4182487444922647561'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/12/yo-no-me-evado-ni-ayudo-nadie-evadirse.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-391446960329976843</id><published>2007-12-13T01:44:00.000-08:00</published><updated>2010-10-14T09:26:39.695-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Blanca contra el cielo azul'/><title type='text'></title><content type='html'>BLANCA CONTRA EL CIELO AZUL#4&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;OSANNAH DE OSEANÍA&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Cómo es posible, Blanca&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;que haya clasificado un sueño&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;por el color irregular&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;que presentaban en él tus ojos&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Cómo decirlo, Blanca&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;sin sabotear el centro &lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;neurálgico del mundo&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;como el cubo de rubik&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Que tu ropa me zarandeó&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;de proa a popa&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;que tu sopa me supo a gloria&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;antes de probarla&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Que la siesta es una fiesta&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;de disfraces si tú duermes&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;que la cesta trae floresta&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;abigarrada si despiertas&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Tachín-Tachán &lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;aquí estoy yo&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;el telón cae&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Tachán-Tachín&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;aquí estás tú&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;trayendo sal&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Papel Biblia para fumar gloria&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;papel Crimen y Castigo para absorber la historia&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;papel de trigo para tus baladas&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;papel cebolla para mis hadas escarpadas&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Siete santos fundadores&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;con otras tantas corazas&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;y mondadientes en los labios&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;y untados en melaza&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;ensalzan las amenazas&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;de directores de culto&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;víctimas del hurto&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;de sus lujuriosas hogazas&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Y tú silbas, Blanca&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;y así inventas el silbido&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;los árbitros te lo agradecen&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;hartos ya del graznido&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;y del ya tan socorrido&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;"Tú verás lo que haces"&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;ahora se muestran locuaces&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;a pesar del contacto restringido&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-391446960329976843?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/391446960329976843/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=391446960329976843' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/391446960329976843'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/391446960329976843'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/12/blanca-contra-el-cielo-azul4-osannah-de.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-2968905741484152088</id><published>2007-12-04T04:25:00.000-08:00</published><updated>2010-10-14T09:26:39.696-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Blanca contra el cielo azul'/><title type='text'></title><content type='html'>el trabajo de buscar trabajo me abre las puertas a una oferta que, de serme concedida, colmaría gran parte de mis espectativas laborales y personales: formar parte de los efectivos del museo del  castillo de san antón (el de coruña, no el de texas); mi labor consistiría en enseñarles a los visitantes la barca vikinga y todo ese tinglado, y cargar los cañones y disparar unas salvas con ellos de vez en cuando (el director del museo me ha advertido de que tienen un retroceso muy potente, así que tengo que plantarme firme antes de hacer fuego.)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;BLANCA CONTRA EL CIELO AZUL#3&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sopla, ¡Oh mi dulce Virgilio! hasta caer de culo, abaja la faja y apaga el candil, haciendo del lunes otro sábado y de Antunes otro Sábato. Aún no estoy en el momento de "todo es una cosa", como dices tú, y por eso espero que me invites a merendar con tus narcolépticos favoritos y a ver pasar tu flota de renaults 5 mientras te escucho el chiste del rh. Empápame ¡Oh maestro! ¡Cartilla! de emoticonos para el sistema nervioso. No queda gasolina en la colina, ahá, cabrones, podrías decir... cuenta conmigo hasta cien.&lt;br /&gt;No veo el día en que Blanca vuelva a leerme la mano con su lente de joyero para acto seguido atármela con cuerdas de marioneta y lanzarse, con quillas y cabestrantes, a lo más ignoto del ramillete.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-2968905741484152088?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/2968905741484152088/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=2968905741484152088' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2968905741484152088'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2968905741484152088'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/12/el-trabajo-de-buscar-trabajo-me-abre.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-5065939942562262680</id><published>2007-11-27T04:58:00.000-08:00</published><updated>2010-10-14T09:26:39.697-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Blanca contra el cielo azul'/><title type='text'></title><content type='html'>BLANCA CONTRA EL CIELO AZUL#2&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;hola, hay buenos camareros aquí, si te criaste en un sidecar y dispones de la bata de parvulitos de Prince, y ahí viene el farfullador de melancolías y de necesidad-virtud, con su sonajero de diamante rebuznando "llévate esta caja de ademanes de Torrebruno y esa otra de síndrome de estocolmo. Te garantizo un millón de dólares turcos. Hasta aquí puedo leer, porque mis gafas no reconocen las bes ni las uvedobles", y se hospeda en una góndola terrible intentando recordar a ciertos dinosaurios que le deben muestras de champú y se mete sus propias caderas por el culo por si las cosquillas, observando todavía bostezos en el canal plus; habrá que pavimentar el continente con gelatina si el farfullador fabrica baldosas con la bandera de ee.uu en cada una de ellas y se pone a alicatar claxons públicos... Astérix y Filemón, que hacen una comida con apenas nada, disimulan entre los correveidiles y los orgasmos de metal para averiguar si los fantoches son los derviches y si tienen secretarias sin codos de atleta. Incluso un vello de Castelao se dispone a encarar al sequoia Sherman por asuntos innatos.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-5065939942562262680?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/5065939942562262680/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=5065939942562262680' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5065939942562262680'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5065939942562262680'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/11/blanca-contra-el-cielo-azul2-hola-hay.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-830585468113536920</id><published>2007-11-22T03:43:00.000-08:00</published><updated>2010-10-15T07:57:58.771-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Blanca contra el cielo azul'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Bob Dylan'/><title type='text'></title><content type='html'>"¿te preguntas por qué el mecánico cuya mujer se pegó un tiro con un revólver que consiguió gracias a su mejor amiga, odia tanto a castro? ¿te preguntas por qué castro odia el rock´n roll? piénsalo chaval, pero no se lo preguntes a roy."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;                                       Bobby  Dylan, &lt;em&gt;Tarantula&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;sin más dilación me dispongo a comenzar a publicar las entregas de una nueva historia, que escribí en el restaurante cuando era camarero, en los momentos en que el tío que se parecía a william faulkner y otros clientes exigentes me dejaban respirar. está basado en hechos estrictamente reales, por lo que hay que entender esta historia de forma literal.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;BLANCA CONTRA EL CIELO AZUL#1&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;...pero también podrías empezar por habilitarme para tu empleo y darme la dirección de tu florista más cercano, espérame con cara de marmota y conocimientos en kamasutras para ogros como tú y como yo, que no somos ogros, trágate el cuento hasta saber algo sobre poleas y rayas de cebra y entonces me dislocaré las rodillas por ti.&lt;br /&gt;Blanca, licuadora de esencias, víctima de la sordera primordial o sílfide lejos del arroyo, desorden estático y clarividente, como en cualquier película de la generación anterior, musa de mi epitafio y antorcha bajo el agua del ya-lo-haré-mañana, alma gemela de nadie en especial y de los náufragos en general, arco del triunfo de los motivos invisibles y libertad de la estatua, no escuches mi canto, es como el gemido del calefactor una madrugada cualquiera, tu desorden de enredadera me hace quitarme los zapatos y ponerme a recitar el palmarés de algún equipo de regional preferente y las tácticas de ataque de la marabunta.&lt;br /&gt;Si supiera de alguien más que labre a horcajadas de la ballenita un aspecto de suburbio bizantino en la funda de mi almohada, estaríamos hablando de ligereza en los huesos de mi chamán, pero sólo dispongo de un tiempo y de varios lugares para desentumecerme.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-830585468113536920?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/830585468113536920/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=830585468113536920' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/830585468113536920'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/830585468113536920'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/11/te-preguntas-por-qu-el-mecnico-cuya.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-983241146228204718</id><published>2007-11-19T08:32:00.000-08:00</published><updated>2010-10-15T07:45:43.242-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='magic moments'/><title type='text'>lo que diga el míster</title><content type='html'>el viernes fui a santiago (sí, voluntariamente) a un concierto del que no sabía qué esperar; el grupo era El Bicho, cosa que a mí me sonaba a grupo de buenrollismo aflamencado y rumbero del que le mola a mis amigos jipis. me invitó chiqui, también iba sergio drink floyd y otra gente nada sospechosa de jipismo (incluso tono dijo que le molaba!). y en efecto, fue un conciertazo,su música sale del rollo del zú, pero va más allá, con momentos harto sicodélicos,sonando como mike oldfield y como primus en ciertos momentos y haciendo gala de una entrega total,con dos bises e intercambio de instrumentos incluidos.&lt;br /&gt;así que, queridos amigos, os prexuizos molan, pero en este caso no os dejéis llevar por el síndrome melendi y escuchad a este grupo cojonudo.&lt;br /&gt;por cierto, estaba yo pensando, en el año 3561, por ejemplo, el real madrí tendra, pongamos, 427 ligas y el barsa 402, y el hércules 12 copas de europa y el atleti de riveira 38 copas del rey... y habrá cambiado algo? hacia dónde se dirige el júrgol? y en el año 50986 serán 1295 ligas del madrí,1134 del barsa... y qué pasará entonces? aparecerá un androide con la cara de maradona y dirá "hasta aquí hemos llegado, brasil tiene 383 mundiales, es el mejor equipo de todos los tiempos, ya no habrá más fútbol."&lt;br /&gt;prometo dejar el ácido.un día de estos voy a empezar a publicar las entregas de una nueva historia que habla de una chica blanca.&lt;br /&gt;y la semana que viene, hablaremos de ebanistería húngara.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-983241146228204718?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/983241146228204718/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=983241146228204718' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/983241146228204718'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/983241146228204718'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/11/lo-que-diga-el-mster.html' title='lo que diga el míster'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-1381109900816896308</id><published>2007-11-08T07:31:00.000-08:00</published><updated>2010-10-14T09:22:46.739-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Moonlight Saloon'/><title type='text'></title><content type='html'>MOONLIGHT  SALOON&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;CODA&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Nada cambia. Sigo siendo yo, que me levanto. Sigue siendo de noche. Sin deseos, sin esperanzas. sigue sonando el eco.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Es la negrura absoluta. Como si mis ojos fueran motivo de la oscuridad.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Hasta que se descorre el velo. Sin tristeza, sin alegría. Sigo siendo yo, que avanzo.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Entro en el saloon. Son las tablas grises, el aire que se para. Los siglos en el fondo del mar.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Veo a Billy. Está acodado en la barra. Sigue sonriendo. Veo a Toro Sentado, sereno y enorme en la calma de la pradera.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Veo una puerta que cruje. Sigo siendo yo, que la abro. Veo el verdor del campo, y a mi madre en el viejo mundo siendo joven, cuando el mundo era joven.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Entro en la casa de mi madre. Soy yo, entrando.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Y vuelvo a estar en el saloon.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Miro hacia la ventana que hay sobre el piano. Veo entrar la luz de la luna, que se tumba y se contonea sobre el piano como una mujer que canta. Que hace ondas de luz blanca como una piedra que cae al río. Que ha estado rompiendo el río eternamente.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Veo a Delia. Está llegando. Tiene la cara sucia de haber llorado. No hay palabras en su boca. Sin angustia, sin melancolía.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Sigo siendo yo, que canto. Y la luz de la luna canta, y cae como un manto de luz sobre Billy, y traspasa a Toro Sentado, blanca, quieta. Y abraza a Delia, y a madre, y cae sobre mí, y canta para los que van llegando.&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-1381109900816896308?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/1381109900816896308/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=1381109900816896308' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/1381109900816896308'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/1381109900816896308'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/11/moonlight-saloon-coda-nada-cambia.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-6679952752604702604</id><published>2007-11-06T10:35:00.000-08:00</published><updated>2010-10-15T07:58:35.916-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Moonlight Saloon'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Henry Miller'/><title type='text'></title><content type='html'>"Un genio en busca de empleo es uno de los espectáculos más tristes del mundo."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Henry Miller, &lt;em&gt;El tiempo de los asesinos. Un estudio sobre Rimbaud.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;MOONLIGHT  SALOON&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;XX&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;El saloon es un campo de batalla. Veo varios muertos, entre ellos dos mujeres. Salgo de mi escondite, le meto tres balazos en el pecho al secuaz que queda en pie y al otro le vuelo la cabeza. Miro hacia todas partes. Rápido, rápido. Ni rastro del Tuerto. El saloon se va desmoronando. Salgo a la oscuridad. me giro hacia todas partes, apuntando.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                        No hay buenos amigos, sólo caras y caras&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                        No hay grandes finales, sólo finales&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Escucho una respiración encima de mí no sé por qué disparo al cielo me agarra una mano huesuda desde atrás por la garganta&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                      No hay amor en el mundo, sólo ausencia de frío&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                      No hay canción más hermosa que el silencio&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Me aprieta y no hay aire me dice quiero ver como se te va la vida cabrón se me afloja la mano pero vuelvo a apretarla disparo hacia atrás la presión cede respiro puedo respirar.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;El Tuerto se retuerce en el suelo sin sangre y aún me mira desafiante, echando espumarajos por la boca. Arde el sol en su párpado.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                     No hay enemigos, sólo hay iguales&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                     No hay paz en el mundo, sólo descansos&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                     antes de volver a pelear&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Escucho un disparo detrás de mí. Escucho su eco eternamente. Aquí dentro me rompo en pedazos como un espejo.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Y siento el mordisco de la parca.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Me giro y veo al chico asustado, aguantando el revólver con mano temblorosa. Se parece a Billy con sus dientes de conejo; parecía que siempre estaba sonriendo. Me sonríe.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Y me caigo.&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-6679952752604702604?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/6679952752604702604/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=6679952752604702604' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6679952752604702604'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6679952752604702604'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/11/un-genio-en-busca-de-empleo-es-uno-de.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-5989411774578289919</id><published>2007-10-29T05:07:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:22:10.273-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><title type='text'>sweet apocalipsis suite</title><content type='html'>"Estaba sentado a la puerta a la hora del calor, y alzando los ojos, vio parados cerca de él a tres varones."&lt;br /&gt;                         &lt;em&gt;Génesis, 18, 1-2&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;ya es lunes tras un fin de semana muuuy completo, a pesar de que no hubo alfombra roja con dylan de fondo en oviedo, ya que tenía un concierto en nebraska y no va a dejar de lado a su público (en serio, en nebraska, aunque este nombre siempre suena a coña, y olvidaos de que no vino a recoger el premio porque es un rebelde o una tontería de esas). vaya, que no fui a asturias a pesar de las circunstancias favorables.&lt;br /&gt;todo empezó para mí el jueves al mediodía, comiendo con unas señoritas que me encontré bajo los árboles; continuó con EL MEJOR CONCIERTO de los que di con Los Atrapaos en el Área Crítica, el primero de tono tocando el bajo, y continuó con la Sesión de 24 Horas de los tres varones, con escenificación del principio de apocalipsis now a las 12 del mediodía incluida, ventilador girando, calor, locura, peligro de nuca partida, sonando the end.&lt;br /&gt;a las 10 de la noche me tocó hacer de niñera ("mamá, puedo ir con javi al bar de chiqui? venga, un ratito, porfa, porfa...") y enseñarle a un niño muy espabilao a pinchar música. de mayor quiere ser camarero, inventor o dillei.&lt;br /&gt;el sábado volvieron a caer unas pintazas en el dublín, aunque esta vez sin discusiones bíblicas, pero sí con compañía pata negra, como diría papá piquillo.&lt;br /&gt;el domingo concierto-performance para la asociación de teatreros Almacabra, a la luz de las velas, concierto rotatorio en dos partes y la garganta rota...&lt;br /&gt;y amanecer en el Jardín de las Chicas de Ojos Claros, despertando en un coche que pasaba por debajo de unas parras a la voz de buenos dííííaaaaassss...&lt;br /&gt;en fin,que la gente, a los 27, cree que se acerca el apocalipsis (como el gilipollas de jim morrison, por ejemplo) cuando en realidad está empezando a escribirse el génesis.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;y esta semana, penúltima entrega de moonlight saloon. la semana que viene hablaremos de fórmula 1.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-5989411774578289919?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/5989411774578289919/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=5989411774578289919' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5989411774578289919'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5989411774578289919'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/10/sweet-apocalipsis-suite.html' title='sweet apocalipsis suite'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-8712990886242151986</id><published>2007-10-24T03:11:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:21:00.749-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Moonlight Saloon'/><title type='text'></title><content type='html'>"Yo quiero lo que pienso que quiero cuando pienso que lo quiero, al igual que todos los hombres."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;                            W. Faulkner, &lt;em&gt;Retrato de Elmer&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;MOONLIGHT  SALOON&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;XIX&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Entro en el saloon, donde hay un gran barullo. Hay una lámpara enorme, más grande que una rueda de carro, en el techo, en la que hay encendidas cientos de velas. La gente bebe, juega, se pelea, acorrala a las coristas. Me voy a un rincón de la barra desde el que puedo observar. Y ahora, entre todo el  jaleo, con el piano sonando y los hombres gritando, riendo y cantando, distingo a alguien que silba, silba la canción, la silba para sí, la oigo aunque está al otro extremo de la estancia. Nos cruzamos las miradas y se levanta, es un chico, apenas un niño, que se acerca hacia mí silbando la canción. Ya está a mi lado, echa la mano al revólver, yo hago lo propio, pero entonces él sale corriendo y desaparece en la oscuridad de la calle. Va a avisar al Tuerto. Es sólo un niño. Espero no tener que matarlo.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Miro hacia fuera. Ya no llueve. Pido un güisqui y el barman me sonríe mientras me lo sirve ¿Por qué sonríe? Vuelvo a mirar hacia fuera.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Se acercan caballos. De la sombra surgen tres jinetes. Vienen hacia la puerta mientras los caballos se pierden en la oscuridad. Es el Tuerto con dos secuaces. El Tuerto es sólo pellejo y huesos; no estoy seguro de que esté en el mundo de los vivos. Sólo espero que pueda morir. En el párpado cerrado lleva un sol tatuado. En cuanto me localiza el sol arde como si se lo acabaran de marcar. Sus dos secuaces son tipos fornidos que no se despegan de su espalda. El Tuerto se queda quieto en el medio del saloon, desenfunda su revólver de plata y me dispara. Me agacho tras mi esquina de la barra y ésta salta en astillas. Escucho la canción. Todo el saloon irrumpe en disparos, vuelan las botellas, se vuelcan las mesas. Yo escucho la canción y desenfundo.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Le apunto agazapado tras lo que queda de la esquina de la barra. La gente corre, grita, dispara, y se cruza en la línea de tiro. Disparo y le doy a uno de los secuaces en la rodilla, se cae y el otro secuaz me dispara mientras el Tuerto parece haber desaparecido.&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-8712990886242151986?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/8712990886242151986/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=8712990886242151986' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8712990886242151986'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/8712990886242151986'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/10/yo-quiero-lo-que-pienso-que-quiero.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-5767043191349508243</id><published>2007-10-22T07:59:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:47:20.883-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='canciones'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='magic moments'/><title type='text'>pasión tanguera</title><content type='html'>Ahora que parece que, en efecto, vuelve el otoño, que el David de Miguel Ángel ha sido devuelto al ilustre pueblo de Florencia, que han reabierto el tránsito comercial en el Estrecho de Dardanelos y que las galerías han perdido el reflejo del sol de los días de verano, vuelve a enbargarme la melancolía, y recuerdo las tardes en el cafetín,sus mesas de mármol y la compañía de ilustres amistades, cuando no éramos nada más que giles laburadores, con incipiente bigote &lt;em&gt;a la &lt;/em&gt;joven Di Stéfano. Las tardes se convertían en noches, y rodeados de sombra y misterio, al amparo de las débiles lámparas y con el fuego del vino ardiendo en nuestros corazones, cantábamos tangos escritos en un mundo que no volverá.&lt;br /&gt;Uno de ellos regresó a mí al al  escucharlo de nuevo hace unos días, esta vez en versión de Calamaro ( lo canta dos veces en el mismo disco). Entonces me asalta el recuerdo de las mujeres coquetas y risueñas, hermosas, pardas y suaves como hembra de mirlo que alguna vez me acompañaron...y recuerdo a José, sumido en sus pensamientos,sentado y con el gorro de fieltro apoyado en la rodilla mientras entre su dedos de consumía un cigarro.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;COMO DOS EXTRAÑOS&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Me acobardó la soledad&lt;br /&gt;el miedo enorme a morir lejos de ti&lt;br /&gt;qué ganas tuve de llorar, sintiendo junto a mí&lt;br /&gt;la burla de la realidad.&lt;br /&gt;Y el corazón me suplicó&lt;br /&gt;que te buscara y le diera tu querer&lt;br /&gt;me lo pedía el corazón, y entonces te busqué&lt;br /&gt;creyéndote mi salvación.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Y ahora que estoy frente a ti&lt;br /&gt;parecemos, ya ves, dos extraños&lt;br /&gt;lección que por fin aprendí&lt;br /&gt;cómo cambian las cosas los años&lt;br /&gt;angustia de saber, muerta ya&lt;br /&gt;la ilusión y la fe&lt;br /&gt;perdón si me ves lagrimear&lt;br /&gt;son los recuerdos, mehan hecho mal.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Palideció la luz del sol&lt;br /&gt;al escucharte fríamente conversar&lt;br /&gt;fue tan distinto nuestro amor&lt;br /&gt;y duele comprobar&lt;br /&gt;que todo, todo terminó.&lt;br /&gt;Qué gran error volverte a ver&lt;br /&gt;para llevarme destrozado el corazón&lt;br /&gt;son mil fantasmas al volver&lt;br /&gt;burlándose de mí&lt;br /&gt;las horas de ese muerto ayer.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Y ahora que estoy frente a ti&lt;br /&gt;parecemos, ya ves, dos extraños&lt;br /&gt;lección que por fin aprendí&lt;br /&gt;cómo cambian las cosas los años&lt;br /&gt;angustia de saber, muerta ya&lt;br /&gt;la ilusión y la fe&lt;br /&gt;perdón si me ves lagrimear&lt;br /&gt;son los recuerdos, me han hecho mal.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-5767043191349508243?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/5767043191349508243/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=5767043191349508243' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5767043191349508243'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5767043191349508243'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/10/pasin-tanguera.html' title='pasión tanguera'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-2880357892098151474</id><published>2007-10-04T02:04:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:47:52.908-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Moonlight Saloon'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Libros'/><title type='text'></title><content type='html'>" Digámoslo: no existen muchos nexos entre este país - el mío, el de Unamuno- y Galicia. Nos unen a ella unos cuantos siglos de azar en la rueda vana de la historia: poca cosa, auténtico grano de anís o de arena para quien vive de pasados más antiguos y de futuros menos inminentes"&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;                                       F. Sánchez Dragó, &lt;em&gt;Gárgoris y Habidis.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;MOONLIGHT  SALOON&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;XVIII&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Recorremos la ciudad por sus barrios de casas de madera y sus caminos de polvo, vemos la llegada lenta de las diligencias y su huida veloz, las lavanderías y los bancos y los saloons, los faroleros y la luz de gas.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Caminamos en línea recta mientras cae la noche. Le alquilamos un cuartucho a Madame por una moneda de oro. Nos tumbamos en la cama; Delia me besa y al rato se queda dormida. Cierro los ojos por un momento, y por primera vez en mucho tiempo sólo veo oscuridad. Me levanto y dejo la moneda de oro que me queda en la mano abierta de Delia, y se la cierro.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Salgo. Está empezando a llover. Doblo la esquina y veo la luz que sale de la entrada de un saloon, como una boca de fuego. Se me acerca un perro lobo atravesando la lluvia. Me mira a los ojos y se da la vuelta. Le sigo.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Me lleva hasta un callejón sin salida. Sentado contra la pared está el mexicano, con la cara oculta por el sombrero. Me siento junto a él y le entrego mi banjo hecho de armadillo. Lo afina y me enseña a tocar la canción. Me lo devuelve y se levanta: ahora es el profeta negro, que me sonríe y se marcha. Vuelvo hacia la luz del saloon.&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-2880357892098151474?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/2880357892098151474/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=2880357892098151474' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2880357892098151474'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2880357892098151474'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/10/digmoslo-no-existen-muchos-nexos-entre.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-2471320354623390469</id><published>2007-09-05T03:56:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:21:00.752-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Moonlight Saloon'/><title type='text'></title><content type='html'>MOONLIGHT  SALOON&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;XVII&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Nos acercamos a Los Ángeles. Delia camina ligera a mi lado, como en un sueño viejo y olvidado hace mucho tiempo, en otro mundo muy distinto a este en el que la muerte te mira a los ojos en cuanto te quedas quieto.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Allá abajo se ve el mar. Durante meses sólo vi el mar a mi alrededor para no volver a verlo hasta ahora.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Y por fin la ciudad. Ya no hay nada más allá. La gran reunión de los últimos entre los últimos. No veía tantos rostros hostiles desde Nueva York.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Delia no hace preguntas. Nunca las ha hecho. Se agarra con fuerza a mi brazo y mira boquiabierta a su alrededor. Se agarra a mi brazo a pesar de que no sabe nada de mí. No sabe lo de nuestro gran golpe fallido en Santa Fe ni lo del cazarrecompensas que el Gran Apoltronado mandó en nuestra búsqueda, ni que soy el último que queda vivo de la banda.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;El Tuerto mató a los otros dos, hombres de mayor valía que yo, sorprendiéndolos donde se suponía que nadie les buscaría. Yo huí a lo más profundo del desierto hasta enterarme de que El Tuerto se dirigía a Los Ángeles en mi busca. En un primer momento me alegré, sabiéndome tan lejos de California y avanzando en dirección contraria. Pero de pronto escuché una voz familiar que venía de lo más profundo del abismo. Un golpe en la frente. Era Billy. Y le di la razón. No habría descanso para mí hasta saber que ya nadie me buscaba.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Ahora llego adonde El Tuerto cree que estoy. Vengo a Los Ángeles a matar o morir. Y pase lo que pase, no volveré a hacerlo.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-2471320354623390469?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/2471320354623390469/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=2471320354623390469' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2471320354623390469'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2471320354623390469'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/09/moonlight-saloon-xvii-nos-acercamos-los.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-3028105382418449256</id><published>2007-08-20T04:00:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:49:00.370-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Hunter S. Thompson'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='magic moments'/><title type='text'>HER MAJESTY, HEMOS DESCUBIERTO LAS FUENTES DEL RÍO SEGURA</title><content type='html'>"Jodiendo locales, asustando a los turistas... sembrando el terror."&lt;br /&gt;                                                     &lt;br /&gt;                                                                           Hunter S. Thompson, &lt;span style="font-style: italic;"&gt;Miedo y asco en Las Vegas&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;Me desperté en lo más profundo de Murcia, satisfecho al comprobar que la mosquitera había funcionado. Jean -Pierre Cartea, el cartógrafo francés de nuestra expedición, todavía dormía a pierna suelta, víctima de los desbarajustes horarios producidos por la vida licenciosa tan cara a los hijos de Francia.&lt;br /&gt;Mr. Joseph Perish estaba perfilando su hermoso bigote alfonsino y me recomendó encarecidamente que hiciese lo mismo. Por supuesto, mi querido Perish! Acto seguido nos dispusimos a desayunar; yo mismo preparé los gin-tonics, temeroso de que los lugareños se pasasen con el limón. La señorita Lililover se limitó, sombrilla en mano, a beberse un tazón de cacao importado.&lt;br /&gt;El fotógrafo brasileño de la expedición, mr. Massa, había contratado, dando una muestra de previsión bastante extraña en alguien oriundo del trópico, a un guía nativo, &lt;span style="font-style: italic;"&gt;señor &lt;/span&gt;Salvador "Calderón" Carmona.&lt;br /&gt;La jornada anterior,guiados por el instinto y, por qué no decirlo,por cierta temeridad bastante impropia de tan eficaces servidores de Su Majestad, nos montamos en un vapor que zarpaba del puerto de Cartagena para adentrarse en las turbias y hechiceras aguas del río Segura. Con el pecho henchido de orgullo y de afán de servicio al Imperio, ni siquiera nos paramos a pensar en las dificultades que las barreras idiomáticas podían plantear a la hora de comunicarse con la tripulación. En otro orden de cosas, la cerveza servida a bordo, a pesar de que estaba fría, fue de nuestro agrado.&lt;br /&gt;Al ver que tardábamos más de la cuenta en zarpar, me levanté raudo de mi taburete, guardé indignado mi reloj de bolsillo en el correspondiente bolsillo, me ajusté los bombachos y me dirigí al capitán. Le informé de lo valioso que era nuestro tiempo y tras mostrarle mis credenciales, le ordené que soltara amarras &lt;span style="font-style: italic;"&gt;ipso facto.&lt;br /&gt;-Señor -&lt;/span&gt; me respondío el susodicho oficial- guarde el carné de la biblioteca. Esto es un barco resturante para guiris y yo soy el camarero. Por cierto, lleva un lamparón de vino en la bermudas.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-3028105382418449256?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/3028105382418449256/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=3028105382418449256' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/3028105382418449256'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/3028105382418449256'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/08/her-majesty-hemos-descubierto-las.html' title='HER MAJESTY, HEMOS DESCUBIERTO LAS FUENTES DEL RÍO SEGURA'/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-6662168864146818765</id><published>2007-07-17T16:24:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:50:28.031-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='magic moments'/><title type='text'></title><content type='html'>TIRANDO MILLAS CON LO PUESTO,LOOOOOO...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;o 6 de julio hubo reencontro mancontro peruano y piñeirense en santiajo,con amanesida o día de san fermín vendo o primeiro ensierro; ese mismo día,festival de folk rock en ortigueira ata o dominjo; tres días de reparasiones de jerra e tira pa riveira, pa encontrarme con vicentín y una señorita de pelo oxidado, o sábado tira para arcaldas city, espectáculo selvático (qué paso? la selva se lo llevó) e mistisismo hindú jitarrero... o dominco reunión do clú jastronómico con comida, merienda e sena,e onte de rejreso na siudá herculina, aínda que non por moito tempo, xa que a gira "Tu inteligencia y mi belleza" continúa:o sábado 21 (creo) cansión de tasca dentro da projramasión lúdica da festa da dorna, en riveira; o sábado 28 (dios mediante) no festipousa, serca da cañisa, serca de portujal... Moonlight saloon está chejando ós seus inesperados e por iso sorprendentes acontesimientos postreros; en canto encontre un escritorio, un flexo, un bolíjrafo e unha botella de jack daniels publicarei os episodios que restan. de momento, de jira jaraneira e musical,que é como ir de un punto do limbo a outro, looooooooooooo...&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-6662168864146818765?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/6662168864146818765/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=6662168864146818765' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6662168864146818765'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6662168864146818765'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/07/tirando-millas-con-lo-puestoloooooo.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-1580469697789456388</id><published>2007-06-26T08:30:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:59:39.795-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='un cuento que te cuento'/><title type='text'></title><content type='html'>os invito a que veais el vídeo del link que me mandó el peli (grasias peli, por la frase...),que se encuentra en el último comentario a la anterior actualización. todo un premio pulitzer del blues asturiano bailando (a partir de los dos minutos y diez segundos del vídeo).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;LA ISLA DE LOS ROCANROLEROS (MELODRAMA)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;kurt cobain y carlos gardel hablan de trapitos-mientras bob marley le pone un cepo a caruso-(pero los dientes del cepo son de goma y así se van a reír todos)-robert johnson hace el amor con janis joplin-y escucha por primera vez la palabra "melotrón"-elvis se pierde en los bosques como un anacoreta cualquiera-no se olvida de sus chicles-luego todos dirán he visto a elvis en la selva te lo juro tío y no me refiero a elvis costello-pol macarni intenta encender una hoguera con una pistola de agua-ni siquiera sabe que está muerto-sid vicious y maría callas hacen buenas migas e instauran un campeonato de escupitajos en la playa-brian jones dice necesito una piscina tío ya sé que el mar está ahí pero necesito una piscina-en ese preciso instante joe strummer salta desde una palmera y se le rompen las gafas para ver en tres dimensiones-garcía lorca dice yo pasaba por aquí y creí que estaría bien saludar-así que syd barret le da la mano y le pregunta si quiere una cervecita bien calentita con sus olivitas&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-1580469697789456388?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/1580469697789456388/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=1580469697789456388' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/1580469697789456388'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/1580469697789456388'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/06/os-invito-que-veais-el-vdeo-del-link.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-6865773224200684778</id><published>2007-06-14T11:05:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:21:00.753-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Moonlight Saloon'/><title type='text'></title><content type='html'>quiero saludar desde aquí a los responsables de la peluquería Guapetón de barcelona por haber hecho conmigo un trabajo excelente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;MOONLIGHT  SALOON&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;XVI&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Nos dirigimos a la puerta, aún rodeados de silencio. Nada más salir un grito lejano lo rompe. El sol está en el mediodía y el grito se va acercando al pueblo, acompañado de un resplandor dorado. Distingo, a medida que se acerca, el estribillo de una vieja canción de la hora del bebercio:&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                  El rey estaba borracho&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                  y les ordenó:"Entregadme la vida"&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                  y los soldados le hicieron caso...&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Es uno de los buscadores de oro del Gila, montado en una mula de oro. El animal resopla y brilla y rebufa y centellea como el sol, que ahora parece moverse más despacio. La gente sale a la calle. No hay niños en Escondido. El buscador de oro cruza la calle principal a lomos de un animal de leyenda y canta y ríe y grita completamente borracho. Se desmonta y mira desafiante a los lugareños; intenta adoptar una pose que infunda temor y respeto mientras se tambalea. La mula nos ciega. El sol sigue su camino. Me arde la frente. Nadie dice nada.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;El buscador levanta el dedo índice y abre la boca para hablar. Pero alguien se le adelanta.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Qué vas a hacer cuando muera la mula,dice la voz de un hombre joven. El buscador vuelve a tambalearse y frunce el ceño. Pues despellejarla, responde sorprendiéndose de su propio farfulleo. A mí me arde la frente.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Se oye un disparo en el mismo lugar que la pregunta y la mula de oro se derrumba. El pueblo estalla en una carcajada. El buscador intenta coger el rifle que lleva de bandolera. Siguen riéndose. Por fin lo consigue e intenta cargarlo. Sigue la risa mientras lo destrozan a balazos, y ahora mientras se retuerce ahogándose en el charco de su propia sangre.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Ahí van, se abalanzan todos sobre la mula para arrancarle la piel a tiras, también el sheriff, pateando el cadáver del buscador, pateándose entre ellos.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Delia y yo nos alejamos. La frente me arde como si me la estuvieran marcando con hierro candente. Delia pasa su mano por ella y me mira confusa. Hay letras escritas en tu frente, me dice. Me acerco a un abrevadero y veo mi reflejo en el agua. Una L y una A. Ya estamos cerca, pienso mientras salimos de Escondido. El sol avanza despacio.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-6865773224200684778?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/6865773224200684778/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=6865773224200684778' title='7 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6865773224200684778'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6865773224200684778'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/06/quiero-saludar-desde-aqu-los.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-9035747627357303062</id><published>2007-06-06T02:43:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:59:39.795-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='un cuento que te cuento'/><title type='text'></title><content type='html'>LA  CARACOLA&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Una chica vivía en la llanura, donde no había nada ni nadie más. Su casa era de barro y paja y sus sueños sólo conocían las enormes extensiones de hierba seca que callaban bajo la mirada blanca de las estrellas.&lt;br /&gt;Un día apareció en el horizonte un puntito que se movía muy despacio. La chica lo miraba desde la puerta de su casa. Al atardecer el puntito se había convertido en un hombre que se acercaba a ella.&lt;br /&gt;Cuando estuvieron uno enfrente del otro, el hombre la saludó con sus ojos profundos y, extendiendo su mano de piel salada, le regaló una caracola. Le sonrió y se fue por donde había venido, convirtiéndose otra vez en un puntito en el horizonte hasta que desapareció.&lt;br /&gt;La chica se sentó sobre la hierba con la caracola en las manos. Cuando llegó la noche y el silencio cubría la llanura, se acercó la caracola al oído.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-9035747627357303062?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/9035747627357303062/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=9035747627357303062' title='4 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/9035747627357303062'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/9035747627357303062'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/06/la-caracola-una-chica-viva-en-la.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-5355889135417920106</id><published>2007-05-30T07:56:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:00:54.391-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><title type='text'></title><content type='html'>"Para aprender a tocar todo lo que quieras y componer tus propias canciones tienes que llevar tu guitarra a un cruce de caminos, al lugar donde dos caminos se cortan. Ve allí y asegúrate de estar en el sitio preciso antes de la medianoche; entonces coge la guitarra y toca algo tuyo. Un hombre grande y negro irá hasta allí, cogerá tu guitarra y tocará para ti, hará sonar tu canción y te devolverá la guitarra. De esta forma aprendí todo lo que necesito para tocar."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tommy Johnson, bluesman, lugar y fecha indeterminados.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"La seguridad es un falso dios; estás perdido si empiezas a sacrificarle cosas."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;                     Paul Bowles, &lt;em&gt;Cabezas verdes, manos azules&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-5355889135417920106?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/5355889135417920106/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=5355889135417920106' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5355889135417920106'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/5355889135417920106'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/05/para-aprender-tocar-todo-lo-que-quieras.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-2816244764325169684</id><published>2007-05-21T04:22:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:00:54.392-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><title type='text'></title><content type='html'>empieza mi gira de verano, "Tu Inteligencia y Mi Belleza Tour"; estas son las próximas fechas:&lt;br /&gt;-cervecería La Playa, viernes 25 de mayo a las 22:00.&lt;br /&gt;-Área Crítica, viernes 15 de junio a las 22:30.&lt;br /&gt;a medida que avance la gira, festival mozart mediante, iré dando las fechas. tenía pensado alquilar un canguro para llevarlo al escenario con las armónicas dentro de su marsupia (la bolsa esa que tienen los canguros en la panza) y decirle "dame la armónica que está en do"; entonces él metería la mano en la marsupia y me la alcanzaría. pero no encontré ninguna agencia de alquiler de canguros, como mucho de avestruces.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;MOONLIGHT SALOON&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;XV&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;El camino nos lleva a Escondido. Al parecer, significa "escondido" en español. Los pasos de Delia titubean cuando ve que nos acercamos a un pueblo. No recuerda haber estado nunca en uno.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Un saloon. Una iglesia. Una casa de putas. Una oficina del sheriff. Casas. Un herrero. Una tienda. Un barbero. Un borracho.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;¿ Hace cuánto que no me tomo un trago? Vamos al saloon. Los parroquianos, claro está, nos observan. Uno se levanta y se cruza en mi camino hacia la barra. Me escupe en un ojo. Me limpio con la mano, me aparto y me acodo en la barra. Delia lo mira con furia. El tipo se olvida de mí, le sonríe y la agarra por el brazo. Pido un güisqui. Delia se revuelve, lo agarra y le clava la mano a una mesa con el cuchillo. El tipo, un veterano, abre su boca apestosa en un terrible aullido de dolor. Y nadie hace nada, ni dice nada. El tipo sale por la puerta tambaleándose y sujetándose la mano herida. Delia recoge el cuchillo del suelo, se lo limpia a la ropa y le pide al barman, tímida, un vaso de agua.  &lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-2816244764325169684?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/2816244764325169684/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=2816244764325169684' title='7 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2816244764325169684'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2816244764325169684'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/05/empieza-mi-gira-de-verano-tu.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-6336356491460765344</id><published>2007-05-15T04:31:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T08:07:57.860-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='canciones'/><title type='text'></title><content type='html'>fe en las ratas: donde traduje "todos los amigos que tuve alguna vez ya no están" debería haber traducido "todos los amigos que tuve se han ido", ya que "todos ya no están" es una afirmación harto gilipollesca; y ya que estoy, voy a traducir la canción entera y cuando termine dejaré las traducciones para los traductores igual que dejo los cristales para los cristaleros.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;DELIA&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Delia era una jugadora&lt;br /&gt;siempre jugando por ahí&lt;br /&gt;Delia era una jugadora&lt;br /&gt;ponía su dinero sobre la mesa;&lt;br /&gt;todos los amigos que tuve se han ido.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;La vieja y querida madre de Delia&lt;br /&gt;se fue de viaje al oeste&lt;br /&gt;cuando volvió&lt;br /&gt;su querida Delia se había ido a descansar;&lt;br /&gt;todos los amigos que tuve se han ido.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El papá de Delia lloraba&lt;br /&gt;la mamá de Delia gemía&lt;br /&gt;"no sería tan malo si la pobre chiquilla&lt;br /&gt;hubiera muerto en casa";&lt;br /&gt;todos los amigos que tuve se han ido.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Arriba, sobre los tejados&lt;br /&gt;tan arriba como puedo ver&lt;br /&gt;buscando forasteros,&lt;br /&gt;buscándome a mí;&lt;br /&gt;todos los amigos que tuve se han ido.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Curtis estaba de subidón,&lt;br /&gt;Curtis estaba de bajón,&lt;br /&gt;disparó a la pobre Delia&lt;br /&gt;con un cruel 44;&lt;br /&gt;todos los amigos que tuve se han ido.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El juez le dijo a Curtis&lt;br /&gt;"¿A qué viene todo este escándalo?"&lt;br /&gt;"Es todo por culpa de los forasteros, juez&lt;br /&gt;intentando deshacerse de mí";&lt;br /&gt;todos los amigos que tuve se han ido.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Curtis le dijo al juez&lt;br /&gt;"¿Qué va a pasar conmigo?"&lt;br /&gt;El juez dijo "pobre chaval,&lt;br /&gt;te van a caer 99 años";&lt;br /&gt;todos los amigos que tuve se han ido.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Un hombre de Atlanta&lt;br /&gt;haciéndose pasar por blanco;&lt;br /&gt;Delia está en el cementerio, chicos,&lt;br /&gt;a dos metros bajo tierra;&lt;br /&gt;todos los amigos que tuve se han ido.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Curtis está en la cárcel&lt;br /&gt;comiendo de un viejo cazo de latón,&lt;br /&gt;Delia está en el cementerio,&lt;br /&gt;no volverá a levantarse;&lt;br /&gt;todos los amigos que tuve se han ido.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Delia, oh Delia&lt;br /&gt;cómo pudo ser&lt;br /&gt;te ibas con todos aquellos forasteros,&lt;br /&gt;nunca tuviste tiempo para mí;&lt;br /&gt;todos los amigos que tuve se han ido.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Delia, oh Delia&lt;br /&gt;cómo pudo ser&lt;br /&gt;amaste a todos aquellos forasteros,&lt;br /&gt;a mí nunca me amaste;&lt;br /&gt;todos los amigos que tuve se han ido.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-6336356491460765344?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/6336356491460765344/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=6336356491460765344' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6336356491460765344'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6336356491460765344'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/05/fe-en-las-ratas-donde-traduje-todos-los.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-634995697339695139</id><published>2007-05-14T11:58:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T08:07:57.860-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='canciones'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Moonlight Saloon'/><title type='text'></title><content type='html'>"Curtis está en la cárcel&lt;br /&gt;  comiendo en un cazo de latón&lt;br /&gt;  Delia está en el cementerio,&lt;br /&gt;  nunca volverá a levantarse;&lt;br /&gt;  todos los amigos que tuve alguna vez ya no están."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;  &lt;em&gt;Delia, &lt;/em&gt;tradicional.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;MOONLIGHT  SALOON&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;XIV&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Tras dos días de marcha el terreno se va allanando, llevándonos a un bosque de pinos jóvenes. Parece que nadie nos persigue, no hay indicios de ello. Me apetece parar, encender un fuego y descansar; a ella también, pero no me lo dice.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Después de comer algo nos tumbamos. De repente Delia me pide que toque una canción. Me aclaro la garganta y empiezo:&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                 Vendí mi guitarra al hijo del panadero&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                  por unas migas y un lugar donde escondernos&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                  pero puedo conseguir otra&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                  y la tocaré para Magdalena mientras cabalgamos&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Quién es Magdalena, me pregunta. Un nombre de chica que encaja bien en esta canción, le respondo. Por qué cantas sobre ella, me pregunta. No lo sé, es una canción antigua, una historia inventada hace tiempo, le respondo. Pero sólo se hacen canciones sobre las cosas verdaderas, afirma ella. Que no ocurriera no significa que no sea una historia verdadera, le digo. Cojo la flauta de hueso de cordero y le sugiero que me acompañe con ella. La agarra contenta y empieza a tocar una bonita melodía, hasta que la aparta de sus labios con cara de asco. Qué pasa, le pregunto. Es que esta flauta sabe a muerto, responde Delia.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-634995697339695139?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/634995697339695139/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=634995697339695139' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/634995697339695139'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/634995697339695139'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/05/curtis-est-en-la-crcel-comiendo-en-un.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-6904758612642283215</id><published>2007-05-09T09:27:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T08:09:26.268-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='la ópera'/><title type='text'></title><content type='html'>HOMENAXE A PETER SELLERS&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ensayo de la ópera &lt;em&gt;Il Re Pastore&lt;/em&gt; de w. a. mozart. tercer y último acto, escena final. alejandro magno surge de la penumbra y reúne alrededor de su regia figura al resto de protagonistas de esta historia de grandeza, amor y traición. nosotros, sus generales, sus hombres de confianza, rasgamos las sombras portando unas velas encendidas y observamos el desenlace desde atrás. las luces que se proyectan sobre las tablas parecen las estrellas del cielo de dante; las voces que se lanzan hacia ellas semejan las del coro de los más bellos serafines. una lágrima rueda por mi mejilla.&lt;br /&gt;y es que no puedo reprimir este ataque de tos. los abdominales se me contraen en convulsiones eléctricas. otro lagrimón. por qué, señor? la situación es insostenible. estoy a punto de reventar. así que empiezo a toser como si nunca hubiera tosido antes. los cantantes se dirigen al proscenio, elevando sus voces hasta alcanzar el cénit del bel canto. yo toso y aguanto mi vela.&lt;br /&gt;al terminar nadie me dice nada, ni el más ligero reproche. se acerca una de las cantantes y pasa su suave mano enguantada por mi espalda, su mano italiana y renacentista. así que me quito los leotardos y el  cuello de cervantes y me largo. tosiendo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"tú y sólo tú sacas al gitano que llevo dentro", canta sinatra en &lt;em&gt;Embraceable&lt;/em&gt; &lt;em&gt;you.&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-6904758612642283215?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/6904758612642283215/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=6904758612642283215' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6904758612642283215'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6904758612642283215'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/05/homenaxe-peter-sellers-ensayo-de-la.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-2099195072586247249</id><published>2007-05-02T03:51:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:02:43.687-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Moonlight Saloon'/><title type='text'></title><content type='html'>en efecto, se aproxima el fin de estas alegres y largas vacaciones semiforzadas. de aquí para allá: maputo, honolulu, parís, ibiza... en efecto, no he ido a ninguno de esos sitios, al menos con el cuerpo.&lt;br /&gt;"sí, existen universos paralelos" me dice el doctor, "y en este ocurre lo que nunca debería haber ocurrido, o no ocurre lo que debería haber ocurrido, los científicos no acaban de ponerse de acuerdo al respecto... lo que resulta harto significativo."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;MOONLIGHT  SALOON&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;XIII&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Delia se desliza en silencio a través de rutas asediadas por la maleza y yo la sigo. Hay vigías en todos los accesos al valle, me dice, y será difícil no topar con ellos. Bajamos por un terreno escarpado, piedras y arenisca se desprenden a nuestro paso, cuando empiezan a dispararnos. Me giro en nuestra carrera y puedo ver la silueta de uno de los jinetes recortada contra la luna. Disparo dos veces y la silueta cae. Ya no se oyen más disparos.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Delia me coge por el brazo y me pide que vayamos a asegurarnos de que está muerto. Retomamos un tramo del camino, nos acercamos sigilosos; está muerto, con los ojos abiertos como platos. Antes de que me dé cuenta ella coge el rifle que yace junto al cadáver y le pega cuatro tiros en la cara, y luego escupe sobre el cuerpo sin cabeza. Entonces se oye el rugido del profeta en todo el valle. Pronto amanecerá, debemos darnos prisa.&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-2099195072586247249?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/2099195072586247249/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=2099195072586247249' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2099195072586247249'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2099195072586247249'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/05/en-efecto-se-aproxima-el-fin-de-estas.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-387317770122807311</id><published>2007-04-18T03:05:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:06:27.710-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Moonlight Saloon'/><title type='text'></title><content type='html'>"Por aquí créese que os albinos ven, millor que naide, na noite, os cartos perdidos nos camiños. Os albinos non poden bota-lo mal de ollo, e non hai noticia de que caíse raio en casa en que viva muller albina."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Álvaro Cunqueiro&lt;em&gt;, Escola de menciñeiros&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;MOONLIGHT  SALOON&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;XII&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Me tumbo en la hierba a esperar la oscuridad. La luna aparece, llena y enorme. El agua que corre canta con ella. Unos pies desnudos sobre la hierba se incorporan a su canción. Unos ojos oscuros de carbón mojado me miran. Me lleva de la mano a través de la niebla subiendo hacia la cueva, dirigiéndome hacia las entrañas de la tierra.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Acabamos y me dice su nombre: Delia. &lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Recogemos mis cosas y nos vamos del valle en silencio. Ella sólo se lleva un cuchillo.&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-387317770122807311?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/387317770122807311/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=387317770122807311' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/387317770122807311'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/387317770122807311'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/04/por-aqu-crese-que-os-albinos-ven-millor.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-623045936019499407</id><published>2007-04-17T05:08:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:06:27.711-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Moonlight Saloon'/><title type='text'></title><content type='html'>¿DÓNDE ESTARÁS ESTA NOCHE? (EXTRACTO DE UN CUADERNO DE BITÁCORA)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;dónde estarás esta noche? al final del túnel de lavado esperándome con un cuchillo oxidado? preparada para contarme tus aventuras bengalíes? viendo cómo el mar bate contra tu pecho y las facturas contra tu bolsillo? dónde estarás esta noche? en la primera fila del palacio de la ópera esperando a que abran el foso? esperando a que salga un león y te lama con su rugosa lengua mientras utiliza mi espalda para afilarse las uñas? encendiendo el faro con unas cerillas de cocina?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt; MOONLIGHT  SALOON&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;XI&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Está en una de las terrazas. Es morena y joven, y su ropa está sucia. Está sentada en una roca, sosteniendo un cuchillo, mirando el reflejo del sol en su filo. Entonces me ve. Me mira con ojos de carbón mojado y me sonríe. Durante unos segundos el mundo se para y recuerdo todos los caminos. Hasta que ella se mete en la cueva.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;El atardecer cae sobre el valle. Estoy tumbado en el prado y una vieja me pide las cantimploras. Se las doy y las vacía delante de mí con cara de asco; luego pone ante mí un cántaro de agua y un cuenco con carne asada. No quiero saber de qué es la carne. Como y bebo escuchando a los grillos, tras lo cual me acerco a un riachuelo y relleno las cantimploras. Por suerte nadie me presta la menor atención. Espero que siga siendo así esta noche, cuando huya.&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-623045936019499407?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/623045936019499407/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=623045936019499407' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/623045936019499407'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/623045936019499407'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/04/dnde-estars-esta-noche-extracto-de-un.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-2491477844963418706</id><published>2007-04-12T03:27:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:03:22.940-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Moonlight Saloon'/><title type='text'></title><content type='html'>RECUERDOS DE SEMANA SANTA (UN SINGLE DE ÉXITO)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;jesucristo está solo en casa y está sangrando-se cortó mientras pelaba una cebolla-sus viejos están de vacaciones en benidorm-y aunque tengan poderes no pueden hacer nada al respecto-jesucristo se hace un torniquete en el dedo-mientras el casero no deja de aporrear la puerta reclamando el alquiler-y mel gibson le saca fotos por la ventana-luego las mira en su cámara digital y se toca la entrepierna-así que podríamos decir-que jesucristo está pasando por un auténtico via crucis-una productora le ofrece presentar un programa de bricolaje-los de la tele saben que es carpintero además de mesías-jesucristo acepta-siempre y cuando el programa se llame cristomanía-unos sevillanos aplauden desde los setos-y jesucristo recibe un lote de productos black&amp;decker-será la envidia de los de la timba de póker&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;MOONLIGHT  SALOON&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;X&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Uno de los jinetes comienza a explicarme cuando llegamos al prado; viene a decir que el negro es un profeta de Dios. En ciertos momentos de trance se lanza por los montes y los senderos, y tenemos orden específica, dice el jinete, de que cuando eso ocurra evitemos, aunque sea por la fuerza, que pueda hacerle daño a alguien, y que no temamos por su integridad física. Porque el trance lleva al éxtasis, y el éxtasis a la Verdad revelada. California es la nueva Tierra Prometida, dice, pero por ahora tenemos que permanecer escondidos. Hasta que llegue el momento.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;El profeta permite que te quedes entre nosotros y te salves, dice el jinete. Quiere que interpretes tu música para él en momentos de duda y debilidad.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Mientras escucho todo esto sólo puedo pensar en escapar. Han montado para mí una tienda de lona. Observo que en el prado hay varias, además de dos o tres cabañas de madera y un pequeño huerto. Las mujeres pasan llevando a sus niños en brazos, y cestas, y cántaros. Un viejo trabaja en el huerto. Varios hombres salen de caza. Suspiro y miro hacia las cuevas. Y entonces la veo.&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-2491477844963418706?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/2491477844963418706/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=2491477844963418706' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2491477844963418706'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2491477844963418706'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/04/recuerdos-de-semana-santa-un-single-de.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-6907666068823911403</id><published>2007-04-10T04:27:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T08:10:09.992-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='rock&apos;n&apos;roll'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Moonlight Saloon'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Bob Dylan'/><title type='text'></title><content type='html'>"-Bueno, había pensado que tal vez querrías algo bonito, hecho de plata o de oro, del que hay escondido en las montañas de Madrid o en la costa de Barcelona.&lt;br /&gt; -Sí, hay algo que me puedes enviar: botas españolas de cuero español."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;            Bobby Dylan, &lt;em&gt;Boots of Spanish leather&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;finalmente el homenaje a pinfloi será el viernes 27 de abril en el área critica, a las 22:30, con la banda del vespino y los atractivos de la carne como teloneros. be roger waters, mai frien.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;MOONLIGHT  SALOON&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;IX&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;No sé cuánto tiempo llevamos cabalgando. Los montes se inclinan sobre nosotros. Nos paramos y el jinete dice que me baje. Intento recobrar la perspectiva... estamos en un valle, la hierba centellea bajo el sol, hay palmeras y robles, y magnolios en flor. En la pendiente de los montes se abren cuevas por las que se asoma gente, hombres, mujeres, niños. Veo que los jinetes liberan al negro, éste se levanta, le sacuden el polvo, los aparta. Vuelve a mirarme. Toso un poco. Él también tose, cada vez más fuerte, y la tos se convierte en risa que retumba como el trueno. Sube hacia las cuevas y los jinetes le siguen, la gente me rodea y me mira curiosa. El jinete del lazo me pide que le siga. No sé qué otra cosa puedo hacer.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Las cuevas tienen terrazas y balcones, y varios riachuelos corren entre ellas formando saltos de agua, agua limpia y fresca. En una de estas terrazas, junto a un gran salto de agua, se yergue un trono de piedra. El negro se sienta en él. El jinete del lazo me agarra y me sitúa enfrente. El negro ya no se ríe. Se hunde los dedos en el estómago y saca una bala. Sólo fallaste dos veces, me dice. Sé que haces música y tu música honra al Señor. Su Reino se avecina, dice levantándose. Y todos debemos estar preparados y limpios de pecado, grita. La gente guarda un silencio sepulcral. Se oye cantar al mirlo, y su melodía me resulta extrañamente familiar.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Una mujer se avecina con un cántaro y el negro comienza a cantar con voz profunda; es un himno religioso que no entiendo muy bien, aunque tiene un fuerte acento del Sur. Recoge el cántaro y lo llena con el agua que cae desde las lejanas cumbres. Se acerca a mí, mete los dedos en el cántaro y me salpica en la frente. Vuelve a sentarse en el trono y cierra los ojos.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Los tres jinetes me agarran y me llevan zarandeándome de nuevo al prado. Espero que alguno de ellos me explique de qué va todo esto.&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-6907666068823911403?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/6907666068823911403/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=6907666068823911403' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6907666068823911403'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6907666068823911403'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/04/bueno-haba-pensado-que-tal-vez-querras.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-255934250192917368</id><published>2007-03-29T02:55:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:06:27.712-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Moonlight Saloon'/><title type='text'></title><content type='html'>Astérix: ¿Cómo te llamas? ¿Por qué estás exiliado?&lt;br /&gt;El corso: Me llamo Ocatarinetabelachitchix y soy de Córcega.&lt;br /&gt;Obélix: ¿Qué es, Córcega?&lt;br /&gt;El corso: ¡CÓRCEGA ES LA PESADILLA DE LOS ROMANOS! ¿HAS ENTENDIDO, GORDO?&lt;br /&gt;Obélix: ¡YO NO ESTOY GORDO Y TAMBIÉN SOY LA PESADILLA DE LOS ROMANOS!&lt;br /&gt;El corso: Eres susceptible. Tú... me gustas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;        René Goscinny, &lt;em&gt;Astérix en Córcega&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;no sé aún qué día, el 13 ó el 14 de abril, será a homenaxe/traxe/garaxe a pink floyd no área critica, con un tal sergio a los teclados y un tal javi a la voz.recorrerán la carrera de pink floyd desde sus inicios psiquedélicos hasta the wall. sejiremos informando.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;MOONLIGHT  SALOON&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;VIII&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;El negro se abalanza sobre mí, le disparo tres veces, fallo las tres, me agarra por el cuello y me levanta, no puedo respirar, oh Señor, Tú que obras prodigios, grita el negro mirándome con ojos de fuego, oh Señor, alzo mi voz a Ti y clamo, y Tú me escuchas.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Me retuerzo con los pies en el aire cuando veo aparecer a espaldas del negro a tres jinetes; uno de ellos arroja un lazo y lo coge por el cuello. Me caigo y busco el aire y trago una buena cantidad de polvo. Ahora es el negro el que se ahoga arrastrado por el jinete, incapaz de aflojar la soga. Por fin se detienen y los otros dos jinetes agarran una red enorme cada uno por un lado, la arrojan sobre el negro, que se revuelve como una bestia, y lo arrastran adentrándose por el sendero. El jinete del lazo me ayuda a levantarme, recojo mis cosas y me dice que me suba al caballo. Le contesto tosiendo que prefiero ir andando y él esta vez me ordena que haga lo que le digo. Así que me subo detrás de él y nos adentramos en el sendero. &lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-255934250192917368?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/255934250192917368/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=255934250192917368' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/255934250192917368'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/255934250192917368'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/03/astrix-cmo-te-llamas-por-qu-ests.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-6067883363525396731</id><published>2007-03-21T09:58:00.000-07:00</published><updated>2010-10-15T07:59:39.796-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='un cuento que te cuento'/><title type='text'></title><content type='html'>BALADA DE LA PRIMAVERA (UNA OPERETA)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ahí viene la primavera en un autobús de línea-lleva zapatos de tacón color pétalo de margarita-el fiscal general del estado intenta ligar con ella-pero ella le hace crecer una calabaza en el cogote-y él acaba vendiendo las pipas a unos siberianos bizcos-ahí viene la primavera-repartiendo vales con cada botella de suavizante-unos superhéroes se hacen con todos y esparcen la fragancia por el mundo libre-los lirones salen de sus madrigueras-y aprovechan el pelotazo inmobiliario-se toman unas copas con gregorio-que sabe desatascar una chimenea con sólo mirarla-los senseis construyen la casa de la pradera-y enseñan a nadar a los expresidiarios al estilo mariposa-los altavoces tosen para anunciar-la llegada de ciertas urticarias-y que el pasado puede volver porque conoce el camino de vuelta-y tal vez vuelva con un vestido negro-ahí viene la primavera-colocando carteles del corte inglés-sacándose un dinerillo-sonriendo como una alegre divorciada&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-6067883363525396731?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/6067883363525396731/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=6067883363525396731' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6067883363525396731'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/6067883363525396731'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/03/balada-de-la-primavera-una-opereta-ah.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-2087114870768427609</id><published>2007-03-19T06:09:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:06:27.713-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Moonlight Saloon'/><title type='text'></title><content type='html'>"El Yahvista no inventó a Yahvé, pero el dios adorado por los judíos, los cristianos, los musulmanes, es el personaje literario de Yahvé, creado por el Yahvista; y quienquiera que escribiera el Evangelio de Marcos creó el personaje literario de Jesús, adorado por todos los cristianos."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;      Harold Bloom, &lt;em&gt;El canon occidental&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;que quede claro que el susodicho yahvista es la persona que se supone escribió el núcleo más antiguo del génesis y el éxodo, y según los estudiosos (unos tíos con bolis en el bolsillo de la camisa) se trataba seguramente de una mujer de la corte del rey david, tal vez betsabé, la madre de salomón, que ni siquiera era judía.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;glorioso san patricio desde bien temprano, mi corazón se tiñó de verde y las canciones tradicionales llenaban mi boca, al igual que la cerveza negra. incluso bailé un agarrao con la chica más tímida del viejo mundo...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;MOONLIGHT SALOON&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;VII&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Empieza a elevarse el terreno cuando cae la noche, sin previo aviso. Me hago a un lado del camino y enciendo un fuego. Allá arriba, las estrellas de California. Allá lejos, Los Ángeles, y en el medio un largo camino. El fuego baila y me calienta. Resulta que estoy bajo un árbol, el primero que veo en mucho tiempo.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Me despierto al amanecer, bebo el agua asquerosa del Gila y miro adelante. El sendero sigue elevándose y hay árboles y arbustos a los lados. Hoy no quema el sol. Me apetece tocar una canción:&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                        Ahora que estoy lejos, supongo que me dejé&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                        lo que te gustaba de mí por el camino&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                        Aunque esté a mil millas no te he olvidado&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                        es algo que tengo que decir&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                        Supongo que fue culpa mía&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                        que acabases en los brazos de mi mejor amigo&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                        Pero yo me consuelo viendo&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;                        la cara de Dios en el atardecer del Gran Cañón.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;De repente un ruido en los arbustos. Aparece un negro enorme gritando a pleno pulmón. Dios, dice. Dios. Me levanto de un salto y echo la mano al revólver.&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6664794878876579891-2087114870768427609?l=unarmadillo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://unarmadillo.blogspot.com/feeds/2087114870768427609/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6664794878876579891&amp;postID=2087114870768427609' title='3 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2087114870768427609'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6664794878876579891/posts/default/2087114870768427609'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://unarmadillo.blogspot.com/2007/03/el-yahvista-no-invent-yahv-pero-el-dios.html' title=''/><author><name>unarmadillo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00846126375283048490</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6664794878876579891.post-7619163104567717635</id><published>2007-03-15T12:07:00.000-07:00</published><updated>2010-10-14T09:06:27.714-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Moonlight Saloon'/><title type='text'></title><content type='html'>"No había yo acabado de decir esto en mi corazón, cuando salía Rebeca con su cántaro al hombro, bajó a la fuente y sacó agua. Yo le dije: Dame de beber, te lo ruego."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;                                          Génesis, 24, 45&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;el mes de maxo vuelvo a ser el operario de tu lado más estrafalario, el coruñés de tu lado más burgués.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;MOONLIGHT SALOON&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;VI&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Ahí está el río Gila, pasando lento, denso, viscoso, como una serpiente haciendo la digestión.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Me dirijo hacia el vado y los veo, buscadores de oro. Sólo hay dos, y en la orilla un gran campamento abandonado, harapos y polvo. Los buscadores están concentrados en su criba, dándose la espalda. Reclamo su atención con un grito y uno de ellos levanta la mirada hacia mí. No quiero problemas, así que estoy dispuesto a escuchar lo que tenga que decirme.&lt;/em&g
